ขอเล่าคร่าวๆนะคะ ขี้เกียจดีเทลเยอะ
เมื่อสิบปีก่อน พ่อเราเงินเดือนหลักแสน ไปหลงผู้หญิงที่ทำอาชีพPR อายุน้อยกว่าพ่อ18ปี ซึ่งผู้หญิงคนนั้นรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าพ่อมีเมียมีลูกสองคนแล้ว แต่มันไม่สน
ส่วนแม่เราปลง เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พ่อนอกใจ แต่ครั้งนี้แค่หนักกว่าถึงขั้นซื้อคอนโดแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกัน
แม่เรียกมาเคลียร์ว่า อยากมีเมียน้อยก็มีไป ขี้เกียจตามแล้ว แต่อย่ามีลูกกับเมียน้อยคนนั้น เพราะไม่งั้นจะเดือดร้อนมาถึงลูกทั้งสองคน นั่นก็หมายถึงเรากับน้องสาว
พ่อก็ตกลง
พ่อคอยส่งเงินมาให้แม่ ให้เราเสมอ ทั้งค่าเทอม(ตอนนั้นเราเรียนอยู่ม.2) ทั้งค่าใช้จ่ายทุกอย่าง พ่อออกให้หมด ขาดแค่อย่างเดียวคือการดูแล เพราะพ่อแทบไม่โผล่หน้ามาให้เราเห็นเลยตั้งแต่ย้ายไปคอนโดนั้น หน้าที่ของเค้ามีแค่ส่งเงินมาให้แค่นั้นจริงๆ
พอพ่อกับเค้าคบกันไปเรื่อยๆ เกือบ1ปี เมียน้อยคนนั้นเริ่มเห็นว่า สิ่งที่พ่อเปย์ให้ มันไม่พอ และไม่เท่ากับที่ให้แม่เรา ก็ไม่รู้มันทำท่าไหนนะ รู้อีกทีก็พ่อมาหาและบอกว่าเมียน้อยท้อง
ตอนนั้นเรากับน้องโกรธสุด แทบระเบิดเพราะพ่อสัญญาไปแล้วว่าจะไม่มีลูก
จากที่จะให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ให้เค้าเคลียร์กันเอง เราก็เริ่มเข้ามายุ่งด้วย
วันนั้นเราจำเหตุการณ์เกือบทุกอย่างได้แม่น
เมียน้อยนี่คือละครมากกกก นั่งร้องห่มร้องไห้ ซึ่งก็ไม่รู้จะร้องทำไม เราโวยวายด่าพ่อของตัวเอง และเป็นครั้งแรกที่เราออกปากด่าเมียน้อย ซึ่งเป็นประโยคที่ฝังใจเรามาจนถึงทุกวันนี้
"รู้ใช่มั้ยว่าถ้าไม่ท้อง ก็เป็นได้แค่คู่นอน เงินที่พ่อกูให้มันไม่พอใช่มั้ย ถึงต้องปล่อยให้ท้อง"
เมียน้อยก็ตามเสต็ปคือร้องไห้
พ่อเราก็ละครเหมือนกัน คือปกป้องเมียน้อยสุดฤทธิ์ แถมด่าเราด้วย
นาทีนั้นคือทำไรไม่ได้เลย พ่อด่าเราดังลั่น และเห็นชัดว่าเค้าไม่ได้เลือกเรา
เรา น้องสาว แม่ ทำได้แค่ แบนพ่อออกจากคำว่าครอบครัว ทำได้แค่นั้นจริงๆ
เมื่อพ่อเห็นพวกเราแบนเค้า เค้าก็ตอบแทนด้วยการไม่ส่งเงินค่าใช้จ่ายอื่นๆให้อีกเลย ส่งให้แค่ค่าเทอมเรากับน้องอย่างเดียวเท่านั้น ช่วงนั้นแม่ก็เลยแย่สุดๆ
