พอดีเราเป้นลูกคนโตค่ะ...มีน้องชายหนึ่งคน...
แต่เราเป็น "ลูกชัง" นะคะ...เราเองก็โตแล้วมีครอบครัวแล้วก็ไม่อยากจะนึกใส่ใจอะไรหรอกค่ะ
แต่การกระทำของแม่...มันทำให้อดน้อยใจไม่ได้
ทำอะไรก็ผิดไปหมด...เราทำธุรกิจส่วนตัวซึ่งเศรษฐกิจแบบนี้ทำให้มีงานบ้างไม่มีงานบ้างบางวันแทบไม่มีจะกินด้วยซ้ำ
แต่แม่เอาเราไปเที่ยวพูดกับใครๆว่าเรา "เกาะเขากิน" งานการไม่ทำ อยุ่เป็นปลิงมาสูบเลือดสูบเนื้อ...
แล้วทีน้องชายเราหล่ะคะ อายุ 20 ปี แล้ว งานไม่ทำ แม้แต่หาข้าวกินมันยังไม่หาวันๆหมกอยู่แต่ในห้องเล่นแต่เกมส์...
ส่วนเรา ทำงานงกๆ มีเงินบ้างไม่มีบ้าง ได้เงินมา ก็พอกินเพราะเราเองก็เลี้ยงลูก กับหลาน(ลูกของลูกพี่ลูกน้อง) เลี้ยงคนพิการ(พี่สาวแฟน)
พอเราไม่หาข้าวปลาให้น้อง..เขาก็จะกระแนะกระแหนเรา..ว่าเราเสียๆหายๆ
เอ...หรือเราไม่ใช่คนคะ ????
อยากให้เขารักเราบ้าง...เหมือนที่เขารักคนนุ้นคนนี้..ต้องทำยังไงคะ
หรือ "เงิน" นั้นมันซื้อความรักจาก "แม่" ได้บ้าง
ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