นิยายหัดแต่ง
เรื่อง Districts Of Survivor สงครามที่โลกลืม
ตอน 2 กลิ่นของภัยซ่อนเร้น
ใครยังไม่ได้อ่านตอนแรกคลิ๊กเลย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้https://pantip.com/topic/39618228 ตอนที่1Prologue : วันที่โลกเผชิญจุดจบ
ราวๆ 40ปี หลังจากเหตุการณ์นิวเคลียร์
เมื่อทั้งโลกปกคลุมด้วยนิวเคลียร์ สิ่งมีชีวิตหลายสิ่งไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ ส่วนใหญ่สัตว์ที่เหลืออยู่จะเป็นแมลง แต่ก็นับเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก ที่มนุษย์ส่วนใหญ่ที่เหลือรอดนั้นปรับตัวใช้ชีวิตกับกัมมันตภาพรังสีได้อย่างน่าทึ่ง
เกิดการสร้างอาณานิคมเล็กมากมาย ไม่เว้นแม่แต่ในสิ่งก่อสร้างเก่าๆ อย่างห้างสรรพสินค้าก็มีการตั้งอาณานิคมกันเกิดขึ้น แต่มนุษย์ก็คือมนุษย์ ถึงแม้ผู้คนจะอยู่ร่วมกันแบบไม่แยกแยะสัญชาติแล้ว แต่การฆ่าฟันกันก็มีอยู่บ่อยๆ สงครามระดับย่อมๆ เกิดขึ้นเป็นประจำเนื่องจากต้องการแย่งชิงทรัพยากรมาเป็นของฝั่งตนเอง
โดยอาวุธส่วนใหญ่จะสร้างขึ้นมากันเอง เช่น มีด ดาบ ธนู ฯลฯ หรือ จะมีอาวุธจำพวกปืนที่หลงเหลือจากโลกเก่าอยู่ ซึ่งแน่นอนว่ากระสุนมีจำกัด รวมถึงอาวุธที่ดัดแปลงจากเศษซากอาวุธจากยุคก่อนล่มสลายด้วย
ในแต่ละอาณานิคม ซึ่งในโลกนี้จะเรียกแต่ละอณานิคมว่า “DOS และต่อด้วยชื่อ” ซึ่งมาจากคำว่า “Districts Of Survivor” จะมีผู้นำของตน ซึ่งนิสัยก็ต่างกัน บ้างก็เป็นเหล่านักการเมืองเก่าที่รอดมา บ้างก็ใช้กำลังจนเป็นใหญ่ บางคนก็ได้ความไว้วางใจจากผู้คนใน DOS ของตน แต่งตั้งให้เป็นหัวหน้า
ซึ่งส่วนใหญ่ผู้นำแต่ละเขตมักจะชั่วช้า คิดแต่เพียง สงคราม อำนาจ การแย่งชิงสิ่งที่รักจากคนอื่น
........มันจำเป็นต้องมีคนจัดการเรื่องนี้.........
ในเขต DOS : For life สถานที่ที่มีแต่ความสงบ ชาวบ้านล้วนเป็นกันเอง ธรรมชาติสวยงามไปด้วยพืชพันธุ์ต่างๆ ที่ชาวบ้านร่วมกันปลูกเป็นหลายสิบแปลง มีคอกสัตว์ที่ร่วมกันเลี้ยงเพื่อบริโภค บึงน้ำที่น้ำใสชนิดว่าเห็นตัวปลาได้เลย ส่วนนี้ถือเป็นส่วนที่โดนกัมมันตภาพรังสีน้อยที่สุด
ที่ DOS นี้มีเด็กหนุ่ม อายุ 18 ปี ชื่อ Nathaniel Azar (Azar ในภาษาเนปาลแปลว่าความหวัง) อาซาร์มีผมสีแดง ตาสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่ง รูปร่างกำยำล่ำสัน เขาคือทายาทของนายพลผู้ก่อการร้ายที่มีอุดมณ์การณ์แรงกล้าในการเปลี่ยนแปลงโลก
เด็กหนุ่มที่เกิดมาในโลกหลังล่มสลาย ได้รับการปลูกฝังโดยพ่อของเขาซึ่งเป็นหัวหน้าของ DOS : For life และเป็นลูกชายแท้ๆ ของนายพลผู้ก่อการร้าย ว่า
“เราจะต้องทำให้โลกดีขึ้นกว่าเดิม อย่าทำให้ปู่ผิดหวัง”
