มีใครมีอาการ ต้องการซื้อของอย่างนึงมากๆ แต่พอโดนขัดแล้วเหมือนอึ้งไปและไม่เอาของนั้นอีกเลย
ผมมีอาการนี้ตั้งแต่จำความได้ถึงปัจจุบัน (อายุ 30) มีหลายเคส
เคส 1 สมมุติกำลังเดินเพลินๆจะไปซื้อของ แล้วเจอคนรู้จักกลางทางทัก ไปไหนครับ จะตกใจและหันหลังเดินกลับ ไม่เดินไปข้างหน้าเพื่อซื้อของที่ต้องการซื้อ คือเดินไปถึงบ้านเลยและไม่ได้กินของที่ต้องการ (เกิดตอนอายุน่าจะเกือบ 20) เคสนี้ไม่แน่ใจว่าปัจจุบันยังเป็นอยู่ไหม แต่เคส 2 เป็นมาจนถึงปัจจุบันครับ
เคส 2 จะเกิดกับครอบครัว คือผมต้องขอเงินที่บ้านจนถึงทุกวันนี้เพราะมีปัญหาสุขภาพช่วงหลังรุนแรง ต้องลางานออกมา บางทีอยากกินอะไรมากๆคือหวังแล้วแหละ (บางทีเค้าก็ตกลงแล้วว่าจะจ่ายให้) แต่พอเกิดความเข้าใจผิดกัน เช่นล่าสุดเมื่อเช้า แม่เห็นน้ำในตู้เป็นขวดเปล่านึกว่าของหมด เลยทำท่าจะเดินกลับ ผมก็เลยยัดเงินคืนใส่มือบอกไม่เอาก็ได้ แล้วก็เดินกลับจริงๆ คือใจอยากมากๆ บ่นตลอดทาง แต่แม่พอรู้ว่าเข้าใจผิด ก็ให้เงินจะมาซื้อ แต่ผมบอกไม่เอาแล้ว คือไม่เอาจริงๆ แล้วในสมองก็พยายามไปคิดถึงเรื่องประโยชน์ของการไม่ได้ซื้อสินค้านี้กินแทน (เหมือนพยายามฝืนคิดในทางตรงข้ามให้สบายใจ เช่น ประหยัดเงินไปตั้งเท่านี้ เป็นต้น)
หลายคนอาจคิดว่าอาการนี้เหมือนเป็นเด็กๆคิด อาจหัวเราะเยาะผม แต่สำหรับผมคิดว่าเป็นอาการเกี่ยวกับทางจิตไหม
(เท้าความ : ตอนเด็กมากๆไม่ได้เงินไปโรงเรียนและโดนปฏิเสธซื้อขนม เลยไปสั่งให้เขาทำขนม แล้วจ่ายเงินด้วยลูกผลไม้ที่ร่วงจากต้น สุดท้ายครูไปจ่ายเงินให้ ฝึกเป็นขโมยตั้งแต่เด็กๆเลย
และอีกเรื่องคือมองโลกแง่ร้ายมาตั้งแต่เด็กๆ ระดับถ้าโดนตีคือแช่งให้คนตีเสียชีวิต (พ่อ,แม่) และยังแช่งมาจนถึง เดือนที่แล้ว (พ่อแม่ทำดีด้วยมากกว่า ไม่ได้เป็นพ่อแม่ใจร้ายใดๆ แต่ผมเลือกเก็บแต่เรื่องไม่ได้เงิน , ถูกทำโทษ ไว้ในใจตั้งแต่ตอนอนุบาล
เพิ่มเติม : ตอนนี้เลยกลายเป็นคนเหมือนขาดโดปามีน (สารให้ความสุขระยะสั้น) เช่นตอนนี้เป็นโรคร้ายแต่ถ้าเปิดตู้เย็นก็สามารถหยิบของต้องห้ามมากินได้โดยไม่คิดถึงชีวิตตนเอง (ไม่คิดถึงความสุขระยะยาว , เล่นพนันทุกครั้งที่มีเงิน ขั้นต่ำ 100 ก็มีที่ลง ทั้งก็เสียมากกว่าได้ ตอนนี้เลยต้องโดนยึดให้เหลือเงิน 0 บาทในทุกช่องทาง และที่บ้านเก็บให้ และให้ใช้เป็นครั้งๆแทน
