สวัสดีค่ะ
เรื่องของเราเริ่มจาก เราที่เปลี่ยนตัวเอง เพราะที่ก่อนเรามีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอดแต่จบไม่สวยทุกครั้ง จนเราคิดว่าเริ่มต้นใหม่ดีกว่า เพราะ อยากมีครอบครัว อยากจริงจังกับใครสักคนเพื่อจูงมือกันสร้างครอบครัวด้วยกันได้ จนมาได้คุยกับผู้ชายคนนึง แล้วคุยกันถูกคอมาก เข้ากันมาก เหมือนอยู่ด้วยแล้วเราหวิวๆ มีความสุข เขิล รู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก (อาจเป็นแค่ช่วงแรกๆ) เราคุยกันได้ 2เดือนแล้วคบเป็นแฟน ผู้ชายก็โอเค ยอมรอถึง 2เดือน แต่เป็นเรื่องธรรมดาที่คนสองคนคุยกันหนีไม่พ้นเรื่องเซ็ก แต่เราขอเวลาเขาตลอด เขาก็เข้าใจนะ 2เดือนผ่านไปเราก็เป็นแฟนกัน มีช่วงเวลาดีๆต่อกัน แต่เนื่องจากเขาทำงานเยอะไม่ค่อยมีเวลาคุย เราเข้าใจ เราไม่เคยเซ้าซี้ งี่เง่า จุกจิกอะไรกับเขาเลยสักครั้ง ขอแค่บอกกันตรงๆเราก็จะไม่ถามกลับ
เราสองคน อยู่ในช่วงทำงานกันทั้งคู่ เลยเข้าใจเวลางาน จนผ่านไป 5เดือน เราก็ไปเที่ยวค้างคืนด้วยกัน แล้วเราก็ไปมีอะไรกับเขา โดยความเต็มใจของเราเอง เรารู้สึกว่า ใช่ เราไม่อยากเสียเขาไป เราอยากดูแลกันไปแบบนี้ ก็ป้องกันนะคะ มีครั้งแรก ครั้งต่อๆไปก็ตามมาเป็นสเต็บ
จนวันนี้ เรามีความรู้สึกว่า เกิดอะไรขึ้น หรือเขาแค่อยากมีอะไรกับเราแค่นั้นรึป่าว เพราะ รู้สึกว่าเราเริ่มคุยกันน้อยลง กลางคืนก็คุยคอลกันเกือบทั้งคืนนะ แต่ได้แต่คอล เขาก็ดูข่าว ดูคลิปไปเรื่อยเปื่อยไม่ค่อยได้คุยเรื่องระหว่างเรา หรือว่าเราคิดมากไป สุดท้ายเราถามเขาไปตรงๆว่าเรายังเป็นแฟนกันอยู่ไหม มีอะไรจะบอกเรามั้ย เพราะว่าเราอึดอัดมากกับการที่โทรไปไม่ค่อยรับสาย ไม่ค่อยตอบไลน์ ไม่ค่อยได้คุยกันเยอะเหมือนตอนแรก เขาบอกเราแค่ว่าเขาไม่มีใครจริงๆ เขาคุยกับเราคนเดียว แต่เราก็เตือนตัวเองอยู่ตลอดนะว่า ถ้าเราไม่มั่นใจกับความรู้สึกของเขาเราไม่ควรเดินเข้าไปให้มากกว่านี้ แต่เราจริงจรังกับเขา เอาง่ายๆเรารักเขาอ่ะ หรือเพราะเขาเป็นคนแรกสำหรับเรา แต่เรารับในตัวเขาได้ทุกอย่าง และเขาก็เคยมีครอบครัวมีลูกมาก่อนเมื่อ 7ปีที่แล้ว เรารับได้หมด ไม่ติดอะไรเลย
งานเยอะจนไม่มีเวลาตอบไลน์ แต่อ่านไลน์ได้ โทรหาก็รับสายบ้างไม่รับบ้าง เลิกงานกลับถึงบ้านถ้าเราไม่โทรหาก่อนเขาก็จะไม่ทักไม่โทหาเรา เหมือนทุกอย่างเราต้องเริ่มก่อนเสมอ พยายามไม่คิดมาก แต่ก็ไม่กล้าที่จะเดินต่อ บางทีก็โกรธตัวเอง โทษตัวเอง เสมอว่าทำไมไม่รอให้นานกว่านี้ ทำไมง่ายขนาดนึ้ เสียใจนะเอาจริง แต่เขาไม่มานั่งรับรู้ว่าเราเสียใจรึป่าว
.....แต่ก่อนเคยคบกับผู้หญิง มันต่างกันอยู่แล้วเพราะผู้หญิงสนใจแม้แต่เรื่องเล็กๆก็ให้ความสำคัญ
แต่พอมาเจออย่างนี้ก็ไม่ได้คิดไรมากนะ คิดว่าส่วนใหญ่ผู้ชายคงเป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละเลยมองข้ามจุดนี้ไป เพราะเราจริงจัง จริงๆ
ควรเดินออกมาก่อนดีไหมคะ หรืออดทนรอไปพร้อมความรู้สึกแบบนี้
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ
เขาไม่แคร์ หรือเราโง่(ง่าย)เอง
เรื่องของเราเริ่มจาก เราที่เปลี่ยนตัวเอง เพราะที่ก่อนเรามีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอดแต่จบไม่สวยทุกครั้ง จนเราคิดว่าเริ่มต้นใหม่ดีกว่า เพราะ อยากมีครอบครัว อยากจริงจังกับใครสักคนเพื่อจูงมือกันสร้างครอบครัวด้วยกันได้ จนมาได้คุยกับผู้ชายคนนึง แล้วคุยกันถูกคอมาก เข้ากันมาก เหมือนอยู่ด้วยแล้วเราหวิวๆ มีความสุข เขิล รู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก (อาจเป็นแค่ช่วงแรกๆ) เราคุยกันได้ 2เดือนแล้วคบเป็นแฟน ผู้ชายก็โอเค ยอมรอถึง 2เดือน แต่เป็นเรื่องธรรมดาที่คนสองคนคุยกันหนีไม่พ้นเรื่องเซ็ก แต่เราขอเวลาเขาตลอด เขาก็เข้าใจนะ 2เดือนผ่านไปเราก็เป็นแฟนกัน มีช่วงเวลาดีๆต่อกัน แต่เนื่องจากเขาทำงานเยอะไม่ค่อยมีเวลาคุย เราเข้าใจ เราไม่เคยเซ้าซี้ งี่เง่า จุกจิกอะไรกับเขาเลยสักครั้ง ขอแค่บอกกันตรงๆเราก็จะไม่ถามกลับ
เราสองคน อยู่ในช่วงทำงานกันทั้งคู่ เลยเข้าใจเวลางาน จนผ่านไป 5เดือน เราก็ไปเที่ยวค้างคืนด้วยกัน แล้วเราก็ไปมีอะไรกับเขา โดยความเต็มใจของเราเอง เรารู้สึกว่า ใช่ เราไม่อยากเสียเขาไป เราอยากดูแลกันไปแบบนี้ ก็ป้องกันนะคะ มีครั้งแรก ครั้งต่อๆไปก็ตามมาเป็นสเต็บ
จนวันนี้ เรามีความรู้สึกว่า เกิดอะไรขึ้น หรือเขาแค่อยากมีอะไรกับเราแค่นั้นรึป่าว เพราะ รู้สึกว่าเราเริ่มคุยกันน้อยลง กลางคืนก็คุยคอลกันเกือบทั้งคืนนะ แต่ได้แต่คอล เขาก็ดูข่าว ดูคลิปไปเรื่อยเปื่อยไม่ค่อยได้คุยเรื่องระหว่างเรา หรือว่าเราคิดมากไป สุดท้ายเราถามเขาไปตรงๆว่าเรายังเป็นแฟนกันอยู่ไหม มีอะไรจะบอกเรามั้ย เพราะว่าเราอึดอัดมากกับการที่โทรไปไม่ค่อยรับสาย ไม่ค่อยตอบไลน์ ไม่ค่อยได้คุยกันเยอะเหมือนตอนแรก เขาบอกเราแค่ว่าเขาไม่มีใครจริงๆ เขาคุยกับเราคนเดียว แต่เราก็เตือนตัวเองอยู่ตลอดนะว่า ถ้าเราไม่มั่นใจกับความรู้สึกของเขาเราไม่ควรเดินเข้าไปให้มากกว่านี้ แต่เราจริงจรังกับเขา เอาง่ายๆเรารักเขาอ่ะ หรือเพราะเขาเป็นคนแรกสำหรับเรา แต่เรารับในตัวเขาได้ทุกอย่าง และเขาก็เคยมีครอบครัวมีลูกมาก่อนเมื่อ 7ปีที่แล้ว เรารับได้หมด ไม่ติดอะไรเลย
งานเยอะจนไม่มีเวลาตอบไลน์ แต่อ่านไลน์ได้ โทรหาก็รับสายบ้างไม่รับบ้าง เลิกงานกลับถึงบ้านถ้าเราไม่โทรหาก่อนเขาก็จะไม่ทักไม่โทหาเรา เหมือนทุกอย่างเราต้องเริ่มก่อนเสมอ พยายามไม่คิดมาก แต่ก็ไม่กล้าที่จะเดินต่อ บางทีก็โกรธตัวเอง โทษตัวเอง เสมอว่าทำไมไม่รอให้นานกว่านี้ ทำไมง่ายขนาดนึ้ เสียใจนะเอาจริง แต่เขาไม่มานั่งรับรู้ว่าเราเสียใจรึป่าว
.....แต่ก่อนเคยคบกับผู้หญิง มันต่างกันอยู่แล้วเพราะผู้หญิงสนใจแม้แต่เรื่องเล็กๆก็ให้ความสำคัญ
แต่พอมาเจออย่างนี้ก็ไม่ได้คิดไรมากนะ คิดว่าส่วนใหญ่ผู้ชายคงเป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละเลยมองข้ามจุดนี้ไป เพราะเราจริงจัง จริงๆ
ควรเดินออกมาก่อนดีไหมคะ หรืออดทนรอไปพร้อมความรู้สึกแบบนี้
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