แล้วอาซาร์ยังได้รับการฝึกต่อสู้ การแฝงตัว และวิธีทางทหารทั้งหมดจากพ่อ โดยที่อาซาร์ไม่รู้เหตุผลเลยว่าต้องฝึกเพื่ออะไร วันนี้ก็เช่นกัน
“พ่อ ทำไมผมต้องฝึกทุกวันด้วย” อาซาร์รวบรวมความกล้าถามพ่อด้วยความสงสัย
“มันจำเป็น ในโลกแบบนี้” พ่อตอบเสียงดุ
“จำเป็นยังไงล่ะพ่อ ที่นี่ก็ดูสงบดี เราจะต้องสู้เพื่ออะไร” อาซาร์ถามอีก
“แกยังไม่รู้อะไร โลกภายนอกนั่นน่ะมันโหดร้ายขนาดไหน” พ่อตวาด “งานของพ่อน่ะ......” พ่อพูดไม่ทันจบก็เงียบไป
อาซาร์มองหน้าพ่อด้วยความสงสัย เพราะอาซาร์เองก็สงสัยเรื่องงานของพ่อมานานแล้ว พ่อมักจะหายไปนานๆ หลายสัปดาห์ในบางครั้งก็บาดเจ็บแต่ไม่มากกลับมา สัตว์อะไรก็ไม่มีติดมือมาส่วนใหญ่จะเป็นอาซาร์ที่ต้องล่าสัตว์เอง
“เอาเถอะ ยังไงแกก็ต้องทำงานต่อจากพ่อในวันที่พ่อไม่อยู่” พ่อพูดต่อ
“ง ง งานอะไรครับพ่อ” อาซาร์ถามเสียงเบาตะกุกตะกัก
“สักวันพ่อจะบอก ตอนนี้แกยังไม่พร้อม” พ่อพูดเสียงจริงจัง
วันนั้นการฝึกก็ผ่านไปเหมือนปกติ ซึ่งหนักเอาเรื่องเป็นปกติอยู่แล้ว ทั้งการวิ่งขึ้น-ลงเขา กระโดดกบขึ้น-ลงเขา ซ้อมต่อสู้ ฝึกความอดทน พอตกเย็นก็ฝึกใช้ความมืดให้เป็นประโยชน์อีก ใครบ้างจะไม่หมดแรง
ในคืนนั้น ขณะที่อาซาร์กำลังทำอาหารจากสัตว์ที่ล่ามา ก็มีคนสามคนซึ่งดูอายุน่าจะราวๆ 20-25 แต่งตัวด้วยชุดคล้ายๆ ทหารแต่ออกเป็นแนวทำชุดใส่เองมากกว่า ดูจากชุดน่าจะเป็นพวกนักล่าสัตว์ที่เก่งน่าดู ในตัวมีอาวุธครบมือ
ทั้งสามมาที่บ้านและยืนคุยอยู่กับพ่อด้วยสีหน้าเคร่งเคลียด บทสนทนาดูตึงเคลียดมาก อาซาร์คิดว่าคงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ
อาซาร์ไม่เคยเห็นหน้าสามคนนี้เลย
“น่าจะไม่ใช่คนที่ DOS นี้” อาซาร์คิดในใจ
อาซาร์พยายามแอบฟังเรื่องที่พ่อกับสามคนนั้นคุยกัน จับใจความได้แค่บางส่วนไม่ปะติดปะต่อเท่าไหร่
“เรื่องใหญ่...ผู้คนถูก...DOS : Little Garden…พวกเราต้องจัดการ” อาซาร์ได้ยินไม่ถนัดเลยไม่เข้าใจ
หลังจากพ่อคุยกับสามคนนั้นสักพักก็ผละจากสามคนนั้นมาคุยกับอาซาร์
“ลูก พ่อจะไม่อยู่บ้านนะ อาจจะสัปดาห์นึง หรือนานกว่านั้น” พ่อพูดพร้อมกับแววตาเป็นกังวล
“ครับ ระวังตัวด้วยนะครับ” อาซาร์ตอบพ่อ
ด้วยความที่พ่อมักจะออกไปนานๆ อยู่แล้วทำให้อาซาร์ไม่คิดอะไร แต่ดูเหมือนว่าพ่อมีอะไรจะพูดต่อ แต่พ่อก็ไม่ได้พูดออกมา พ่อคุยกับสามคนนั้นต่อข้างกองไฟที่ก่อไว้สักครู่เดียว ทุกคนก็ลุกขึ้น
พ่อเข้ามาเตรียมตัว หยิบของที่ต้องใช้ทั้งหลาย พร้อมกับห่อผ้าห่อนึง...
ก่อนออกเดินทางสามคนนั้นยกมือลาอาซาร์ ส่วนพ่อหันมาทางอาซาร์ ในความมืดแสงจากกองไฟส่องหน้าพ่อแค่เพียงครึ่งซีก
...หน้าของพ่อช่างดูกังวลเหลือเกิน...
