เรานิยามตัวเองว่า ‘กรงนกที่อยู่ในป่า’

นกที่อยู่ในกรง เเละสัมผัสได้ถึงอิสระภาพของป่า เเต่ก็ทำได้เเค่สัมผัส เพราะไม่สามารถออกจากกรงได้ เเต่กรงก็ปกป้องนกจากอันตรายข้างนอกด้วยเช่นกัน ในใจก็คิดว่าดีเเล้วล่ะที่อยู่ในกรงจะได้ไม่เจอเรื่องที่น่ากลัว เเต่อีกใจนึงก็รู้สึกน้อยใจที่ไม่สามารถออกจากกรงไม่สัมผัสกับอิสระข้างนอกนั้นได้
    
         เราอายุ 19 กำลังจะขึ้น ป.ตรี 2  เรานิจามตัวเองเเบบนั้น เพราะเรารู้สึกว่า เราเหมือนมีอิสระ เเต่ก็ทำได้เเค่เหมือนเเหละ เพราะเราไม่ได้รู้สึกว่าเราได้อิสระนั้นเลย ในใจก็คิดว่า พ่อกับเเม่คงเป็นห่วงเราเเหละ ดีเเล้วนี่อย่าคิดมากเลย เเต่อีกใจก็น้อยใจนะที่พอมองรอบๆเเล้ว รู้สึกว่าทำไมคนอื่นเค้าดูได้อิสระเยอะกว่าเราจัง เราได้เเต่ถามว่า ทำไม ทำไม เเละทำไม  เราไม่อยากให้ความคิดด้านลบเเบบนี้มาทำให้เรารู้สึกน้อยใจครอบครัว เเต่เราก็เลิกคิดเเบบนี้ไม่ได้เลยจริงๆ เรารู้สึกว่าไม่เเฟร์เลย