เพราะค่าใช่จ่ายทุกอย่างภายในบ้านต้องรับผิดชอบเองหมด วันหยุดแม่ต้องหางานทำเพิ่ม หลังจากนั้นครอบครัวเราก็มีชีวิตแบบนั้นมาตลอด เราเห็นแม่ที่ทำงานหนักรับผิดชอบทุกอย่าง
ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ พ่อกับเมียน้อยก็คบกันมาเกือบสิบปีพร้อมลูกด้วยกันอีก1 ชีวิตเมียน้อยดี๊ดี กินเที่ยวหรู อยู่สบาย พร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อแม่ลูก
คนที่ลำบากยังไงก็ลำบากอย่างงั้นมาตลอดก็คือแม่เรา
ทุกวันนี้พ่อกับแม่เราก็ยังไม่หย่ากันนะคะ ยังคงจดทะเบียนสมรสกันอยู่เพราะเรื่องทรัพย์สิน แม่เราก็ไม่ได้ไปมีผู้ชายใหม่ ไม่เคยเห็นแม่คบใครเลย
สิ่งที่เราเห็นมาตลอดนี้ทำให้เราคิดว่า เนี่ยเหรอคนที่เป็นเมียน้อยคนอื่น ทำไมเค้าไม่มีจุดจบจากการกระทำของตัวเอง ทำไมเค้าไม่ได้รับกรรมจากการแย่งสามีคนอื่น ทำไมเค้ามีความสุขกับการคบกับผู้ชายที่ยังไม่หย่า
หรือถ้าเค้ากำลังจะได้รับกรรมในเร็วๆนี้ ก็รู้สึกว่ามันช้าเหลือเกิน เพราะเค้าได้เสวยสุขมาสิบปีแล้ว
ทุกวันนี้เรายังสาปแช่งมันอยู่เลยที่ทำให้แม่เราเป็นแบบนี้ อีกคนนึงที่ยังโกรธแค้นอยู่เสมอนั่นก็คือพ่อเราเอง ถึงแม้ว่าเค้าจะคอยส่งเงินค่าเทอมให้เรากับน้องจนจบป.ตรี แต่เค้าไม่โผล่หน้ามาให้เจอเลย
จะคิดว่าเป็นเรื่องแต่งก็ได้
แต่สิ่งที่เราเจอเนี่ย แมร่งคงทำให้เราไม่เข้าใจไปจนตายว่าเวรกรรมมันยังมีจริงอยู่มั้ย
ปล. เราขอโทษที่ลืมเล่าเรื่องฟ้องหย่า ทำให้มีหลายๆคอมเม้นไม่เข้าใจเรา สำหรับคอมเม้นที่ถามมาหลายๆคนว่าทำไมไม่ฟ้องหย่า?
คือมันก็เป็นคำถามที่เราเฝ้าถามแม่มาซ้ำๆหลายปีเหมือนกันว่าทำไมไม่สู้ ทำไมไม่ฟ้องหย่า ทำไมไม่ตั้งทนายฟ้องพ่อให้หมด ทำไมไม่ทำ ทำไมถึงยอมให้ผ่านมาได้นานขนาดนี้ ทำไมๆๆๆ
แต่แม่ให้คำตอบเราไม่ได้ แม่บอกแค่ว่าแม่มีเหตุผลของแม่ เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุผลคืออะไร เราไม่เข้าใจ
แต่ในเมื่อแม่ไม่สู้ ไม่ฟ้อง เราก็ทำไรไม่ได้
บางครั้งเราก็แอบคิดเหมือนคุณ ว่าแม่เราโง่ แต่เราก็ขัดแม่ไม่ได้จริงๆ คือแม่อยากทำอะไรก็แล้วแต่แม่ละกัน
ส่วนเราทำทุกวันนี้ให้ดีที่สุด ดูแลแม่ให้ดีที่สุด แค่นั้นก็พอ เราคงปลงแล้ว
