สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเราค่ะถ้าเขียนงงๆหรือผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะคะ
คือเราไม่มีอิสระเลย ปีนี้เราจะ20แล้ว เราอยากออกไปเที่ยวข้างนอกบ้านบ้าง อยากลองไปไหนคนเดียวหรือไปกับเพื่อนงี้
แต่ที่บ้านไม่ปล่อยเราเลย ค่ายลูกเสือจริงๆเขาก็ยังไม่ให้ไปเลยแหละถ้าไม่ติดว่ารร.บังคับ555 ค่ายตอนปิดเทอมของรร. ปัจฉิมนิเทศม.6 เรียนพิเศษก็หาครูมาสอนที่บ้านตั้งแต่ประถมยันม.ปลาย พึ่งได้ออกไปเรียนข้างนอกตอนม.6 หรือแม้กระทั่งเรียนมหาวิทยาลัย เราสอบติดม.รัฐย่านบางเขน แต่เขาไม่ให้เรียน ให้เรียนม.เอกชนซึ่งห่างจากบ้าน2ป้ายรถเมล์ ผิดกับน้องชายเรามีอิสระ อยากไปไหนก็ได้ ตอนนี้มันก็ไปเรียนอยู่เหนือ(น้องอยู่ม.ต้นค่ะ) ทั้งๆที่ไม่มีญาติอยู่ที่นั่น เราเคยบอกเขาตรงๆนะคะว่าขอไปนั่นได้มั้ย คำตอบคือไม่ค่ะ ต่อให้หาเหตุผลมาคุย คำตอบก็คือไม่อยู่ดี พอเราถามเหตุผลก็ไม่มีเหตุผลให้เราเลยค่ะ😂 และก็พูดด้วยว่าจะไปไหนบ่อย หาเรื่องออกไปแต่ข้างนอก คือเรางงเลย เราไปไหนหรอ ก็เห็นนั่งหน้ามันอยู่บ้าน ไม่ได้กระดิกตัวไปไหนเลย เรียนเสร็จก็ตรงกลับบ้านเลย ข้าวที่มอบางวันไม่กินด้วยซ้ำ
เราต้องทำยังไงหรอคะถึงจะมีอิสระ เขาถึงจะเข้าใจเราบ้าง ก็รู้นะคะว่าเขาเป็นห่วงแต่เราก็อยากมีสังคมบ้าง ไม่ใช่อยู่แต่บ้าน ได้แต่มองดูเพื่อนคุยกันว่าไปเที่ยวไหนยังไงกัน บางทีเราก็น้อยใจนะคะ เรามันไม่น่าเชื่อใจขนาดนั้นเลยหรอ เราก็อยู่ในกรอบมาตลอด ผลการเรียนก็ไม่ได้แย่ ไม่เคยทำตัวเหลวไหลเลย
เขาเลี้ยงมากับมือ เขาไม่เคยเชื่อใจลูกตัวเองเลยหรอ ㅠㅠ
อยากมีอิสระค่ะ แต่ที่บ้านไม่ปล่อย
คือเราไม่มีอิสระเลย ปีนี้เราจะ20แล้ว เราอยากออกไปเที่ยวข้างนอกบ้านบ้าง อยากลองไปไหนคนเดียวหรือไปกับเพื่อนงี้
แต่ที่บ้านไม่ปล่อยเราเลย ค่ายลูกเสือจริงๆเขาก็ยังไม่ให้ไปเลยแหละถ้าไม่ติดว่ารร.บังคับ555 ค่ายตอนปิดเทอมของรร. ปัจฉิมนิเทศม.6 เรียนพิเศษก็หาครูมาสอนที่บ้านตั้งแต่ประถมยันม.ปลาย พึ่งได้ออกไปเรียนข้างนอกตอนม.6 หรือแม้กระทั่งเรียนมหาวิทยาลัย เราสอบติดม.รัฐย่านบางเขน แต่เขาไม่ให้เรียน ให้เรียนม.เอกชนซึ่งห่างจากบ้าน2ป้ายรถเมล์ ผิดกับน้องชายเรามีอิสระ อยากไปไหนก็ได้ ตอนนี้มันก็ไปเรียนอยู่เหนือ(น้องอยู่ม.ต้นค่ะ) ทั้งๆที่ไม่มีญาติอยู่ที่นั่น เราเคยบอกเขาตรงๆนะคะว่าขอไปนั่นได้มั้ย คำตอบคือไม่ค่ะ ต่อให้หาเหตุผลมาคุย คำตอบก็คือไม่อยู่ดี พอเราถามเหตุผลก็ไม่มีเหตุผลให้เราเลยค่ะ😂 และก็พูดด้วยว่าจะไปไหนบ่อย หาเรื่องออกไปแต่ข้างนอก คือเรางงเลย เราไปไหนหรอ ก็เห็นนั่งหน้ามันอยู่บ้าน ไม่ได้กระดิกตัวไปไหนเลย เรียนเสร็จก็ตรงกลับบ้านเลย ข้าวที่มอบางวันไม่กินด้วยซ้ำ
เราต้องทำยังไงหรอคะถึงจะมีอิสระ เขาถึงจะเข้าใจเราบ้าง ก็รู้นะคะว่าเขาเป็นห่วงแต่เราก็อยากมีสังคมบ้าง ไม่ใช่อยู่แต่บ้าน ได้แต่มองดูเพื่อนคุยกันว่าไปเที่ยวไหนยังไงกัน บางทีเราก็น้อยใจนะคะ เรามันไม่น่าเชื่อใจขนาดนั้นเลยหรอ เราก็อยู่ในกรอบมาตลอด ผลการเรียนก็ไม่ได้แย่ ไม่เคยทำตัวเหลวไหลเลย
เขาเลี้ยงมากับมือ เขาไม่เคยเชื่อใจลูกตัวเองเลยหรอ ㅠㅠ