นี่เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ
ถ้าผิดพลาดประการใดต้องกราบขออภัยด้วยนะครับ
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 13-14 ปีที่แล้วตอนนั้นผมอยู่ชั้น ม.2-ม.3 โรงเรียนชายล้วนแห่งหนึ่ง ผมได้มีโอกาศไปเช่าหนังสือการ์ตูนที่ร้านแห่งหนึ่งซึ่งอยู่หน้าปากซอยลาดพร้าว 18 จนผมได้เจอกับเจ้าของร้าน เธอชื่อ...(ขอไม่เอ่ยชื่อดีกว่า😅) แต่ผมชอบเรียกเธอว่าเจ๊... เพราะเธออายุมากกว่าผม เธอเป็นนักศึกษาแต่ผมก็จำไม่ได้ว่าเธออยู่มหาวิทยาลัยไหน
หลังจากนั้นผมก็ได้ไปเช่าหนังสือร้านนั้นอยู่บ่อยๆ จนผมเริ่มสนิทกับเธอมากขึ้น มันเลยทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าผมตกหลุมรักเธอสะแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก บางครั้งเวลาที่ผมซื้อหนังสือการ์ตูนมาอ่าน พอผมอ่านจบก็จะยกหนังสือเล่มนั้นให้เธอ คงเพราะผมอยากเอาใจเธอมั้ง(เป็นความคิดแบบเด็กๆอะเนาะ 😂) ช่วงนั้นชีวิตผมจะวนอยู่แค่ บ้าน โรงเรียน และร้านเช่าหนังสือการ์ตูน เป็นแบบนี้มารื่อยๆ
จนวันหนึ่งเธอต้องไปทำธุระจึงต้องปิดร้าน ผมก็เลยอาสาว่าจะอยู่เฝ้าร้านแทนให้ไม่ต้องปิดหรอก ซึ่งเธอก็ถามผมว่าทำได้หรออยู่ได้ใช่ไหม ผมก็ตอบอย่างมั่นใจเลยว่าได้ไม่มีปัญหา หลังจากนั้นเธอก็ตอบตกลงแล้วได้ฝากกุญแจร้านไว้กับผมทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติวันต่อมาหลังเลิกเรียนผมรีบกลับจากโรงเรียนเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่บ้านแล้วก็รีบปั่นจักรยานมาที่ร้านทันที
จนเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!! นั่นก็คือ... แม่ผมมา!!! ใช่แล้วครับ แม่ผมมาหาจากต่างจังหวัด พอเข้าไปที่บ้านแล้วไปเจอผมเลยถามคนที่บ้านว่าผมไปไหนหลังจากนั้นไม่นานแม่ก็ได้มาตามผมที่ร้านเช่าหนังสือการ์ตูนมันทำให้ผมตกใจมากและทำตัวไม่ถูก หลังจากนั้นผมก็โดนต่อว่าไปชุดใหญ่ ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่เข้าใจว่าผมทำอะไรผิด แต่คงเพราะความเป็นห่วง และแล้วสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุดมันก็เกิด แม่ผมได้ไปต่อว่าเธอด้วย แต่เธอก็ไม่ได้ตอบโต้แล้วบอกกับผมว่า"ไม่เป็นไร" พร้อมรอยยิ้ม หลังจากเกิดเรื่องนี้เลยทำให้ผมไม่ได้เจอกับเธออีก เพราะผมเองก็รู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องโดนว่าไปด้วย หนังสือการ์ตูนบางเล่มผมยังไม่ได้เอาไปคืนเธอเลย
เมื่อผมจบ ม.3 ผมก็ได้ไปเรียนต่อ ม.ปลาย ที่ต่างจังหวัดจึงทำให้ผมไม่ค่อยได้กลับมาแถวนี้อีก หลังจากนั้นเวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไป จนผมได้มีโอกาศกลับมาแถวนี้อีกครั้ง แต่ปรากฏว่าร้านเช่าหนังสือการ์ตูนนั้นไม่อยู่เสียแล้ว มันทำให้ผมรู้สึกใจหายมาก ผมจึงได้ไล่ถามคนแถวนั้นว่า "รู้จักร้านนี้ไหม?" "แล้วพอจะรู้ไหมว่าเค้าย้ายไปที่ไหน?" ซึ่งคำตอบก็คงรู้กันอยู่แล้ว ทุกครั้งเวลาที่ผมได้มีโอกาศกลับไปแถวนั้น มันจะทำให้ผมนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทุกที และ ตามหาร้านเช่าหนังสือการ์ตูนของเธอมาโดยตลอดไม่ว่าจะเวลาผ่านมาเป็นสิบปีก็ตาม.