เรารู้จักคนๆนึงที่เป็นเมียน้อยคนอื่นมาสิบปี แล้วชีวิตดี๊ดีจังเลยค่ะ
เมื่อสิบปีก่อน พ่อเราเงินเดือนหลักแสน ไปหลงผู้หญิงที่ทำอาชีพPR อายุน้อยกว่าพ่อ18ปี ซึ่งผู้หญิงคนนั้นรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าพ่อมีเมียมีลูกสองคนแล้ว แต่มันไม่สน
ส่วนแม่เราปลง เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พ่อนอกใจ แต่ครั้งนี้แค่หนักกว่าถึงขั้นซื้อคอนโดแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกัน
แม่เรียกมาเคลียร์ว่า อยากมีเมียน้อยก็มีไป ขี้เกียจตามแล้ว แต่อย่ามีลูกกับเมียน้อยคนนั้น เพราะไม่งั้นจะเดือดร้อนมาถึงลูกทั้งสองคน นั่นก็หมายถึงเรากับน้องสาว
พ่อก็ตกลง
พ่อคอยส่งเงินมาให้แม่ ให้เราเสมอ ทั้งค่าเทอม(ตอนนั้นเราเรียนอยู่ม.2) ทั้งค่าใช้จ่ายทุกอย่าง พ่อออกให้หมด ขาดแค่อย่างเดียวคือการดูแล เพราะพ่อแทบไม่โผล่หน้ามาให้เราเห็นเลยตั้งแต่ย้ายไปคอนโดนั้น หน้าที่ของเค้ามีแค่ส่งเงินมาให้แค่นั้นจริงๆ
พอพ่อกับเค้าคบกันไปเรื่อยๆ เกือบ1ปี เมียน้อยคนนั้นเริ่มเห็นว่า สิ่งที่พ่อเปย์ให้ มันไม่พอ และไม่เท่ากับที่ให้แม่เรา ก็ไม่รู้มันทำท่าไหนนะ รู้อีกทีก็พ่อมาหาและบอกว่าเมียน้อยท้อง
ตอนนั้นเรากับน้องโกรธสุด แทบระเบิดเพราะพ่อสัญญาไปแล้วว่าจะไม่มีลูก
จากที่จะให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ให้เค้าเคลียร์กันเอง เราก็เริ่มเข้ามายุ่งด้วย
วันนั้นเราจำเหตุการณ์เกือบทุกอย่างได้แม่น
เมียน้อยนี่คือละครมากกกก นั่งร้องห่มร้องไห้ ซึ่งก็ไม่รู้จะร้องทำไม เราโวยวายด่าพ่อของตัวเอง และเป็นครั้งแรกที่เราออกปากด่าเมียน้อย ซึ่งเป็นประโยคที่ฝังใจเรามาจนถึงทุกวันนี้
"รู้ใช่มั้ยว่าถ้าไม่ท้อง ก็เป็นได้แค่คู่นอน เงินที่พ่อกูให้มันไม่พอใช่มั้ย ถึงต้องปล่อยให้ท้อง"
เมียน้อยก็ตามเสต็ปคือร้องไห้
พ่อเราก็ละครเหมือนกัน คือปกป้องเมียน้อยสุดฤทธิ์ แถมด่าเราด้วย
นาทีนั้นคือทำไรไม่ได้เลย พ่อด่าเราดังลั่น และเห็นชัดว่าเค้าไม่ได้เลือกเรา
เรา น้องสาว แม่ ทำได้แค่ แบนพ่อออกจากคำว่าครอบครัว ทำได้แค่นั้นจริงๆ
เมื่อพ่อเห็นพวกเราแบนเค้า เค้าก็ตอบแทนด้วยการไม่ส่งเงินค่าใช้จ่ายอื่นๆให้อีกเลย ส่งให้แค่ค่าเทอมเรากับน้องอย่างเดียวเท่านั้น ช่วงนั้นแม่ก็เลยแย่สุดๆ
