โดนย้ายงานเพราะเลียไม่เป็น
เมื่อ 5 ปีที่แล้ว บริษัทเฟอร์นิเจอร์แห่งหนึ่ง ในย่านปากเกร็ด ได้เรียกผมเข้าทำงานหลังจากยื่นใบสมัครไว้ (**เหตุที่เลือกสมัครงานที่นี่เพราะว่าใกล้บ้าน ขี่มอเตอร์ไซค์ประมาณ 5-10 นาทีเอง**) ช่วงแรกๆที่ทำงาน ผมมีความสุขและเรียนรู้ที่จะทำงาน หาประสบการณ์ใหม่ๆ จากผู้จัดการ หรือหัวหน้าแผนก ที่ดูแลพวกเราอยู่ในขนาดนั้น ซึ่งผมกล้าที่จะพูดได้เลยว่า ความรู้ความสามารถและการ เข้าไปอยู่ในใจของลูกน้องได้ ผู้จัดการคนนี้ มีคุณสมบัติที่ครบถ้วนเลยก็ว่าได้ การที่จะเข้ามาอยู่ในใจหรือซื้อใจ พวกช่างที่เป็นผู้ชาย ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ แต่พี่เขาทำได้ ..!! (ลืมบอกไปครับแผนกที่ผมทำเป็นแผนกช่าง )ทำงานมาปีกว่า สาขา รามอินทรา ช่างลาออก จึงได้ ขอให้ผมไปประจำแทนชั่วคราว ซึ่งเบิกค่าเดินทางได้ทุกวันโดยใช้ยานพาหนะของตัวเอง ในช่วงที่เดินทางไปทำงานชั่วคราว ผมได้เกิดอุบัติเหตุขี่มอเตอร์ไซค์ชนประสานงา กลับรถ บริเวณแยกแคราย ระหว่าง เดินทางไปทำงานในตอนเช้า ดูจากสภาพรถแล้วก็ไม่น่าที่จะรอด แต่ผมรอดเพราะไปฟื้นที่โรงพยาบาลที่ 2 ในขณะที่ผมพึ่งรู้สึกตัว หลังจากประสบอุบัติเหตุมา เชื่อไหมคนแรกที่ผมได้เห็น คือลูกพี่ผม หรือหัวหน้าในดวงใจ ของผมนั่นเอง ซึ่งลูกพี่ เห็นว่า ผิดสังเกตเนื่องจากผมยังไม่ไปถึงที่สาขา ในเวลาที่ควรถึงแล้วติดต่อผมก็ไม่ได้ จึงให้เพื่อนร่วมงานช่วยกัน ติดต่อจนทราบว่าเกิดอุบัติเหตุ (แล้วผมจะไม่รักลูกพี่ได้ยังไง^_^) เหตุการณ์ครั้ง ทางบ้านและครอบครัว ได้บอกว่าให้ลาออกเถอะอย่าทำเลยที่นี่ เเม่ว่าอันตรายต้องเดินทางไกลกว่าเดิมจากที่ใกล้ๆบ้าน 5-10นาที แต่ตอนนี้เกือบชั่วโมงต้องไปเสี่ยงบนท้องถนน ผมตอบแม่ไปว่ายังไงทราบไหมครับ.?? ผมตอบว่า ผมอยากอยู่ที่นี่เพราะหัวหน้าดี คุณแม่ทราบ เพราะผมพูดถึงลูกพี่ให้แม่ฟังอยู่บ่อยๆ ในเวลาที่ยายถามว่าทำไมยังไม่ออก แม่ก็จะตอบแทนผมว่ามันรักลูกพี่มันมันไม่ออกหรอก หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านมาผมพักรักษาตัวประมาณ 2 เดือนกว่า เหตุการณ์ครั้งนี้ผมเป็นฝ่ายผิดเนื่องจากไปแจ้งความทีหลัง โดยคู่กรณีบอกว่า เกิดเหตุในเลนส์ของเขา จะดูกล้องวงจรปิดบริเวณนั้นก็เสียอีก.!!! สรุปเสียไปเกีอบแสน ทิ้งมอเตอร์ไซค์ไป 1 คัน ซ่อมรถคู่กรณี ซึ่งทางบริษัท ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรผมเลยแม้แต่บาทเดียว แถมยังหักโบนัส เนื่องจากผมลาป่วยเกิน 30 วัน ทำให้ปีนั้นผมไม่ได้โบนัส หลังจากกลับมาทำงานได้ไม่เท่าไหร่ลูกพี่ได้มาบอกกับพวกเราว่าสิ้นเดือนพี่ออกแล้วนะ โดยให้เหตุผลว่าคุณแม่ป่วยต้องกลับไปดูแล ผมรู้ในทันทีเลยว่าอนาคตการทำงานที่นี้ของผมไม่แน่นอนแล้ว เพราะผม "เลีย" หรือ "ทำงานเอาหน้า,ประจบประแจงไม่เป็น "
ในงานเลี้ยงส่งลูกพี่ มี4คนที่ได้ออกไปพูดทิ้งท้ายก่อนจาก 1ในนั้นมีผม แต่ผมไม่สามารถพูดอะไรได้เลย เมื่อได้รับไมค์ มานอกจาก"ร้องไห้"ต่อหน้าคนเกือบร้อย "เพราะความยุติธรรมและสายสิญจน์ที่คุ้มหัวผมอยู่กำลังจะขาดและ จะจากไปแล้ว... นำ้ตาลูกผู้ชาย.."