ที่เล่ามาทั้งหมด ผมแค่ อยากจะรู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง? สบายดีไหม? ยังจำน้องคนนี้ได้ไหม?
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องราวในชีวิตของผมนะครับ และ ยังหวังลึกๆว่าเธอจะผ่านมาเห็นกระทู้นี้.
หวังว่าคุณจะผ่านมาเห็น
หลังจากนั้นผมก็ได้ไปเช่าหนังสือร้านนั้นอยู่บ่อยๆ จนผมเริ่มสนิทกับเธอมากขึ้น มันเลยทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าผมตกหลุมรักเธอสะแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก บางครั้งเวลาที่ผมซื้อหนังสือการ์ตูนมาอ่าน พอผมอ่านจบก็จะยกหนังสือเล่มนั้นให้เธอ คงเพราะผมอยากเอาใจเธอมั้ง(เป็นความคิดแบบเด็กๆอะเนาะ 😂) ช่วงนั้นชีวิตผมจะวนอยู่แค่ บ้าน โรงเรียน และร้านเช่าหนังสือการ์ตูน เป็นแบบนี้มารื่อยๆ
จนวันหนึ่งเธอต้องไปทำธุระจึงต้องปิดร้าน ผมก็เลยอาสาว่าจะอยู่เฝ้าร้านแทนให้ไม่ต้องปิดหรอก ซึ่งเธอก็ถามผมว่าทำได้หรออยู่ได้ใช่ไหม ผมก็ตอบอย่างมั่นใจเลยว่าได้ไม่มีปัญหา หลังจากนั้นเธอก็ตอบตกลงแล้วได้ฝากกุญแจร้านไว้กับผมทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติวันต่อมาหลังเลิกเรียนผมรีบกลับจากโรงเรียนเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่บ้านแล้วก็รีบปั่นจักรยานมาที่ร้านทันที
จนเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!! นั่นก็คือ... แม่ผมมา!!! ใช่แล้วครับ แม่ผมมาหาจากต่างจังหวัด พอเข้าไปที่บ้านแล้วไปเจอผมเลยถามคนที่บ้านว่าผมไปไหนหลังจากนั้นไม่นานแม่ก็ได้มาตามผมที่ร้านเช่าหนังสือการ์ตูนมันทำให้ผมตกใจมากและทำตัวไม่ถูก หลังจากนั้นผมก็โดนต่อว่าไปชุดใหญ่ ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่เข้าใจว่าผมทำอะไรผิด แต่คงเพราะความเป็นห่วง และแล้วสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุดมันก็เกิด แม่ผมได้ไปต่อว่าเธอด้วย แต่เธอก็ไม่ได้ตอบโต้แล้วบอกกับผมว่า"ไม่เป็นไร" พร้อมรอยยิ้ม หลังจากเกิดเรื่องนี้เลยทำให้ผมไม่ได้เจอกับเธออีก เพราะผมเองก็รู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องโดนว่าไปด้วย หนังสือการ์ตูนบางเล่มผมยังไม่ได้เอาไปคืนเธอเลย
เมื่อผมจบ ม.3 ผมก็ได้ไปเรียนต่อ ม.ปลาย ที่ต่างจังหวัดจึงทำให้ผมไม่ค่อยได้กลับมาแถวนี้อีก หลังจากนั้นเวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไป จนผมได้มีโอกาศกลับมาแถวนี้อีกครั้ง แต่ปรากฏว่าร้านเช่าหนังสือการ์ตูนนั้นไม่อยู่เสียแล้ว มันทำให้ผมรู้สึกใจหายมาก ผมจึงได้ไล่ถามคนแถวนั้นว่า "รู้จักร้านนี้ไหม?" "แล้วพอจะรู้ไหมว่าเค้าย้ายไปที่ไหน?" ซึ่งคำตอบก็คงรู้กันอยู่แล้ว ทุกครั้งเวลาที่ผมได้มีโอกาศกลับไปแถวนั้น มันจะทำให้ผมนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทุกที และ ตามหาร้านเช่าหนังสือการ์ตูนของเธอมาโดยตลอดไม่ว่าจะเวลาผ่านมาเป็นสิบปีก็ตาม.
ที่เล่ามาทั้งหมด ผมแค่ อยากจะรู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง? สบายดีไหม? ยังจำน้องคนนี้ได้ไหม?
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องราวในชีวิตของผมนะครับ และ ยังหวังลึกๆว่าเธอจะผ่านมาเห็นกระทู้นี้.