เพราะค่าใช่จ่ายทุกอย่างภายในบ้านต้องรับผิดชอบเองหมด วันหยุดแม่ต้องหางานทำเพิ่ม หลังจากนั้นครอบครัวเราก็มีชีวิตแบบนั้นมาตลอด เราเห็นแม่ที่ทำงานหนักรับผิดชอบทุกอย่าง
ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ พ่อกับเมียน้อยก็คบกันมาเกือบสิบปีพร้อมลูกด้วยกันอีก1 ชีวิตเมียน้อยดี๊ดี กินเที่ยวหรู อยู่สบาย พร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อแม่ลูก
คนที่ลำบากยังไงก็ลำบากอย่างงั้นมาตลอดก็คือแม่เรา
ทุกวันนี้พ่อกับแม่เราก็ยังไม่หย่ากันนะคะ ยังคงจดทะเบียนสมรสกันอยู่เพราะเรื่องทรัพย์สิน แม่เราก็ไม่ได้ไปมีผู้ชายใหม่ ไม่เคยเห็นแม่คบใครเลย
สิ่งที่เราเห็นมาตลอดนี้ทำให้เราคิดว่า เนี่ยเหรอคนที่เป็นเมียน้อยคนอื่น ทำไมเค้าไม่มีจุดจบจากการกระทำของตัวเอง ทำไมเค้าไม่ได้รับกรรมจากการแย่งสามีคนอื่น ทำไมเค้ามีความสุขกับการคบกับผู้ชายที่ยังไม่หย่า
หรือถ้าเค้ากำลังจะได้รับกรรมในเร็วๆนี้ ก็รู้สึกว่ามันช้าเหลือเกิน เพราะเค้าได้เสวยสุขมาสิบปีแล้ว
ทุกวันนี้เรายังสาปแช่งมันอยู่เลยที่ทำให้แม่เราเป็นแบบนี้ อีกคนนึงที่ยังโกรธแค้นอยู่เสมอนั่นก็คือพ่อเราเอง ถึงแม้ว่าเค้าจะคอยส่งเงินค่าเทอมให้เรากับน้องจนจบป.ตรี แต่เค้าไม่โผล่หน้ามาให้เจอเลย
จะคิดว่าเป็นเรื่องแต่งก็ได้
แต่สิ่งที่เราเจอเนี่ย แมร่งคงทำให้เราไม่เข้าใจไปจนตายว่าเวรกรรมมันยังมีจริงอยู่มั้ย
ปล. เราขอโทษที่ลืมเล่าเรื่องฟ้องหย่า ทำให้มีหลายๆคอมเม้นไม่เข้าใจเรา สำหรับคอมเม้นที่ถามมาหลายๆคนว่าทำไมไม่ฟ้องหย่า?
คือมันก็เป็นคำถามที่เราเฝ้าถามแม่มาซ้ำๆหลายปีเหมือนกันว่าทำไมไม่สู้ ทำไมไม่ฟ้องหย่า ทำไมไม่ตั้งทนายฟ้องพ่อให้หมด ทำไมไม่ทำ ทำไมถึงยอมให้ผ่านมาได้นานขนาดนี้ ทำไมๆๆๆ
แต่แม่ให้คำตอบเราไม่ได้ แม่บอกแค่ว่าแม่มีเหตุผลของแม่ เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุผลคืออะไร เราไม่เข้าใจ
แต่ในเมื่อแม่ไม่สู้ ไม่ฟ้อง เราก็ทำไรไม่ได้
บางครั้งเราก็แอบคิดเหมือนคุณ ว่าแม่เราโง่ แต่เราก็ขัดแม่ไม่ได้จริงๆ คือแม่อยากทำอะไรก็แล้วแต่แม่ละกัน
ส่วนเราทำทุกวันนี้ให้ดีที่สุด ดูแลแม่ให้ดีที่สุด แค่นั้นก็พอ เราคงปลงแล้ว