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ผ่านไป 2 ปีกว่า วันที่ผมคิดเอาไว้ก็มาถึง ผมโดนย้ายงานไปประจำ(ถาวร)ที่พระราม2 เนื่องจากสาเหตุ ก็คงรู้ๆกันอยู่ คนทำงานกับคนเลีย มันก็ต้องมีเป็นสองมาตรฐานอยู่แล้ว พวกทำงาน ทำแทบตายผลงานมาไม่เคยถึง .!! ส่วนคนเลีย กระดกลิ้นหน่อยเดียว ได้หน้าไปเต็มๆ ผม เห็นว่าไม่ถูกไม่ควร ตำแหน่งเดียวกัน ทำไมไม่มีความเสมอภาค ก็งัดกับเขาอยู่บ่อยๆ ทำงานมา 5 ปี ปรับเงินประจำปีปีละ 300 ทำมา 5 ปีได้เงินขึ้นแค่ 1,500 บาท .!! องค์กรที่ผมทำอยู่ถือว่าดีโอเคนะ แต่พวกหัวหน้า ไม่มีสมอง คิดไม่ได้ มองไม่ออก น่าเห็นใจพวกคนทำงาน ..... ย้ายผมไปพระราม 2 บ้านผมอยู่ปากเกร็ด คนละทิศทางกันเลย ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นแน่นอน แต่ค่าตอบแทนเท่าเดิม พูดเพียงแค่ว่า เดี๋ยวก็ปรับตัวได้ ค่อยๆปรับ .. ปรับบิดาคุณสิ .!! 5555 ต่างจากลูกพี่คนเก่า ที่เบิกค่าเดินทางได้ทุกวันตอนไปช่วยอยู่รามอินทราเลย
จบแล้วครับ....
1.บีบให้ออก ใช่หรือไม่.??
2. ผมควรทำอย่างไร..??
ป.ล.ตอนนี้อายุเยอะจะเลข 4 แล้ว ถ้าย้อนไปได้5-10ปี ผมไม่กลัวเลยที่จะหางานใหม่
**ขอบคุณทุกท่านครับที่เสียสละเวลาอ่านจนจบ **
โดนย้ายงานเพราะเลียไม่เป็น
เมื่อ 5 ปีที่แล้ว บริษัทเฟอร์นิเจอร์แห่งหนึ่ง ในย่านปากเกร็ด ได้เรียกผมเข้าทำงานหลังจากยื่นใบสมัครไว้ (**เหตุที่เลือกสมัครงานที่นี่เพราะว่าใกล้บ้าน ขี่มอเตอร์ไซค์ประมาณ 5-10 นาทีเอง**) ช่วงแรกๆที่ทำงาน ผมมีความสุขและเรียนรู้ที่จะทำงาน หาประสบการณ์ใหม่ๆ จากผู้จัดการ หรือหัวหน้าแผนก ที่ดูแลพวกเราอยู่ในขนาดนั้น ซึ่งผมกล้าที่จะพูดได้เลยว่า ความรู้ความสามารถและการ เข้าไปอยู่ในใจของลูกน้องได้ ผู้จัดการคนนี้ มีคุณสมบัติที่ครบถ้วนเลยก็ว่าได้ การที่จะเข้ามาอยู่ในใจหรือซื้อใจ พวกช่างที่เป็นผู้ชาย ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ แต่พี่เขาทำได้ ..!! (ลืมบอกไปครับแผนกที่ผมทำเป็นแผนกช่าง )ทำงานมาปีกว่า สาขา รามอินทรา ช่างลาออก จึงได้ ขอให้ผมไปประจำแทนชั่วคราว ซึ่งเบิกค่าเดินทางได้ทุกวันโดยใช้ยานพาหนะของตัวเอง ในช่วงที่เดินทางไปทำงานชั่วคราว ผมได้เกิดอุบัติเหตุขี่มอเตอร์ไซค์ชนประสานงา กลับรถ บริเวณแยกแคราย ระหว่าง เดินทางไปทำงานในตอนเช้า ดูจากสภาพรถแล้วก็ไม่น่าที่จะรอด แต่ผมรอดเพราะไปฟื้นที่โรงพยาบาลที่ 2 ในขณะที่ผมพึ่งรู้สึกตัว หลังจากประสบอุบัติเหตุมา เชื่อไหมคนแรกที่ผมได้เห็น คือลูกพี่ผม หรือหัวหน้าในดวงใจ ของผมนั่นเอง ซึ่งลูกพี่ เห็นว่า ผิดสังเกตเนื่องจากผมยังไม่ไปถึงที่สาขา ในเวลาที่ควรถึงแล้วติดต่อผมก็ไม่ได้ จึงให้เพื่อนร่วมงานช่วยกัน ติดต่อจนทราบว่าเกิดอุบัติเหตุ (แล้วผมจะไม่รักลูกพี่ได้ยังไง^_^) เหตุการณ์ครั้ง