ผิดพลาดประการใดติชมได้ครับ
ขอบคุณครับ...
(หัดแต่ง) Districts Of Survivor สงครามที่โลกลืม ตอน 2 กลิ่นของภัยซ่อนเร้น
ราวๆ 40ปี หลังจากเหตุการณ์นิวเคลียร์
เมื่อทั้งโลกปกคลุมด้วยนิวเคลียร์ สิ่งมีชีวิตหลายสิ่งไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ ส่วนใหญ่สัตว์ที่เหลืออยู่จะเป็นแมลง แต่ก็นับเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก ที่มนุษย์ส่วนใหญ่ที่เหลือรอดนั้นปรับตัวใช้ชีวิตกับกัมมันตภาพรังสีได้อย่างน่าทึ่ง
เกิดการสร้างอาณานิคมเล็กมากมาย ไม่เว้นแม่แต่ในสิ่งก่อสร้างเก่าๆ อย่างห้างสรรพสินค้าก็มีการตั้งอาณานิคมกันเกิดขึ้น แต่มนุษย์ก็คือมนุษย์ ถึงแม้ผู้คนจะอยู่ร่วมกันแบบไม่แยกแยะสัญชาติแล้ว แต่การฆ่าฟันกันก็มีอยู่บ่อยๆ สงครามระดับย่อมๆ เกิดขึ้นเป็นประจำเนื่องจากต้องการแย่งชิงทรัพยากรมาเป็นของฝั่งตนเอง
โดยอาวุธส่วนใหญ่จะสร้างขึ้นมากันเอง เช่น มีด ดาบ ธนู ฯลฯ หรือ จะมีอาวุธจำพวกปืนที่หลงเหลือจากโลกเก่าอยู่ ซึ่งแน่นอนว่ากระสุนมีจำกัด รวมถึงอาวุธที่ดัดแปลงจากเศษซากอาวุธจากยุคก่อนล่มสลายด้วย
ในแต่ละอาณานิคม ซึ่งในโลกนี้จะเรียกแต่ละอณานิคมว่า “DOS และต่อด้วยชื่อ” ซึ่งมาจากคำว่า “Districts Of Survivor” จะมีผู้นำของตน ซึ่งนิสัยก็ต่างกัน บ้างก็เป็นเหล่านักการเมืองเก่าที่รอดมา บ้างก็ใช้กำลังจนเป็นใหญ่ บางคนก็ได้ความไว้วางใจจากผู้คนใน DOS ของตน แต่งตั้งให้เป็นหัวหน้า
ซึ่งส่วนใหญ่ผู้นำแต่ละเขตมักจะชั่วช้า คิดแต่เพียง สงคราม อำนาจ การแย่งชิงสิ่งที่รักจากคนอื่น
........มันจำเป็นต้องมีคนจัดการเรื่องนี้.........
ในเขต DOS : For life สถานที่ที่มีแต่ความสงบ ชาวบ้านล้วนเป็นกันเอง ธรรมชาติสวยงามไปด้วยพืชพันธุ์ต่างๆ ที่ชาวบ้านร่วมกันปลูกเป็นหลายสิบแปลง มีคอกสัตว์ที่ร่วมกันเลี้ยงเพื่อบริโภค บึงน้ำที่น้ำใสชนิดว่าเห็นตัวปลาได้เลย ส่วนนี้ถือเป็นส่วนที่โดนกัมมันตภาพรังสีน้อยที่สุด
ที่ DOS นี้มีเด็กหนุ่ม อายุ 18 ปี ชื่อ Nathaniel Azar (Azar ในภาษาเนปาลแปลว่าความหวัง) อาซาร์มีผมสีแดง ตาสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่ง รูปร่างกำยำล่ำสัน เขาคือทายาทของนายพลผู้ก่อการร้ายที่มีอุดมณ์การณ์แรงกล้าในการเปลี่ยนแปลงโลก
เด็กหนุ่มที่เกิดมาในโลกหลังล่มสลาย ได้รับการปลูกฝังโดยพ่อของเขาซึ่งเป็นหัวหน้าของ DOS : For life และเป็นลูกชายแท้ๆ ของนายพลผู้ก่อการร้าย ว่า
“เราจะต้องทำให้โลกดีขึ้นกว่าเดิม อย่าทำให้ปู่ผิดหวัง”