มีใครมีอาการ ต้องการซื้อของอย่างนึงมากๆ แต่พอโดนขัดแล้วเหมือนอึ้งไปและไม่เอาของนั้นอีกเลย
เคส 1 สมมุติกำลังเดินเพลินๆจะไปซื้อของ แล้วเจอคนรู้จักกลางทางทัก ไปไหนครับ จะตกใจและหันหลังเดินกลับ ไม่เดินไปข้างหน้าเพื่อซื้อของที่ต้องการซื้อ คือเดินไปถึงบ้านเลยและไม่ได้กินของที่ต้องการ (เกิดตอนอายุน่าจะเกือบ 20) เคสนี้ไม่แน่ใจว่าปัจจุบันยังเป็นอยู่ไหม แต่เคส 2 เป็นมาจนถึงปัจจุบันครับ
เคส 2 จะเกิดกับครอบครัว คือผมต้องขอเงินที่บ้านจนถึงทุกวันนี้เพราะมีปัญหาสุขภาพช่วงหลังรุนแรง ต้องลางานออกมา บางทีอยากกินอะไรมากๆคือหวังแล้วแหละ (บางทีเค้าก็ตกลงแล้วว่าจะจ่ายให้) แต่พอเกิดความเข้าใจผิดกัน เช่นล่าสุดเมื่อเช้า แม่เห็นน้ำในตู้เป็นขวดเปล่านึกว่าของหมด เลยทำท่าจะเดินกลับ ผมก็เลยยัดเงินคืนใส่มือบอกไม่เอาก็ได้ แล้วก็เดินกลับจริงๆ คือใจอยากมากๆ บ่นตลอดทาง แต่แม่พอรู้ว่าเข้าใจผิด ก็ให้เงินจะมาซื้อ แต่ผมบอกไม่เอาแล้ว คือไม่เอาจริงๆ แล้วในสมองก็พยายามไปคิดถึงเรื่องประโยชน์ของการไม่ได้ซื้อสินค้านี้กินแทน (เหมือนพยายามฝืนคิดในทางตรงข้ามให้สบายใจ เช่น ประหยัดเงินไปตั้งเท่านี้ เป็นต้น)
หลายคนอาจคิดว่าอาการนี้เหมือนเป็นเด็กๆคิด อาจหัวเราะเยาะผม แต่สำหรับผมคิดว่าเป็นอาการเกี่ยวกับทางจิตไหม
(เท้าความ : ตอนเด็กมากๆไม่ได้เงินไปโรงเรียนและโดนปฏิเสธซื้อขนม เลยไปสั่งให้เขาทำขนม แล้วจ่ายเงินด้วยลูกผลไม้ที่ร่วงจากต้น สุดท้ายครูไปจ่ายเงินให้ ฝึกเป็นขโมยตั้งแต่เด็กๆเลย
และอีกเรื่องคือมองโลกแง่ร้ายมาตั้งแต่เด็กๆ ระดับถ้าโดนตีคือแช่งให้คนตีเสียชีวิต (พ่อ,แม่) และยังแช่งมาจนถึง เดือนที่แล้ว (พ่อแม่ทำดีด้วยมากกว่า ไม่ได้เป็นพ่อแม่ใจร้ายใดๆ แต่ผมเลือกเก็บแต่เรื่องไม่ได้เงิน , ถูกทำโทษ ไว้ในใจตั้งแต่ตอนอนุบาล
เพิ่มเติม : ตอนนี้เลยกลายเป็นคนเหมือนขาดโดปามีน (สารให้ความสุขระยะสั้น) เช่นตอนนี้เป็นโรคร้ายแต่ถ้าเปิดตู้เย็นก็สามารถหยิบของต้องห้ามมากินได้โดยไม่คิดถึงชีวิตตนเอง (ไม่คิดถึงความสุขระยะยาว , เล่นพนันทุกครั้งที่มีเงิน ขั้นต่ำ 100 ก็มีที่ลง ทั้งก็เสียมากกว่าได้ ตอนนี้เลยต้องโดนยึดให้เหลือเงิน 0 บาทในทุกช่องทาง และที่บ้านเก็บให้ และให้ใช้เป็นครั้งๆแทน