ทางบ้านและครอบครัว ได้บอกว่าให้ลาออกเถอะอย่าทำเลยที่นี่ เเม่ว่าอันตรายต้องเดินทางไกลกว่าเดิมจากที่ใกล้ๆบ้าน 5-10นาที แต่ตอนนี้เกือบชั่วโมงต้องไปเสี่ยงบนท้องถนน ผมตอบแม่ไปว่ายังไงทราบไหมครับ.?? ผมตอบว่า ผมอยากอยู่ที่นี่เพราะหัวหน้าดี คุณแม่ทราบ เพราะผมพูดถึงลูกพี่ให้แม่ฟังอยู่บ่อยๆ ในเวลาที่ยายถามว่าทำไมยังไม่ออก แม่ก็จะตอบแทนผมว่ามันรักลูกพี่มันมันไม่ออกหรอก หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านมาผมพักรักษาตัวประมาณ 2 เดือนกว่า เหตุการณ์ครั้งนี้ผมเป็นฝ่ายผิดเนื่องจากไปแจ้งความทีหลัง โดยคู่กรณีบอกว่า เกิดเหตุในเลนส์ของเขา จะดูกล้องวงจรปิดบริเวณนั้นก็เสียอีก.!!! สรุปเสียไปเกีอบแสน ทิ้งมอเตอร์ไซค์ไป 1 คัน ซ่อมรถคู่กรณี ซึ่งทางบริษัท ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรผมเลยแม้แต่บาทเดียว แถมยังหักโบนัส เนื่องจากผมลาป่วยเกิน 30 วัน ทำให้ปีนั้นผมไม่ได้โบนัส หลังจากกลับมาทำงานได้ไม่เท่าไหร่ลูกพี่ได้มาบอกกับพวกเราว่าสิ้นเดือนพี่ออกแล้วนะ โดยให้เหตุผลว่าคุณแม่ป่วยต้องกลับไปดูแล ผมรู้ในทันทีเลยว่าอนาคตการทำงานที่นี้ของผมไม่แน่นอนแล้ว เพราะผม "เลีย" หรือ "ทำงานเอาหน้า,ประจบประแจงไม่เป็น "
ในงานเลี้ยงส่งลูกพี่ มี4คนที่ได้ออกไปพูดทิ้งท้ายก่อนจาก 1ในนั้นมีผม แต่ผมไม่สามารถพูดอะไรได้เลย เมื่อได้รับไมค์ มานอกจาก"ร้องไห้"ต่อหน้าคนเกือบร้อย "เพราะความยุติธรรมและสายสิญจน์ที่คุ้มหัวผมอยู่กำลังจะขาดและ จะจากไปแล้ว... นำ้ตาลูกผู้ชาย.."
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ผ่านไป 2 ปีกว่า วันที่ผมคิดเอาไว้ก็มาถึง ผมโดนย้ายงานไปประจำ(ถาวร)ที่พระราม2 เนื่องจากสาเหตุ ก็คงรู้ๆกันอยู่ คนทำงานกับคนเลีย มันก็ต้องมีเป็นสองมาตรฐานอยู่แล้ว พวกทำงาน ทำแทบตายผลงานมาไม่เคยถึง .!! ส่วนคนเลีย กระดกลิ้นหน่อยเดียว ได้หน้าไปเต็มๆ ผม เห็นว่าไม่ถูกไม่ควร ตำแหน่งเดียวกัน ทำไมไม่มีความเสมอภาค ก็งัดกับเขาอยู่บ่อยๆ ทำงานมา 5 ปี ปรับเงินประจำปีปีละ 300 ทำมา 5 ปีได้เงินขึ้นแค่ 1,500 บาท .!! องค์กรที่ผมทำอยู่ถือว่าดีโอเคนะ แต่พวกหัวหน้า ไม่มีสมอง คิดไม่ได้ มองไม่ออก น่าเห็นใจพวกคนทำงาน ..... ย้ายผมไปพระราม 2 บ้านผมอยู่ปากเกร็ด คนละทิศทางกันเลย ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นแน่นอน แต่ค่าตอบแทนเท่าเดิม พูดเพียงแค่ว่า เดี๋ยวก็ปรับตัวได้ ค่อยๆปรับ .. ปรับบิดาคุณสิ .!! 5555 ต่างจากลูกพี่คนเก่า ที่เบิกค่าเดินทางได้ทุกวันตอนไปช่วยอยู่รามอินทราเลย
จบแล้วครับ....
1.บีบให้ออก ใช่หรือไม่.??
2. ผมควรทำอย่างไร..??
ป.ล.ตอนนี้อายุเยอะจะเลข 4 แล้ว ถ้าย้อนไปได้5-10ปี ผมไม่กลัวเลยที่จะหางานใหม่
**ขอบคุณทุกท่านครับที่เสียสละเวลาอ่านจนจบ **