แล้วอาซาร์ยังได้รับการฝึกต่อสู้ การแฝงตัว และวิธีทางทหารทั้งหมดจากพ่อ โดยที่อาซาร์ไม่รู้เหตุผลเลยว่าต้องฝึกเพื่ออะไร วันนี้ก็เช่นกัน
“พ่อ ทำไมผมต้องฝึกทุกวันด้วย” อาซาร์รวบรวมความกล้าถามพ่อด้วยความสงสัย
“มันจำเป็น ในโลกแบบนี้” พ่อตอบเสียงดุ
“จำเป็นยังไงล่ะพ่อ ที่นี่ก็ดูสงบดี เราจะต้องสู้เพื่ออะไร” อาซาร์ถามอีก
“แกยังไม่รู้อะไร โลกภายนอกนั่นน่ะมันโหดร้ายขนาดไหน” พ่อตวาด “งานของพ่อน่ะ......” พ่อพูดไม่ทันจบก็เงียบไป
อาซาร์มองหน้าพ่อด้วยความสงสัย เพราะอาซาร์เองก็สงสัยเรื่องงานของพ่อมานานแล้ว พ่อมักจะหายไปนานๆ หลายสัปดาห์ในบางครั้งก็บาดเจ็บแต่ไม่มากกลับมา สัตว์อะไรก็ไม่มีติดมือมาส่วนใหญ่จะเป็นอาซาร์ที่ต้องล่าสัตว์เอง
“เอาเถอะ ยังไงแกก็ต้องทำงานต่อจากพ่อในวันที่พ่อไม่อยู่” พ่อพูดต่อ
“ง ง งานอะไรครับพ่อ” อาซาร์ถามเสียงเบาตะกุกตะกัก
“สักวันพ่อจะบอก ตอนนี้แกยังไม่พร้อม” พ่อพูดเสียงจริงจัง
วันนั้นการฝึกก็ผ่านไปเหมือนปกติ ซึ่งหนักเอาเรื่องเป็นปกติอยู่แล้ว ทั้งการวิ่งขึ้น-ลงเขา กระโดดกบขึ้น-ลงเขา ซ้อมต่อสู้ ฝึกความอดทน พอตกเย็นก็ฝึกใช้ความมืดให้เป็นประโยชน์อีก ใครบ้างจะไม่หมดแรง
ในคืนนั้น ขณะที่อาซาร์กำลังทำอาหารจากสัตว์ที่ล่ามา ก็มีคนสามคนซึ่งดูอายุน่าจะราวๆ 20-25 แต่งตัวด้วยชุดคล้ายๆ ทหารแต่ออกเป็นแนวทำชุดใส่เองมากกว่า ดูจากชุดน่าจะเป็นพวกนักล่าสัตว์ที่เก่งน่าดู ในตัวมีอาวุธครบมือ
ทั้งสามมาที่บ้านและยืนคุยอยู่กับพ่อด้วยสีหน้าเคร่งเคลียด บทสนทนาดูตึงเคลียดมาก อาซาร์คิดว่าคงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ
อาซาร์ไม่เคยเห็นหน้าสามคนนี้เลย
“น่าจะไม่ใช่คนที่ DOS นี้” อาซาร์คิดในใจ
อาซาร์พยายามแอบฟังเรื่องที่พ่อกับสามคนนั้นคุยกัน จับใจความได้แค่บางส่วนไม่ปะติดปะต่อเท่าไหร่
“เรื่องใหญ่...ผู้คนถูก...DOS : Little Garden…พวกเราต้องจัดการ” อาซาร์ได้ยินไม่ถนัดเลยไม่เข้าใจ
หลังจากพ่อคุยกับสามคนนั้นสักพักก็ผละจากสามคนนั้นมาคุยกับอาซาร์
“ลูก พ่อจะไม่อยู่บ้านนะ อาจจะสัปดาห์นึง หรือนานกว่านั้น” พ่อพูดพร้อมกับแววตาเป็นกังวล
“ครับ ระวังตัวด้วยนะครับ” อาซาร์ตอบพ่อ
ด้วยความที่พ่อมักจะออกไปนานๆ อยู่แล้วทำให้อาซาร์ไม่คิดอะไร แต่ดูเหมือนว่าพ่อมีอะไรจะพูดต่อ แต่พ่อก็ไม่ได้พูดออกมา พ่อคุยกับสามคนนั้นต่อข้างกองไฟที่ก่อไว้สักครู่เดียว ทุกคนก็ลุกขึ้น
พ่อเข้ามาเตรียมตัว หยิบของที่ต้องใช้ทั้งหลาย พร้อมกับห่อผ้าห่อนึง...
ก่อนออกเดินทางสามคนนั้นยกมือลาอาซาร์ ส่วนพ่อหันมาทางอาซาร์ ในความมืดแสงจากกองไฟส่องหน้าพ่อแค่เพียงครึ่งซีก
...หน้าของพ่อช่างดูกังวลเหลือเกิน...