คือผมอยู่ม.3/12 ผมชอบเธอรุ่นเดียวกันอยู่/7 ผมเป็นคนขี้กังกล ผมไม่กล้าทักไปผมเลยปรึกษาเพื่อน เพื่อนผมมันติดสนุกเลยบอกว่าทักๆไปเลยถ้าจีบไม่ติดค่อยเปลื่ยนคน ซึ้งผมไม่คิดงั้นนั้นเเต่ไครจะหาว่าผมอวดหรือโชว์สุภาพบุรุษก็ว่าไปเถอะผมไม่เเคร์เพราะผมเป็นคนนิสัยเเบบนี้อยู่เเล้ว ผมไม่เห็นด้วยกับเพื่อนเพราะผมคิดว่า ถ้าผมได้มีเเฟนหรือรักไครเเล้วจะไม่ให้เลิกไปง่ายๆ จะดูเเลจนถึงที่สุดไม่ใช้ว่ามีเเล้วก็เบื่อไปเเอบคุยกับคนอื่นไม่ใช้ ม.3เเล้วนะเว้ยควรมีความรักเเบบผู้ใหญ่ได้เเล้ว ต่อๆจบเรื่องเพื่อน เข้าเรื่อง จากนั้นผมก็ตัดสินใจทักไป เธอก็ตอบมาปกติโอ้โห่ คือเเบบเเค่นั้นผมก็รู้สึกดีใจโครต เเบบเเล้ววันต่อมาเธอก็ทักมาถามว่าทำอะไรอยู่ คือเพียงเเค่นั้นความรู้สึกผมเเบบกำลังกินก๋วยจั๊บอยู่คือเเบบ กูอิ่มเเล้ว ผมกับเธอคุยกันรู้จักกันมาได้สักพัก เเล้วเธอเริ่มไม่อ่านเเชท เเต่พอส่งไปอีกที ดันมาตอบ เเต่ไม่อ่านก่อนหน้าจากนั้นเธอเริ่มไม่อ่านไม่คอบตอบก็มีบ้างเเต่คือผมรู้สึกเลยได้ว่าเธอ ไม่ค่อย จะอะไรมาก ผมเลยส่องเฟสเธอ!!!ดันไปเตอเธอเเชร์ว่า
"ไม่ได้หยิ่งนะ เเต่ขี้เกียรตอบ"  คือผมเเบบ ว่าวTT ผมไม่เเน่ใจว่าคือผมรึป่าว เเต่ด้วยนิสัยขี้กังวลของผมเลยคงจะเป็นผมเนี่ยเเหละ ผมเลยคิดที่จะไม่ทักไม่คุย เริ่มออกห่าง เริ่มคิดอะไรที่เเย่ๆตลอล ทั้งๆที่เธออาจตะไม่ได้หมายถึงผมก็ได้ เเต่ผมรู้สึกได้ว่าต้องเป็นผมเเน่เห้อ (เเต่ผมยังไม่เคยคุยกันเเบบตัวเป็นๆ) ผมเลยคิดว่างั้นตอนนี้ยังไม่ต้องหรอกมีเเฟนรอไว้ ม.4เเล้วกัน หรือว่าเเล้วจริงผมเข้าหาผู้หญิงไม่เก่ง เพราะในห้องเรียนผมไม่เคยเเตะต้องเนื้อตัวผู้หญิงเลยถ้าไม่ติดตรงที่ว่ามีงานกิจกรรมต่างๆรึป่าว ผมจะไม่จับไม่ต้องผู้หญิง ขนาดพูดด้วยกันเองผมยังไม่มองหน้าเลย
ผมเนี่นคิดถูกมั้ยนะที่ทำเเบบนั้นที่ออกห่างออกมา ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบ