สวัสดีค่ะเราอายุ11ปี เรามีปัญหากับการไปโรงเรียนมากๆเป็นตั้งเเต่ป.4 เราไม่รู้ว่าทําไมเราตื่นลุกขึ้นไปอาบนํ้าไปเรียนเเทนที่เราตื่นนานเเล้วเรากับรอเเม่ไปก่อนเเล้วลูกมาเล่นโทรศัพท์ เราร้องไห้บ่อยมาร้องไห้ทุกวันเรื่องกับการเรียนทุกครั้ง ! เราเป็นที่ปรึกษาอับเเรกของเพื่อนๆหลายคนเเต่พอเรามีปัญหาอะไรไม่มีใครตอบได้เลยไม่มีสักกะคน- เราญิ๋งเศร้าก็ว่าเดิมกับเข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ เเม่เราบ่นหลายครั้งมาก มันเด็กไร้อนาคตฝั่งญาติอีกเราไม่ไหวเเล้วอยากตายอยู่ทุกวัน เพื่อนไม่คบอีกไหมถ้าไม่ไป พอเราไปร.รทุกคนให้กําลังใจเราหมดนะเเต่เฮ้ยทุกคนต้องมายุ่งเเค่เราคนเดียวหรอ เราสงสารเเมาตัวเองมากที่มีลูกเเบบนี้เมื่อวันพฤหัสบดีเเม่ตีเรากะว่าจะฆ่าให้ตายเราเลยคิดในใจว่าเเม่เราอยากฆ่าเราให้ตายเลยหรอเราตายเองดีกว่ามั้ย?พอดีเรามีพี่เเม่เลยบอกว่าไปส่งพี่ก่อนถ้ากลับมายังไม่อาบนํ้าตายเเน่เราร้องไห้หนักมากจิตจิตสติเเตกจนไม่รู้จะทํายังไงเราก็เลยตั้งสติบอกกับตัวเองว่าให้รีบอาบนํ้าเเล้วค่อยไปร้องไห้...
เรารู้เกินทนเเล้วสุดๆเเล้วเราค้นหาเลยว่าวิธีการตายเเบบเจ็บน้อยที่สุดเเต่เเม่ก็มาพอดีเราก็ต้องรีบไป
เราไม่รู้ว่าต้องอยู่ต่อไปเพื่ออะไรอยู่ทําไมเกิดมาเพื่ออะไร...เเม่อาจจะไม่ได้ตั้งเกิดเราก็ได้เราเลยเป็นเเบบนี้; อาจจะงงอยู่นะคะพอดีว่าสติไปหมด