เรากับแฟนที่ผ่านมาก็รักกันดีบ้างไม่ดีบ้าง อาจจะมีบางช่วงที่ไม่เข้าใจกันบ้างแต่ก็สามารถปรับตัวเข้าหากันได้ดีค่ะ
ที่ผ่านมาเวลาทะเลาะกันเค้าจะเป็นฝ่ายบอกเลิกเราทุกครั้ง เราก็ต้องตามง้อ อ้อนวอนขอให้เค้าให้โอกาสเราอีกครั้ง
ปัญหาที่เลิกกัน ไม่เคยมีเรื่องมือที่สามมาเกี่ยวนะคะ แต่เกี่ยวกับ นิสัย มากกว่า
พักหลังๆเราไม่ค่อยมีเวลาได้เจอกันเท่าไหร่ เนื่องจากต่างคนต่างทำงาน คุยกันบ้างไม่คุยบ้าง เราเป็นฝ่ายอยากเจอเค้า อยากนัดเค้าตลอด
แต่เค้าก็มักจะตอบว่า งานเยอะ,มีธุระ ไม่ว่างจริงๆ คือบ้านเรากับเค้าค่อนข้างไกลกันค่ะไปมาหาสู่กันค่อนข้างยากอันนี้เราเข้าใจเลย
แต่มันก็มีความรู้สึกว่าเราเหมือนไร้ตัวตนยังไงก็ไม่รู้ จนมาช่วงหลังๆที่เราได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น เราเริ่มรู้สึก จากที่เราเคยอยากเจอเค้า
มาวันนี้ชีวิตเราแค่ต้องการแค่เลิกงานกลับบ้าน ดูซีรีส์ เท่านี้เอง มันเหมือนมีความสุขแล้ว เราเริ่มเบื่อการคอลหาทุกคืน เบื่อการบอกรักทั้งๆที่ไม่รู้สึกจริงๆ
เบื่อการเอาใจครอบครัวเค้าเพื่อจะให้ยอมรับในตัวเรา มันเหนื่อยแบบบอกไม่ถูก จนเราคิดว่าหรือจริงๆเราหมดรักเค้าไปแล้ว?
ต้องบอกก่อนว่าเรื่องอื่นเค้าดีกับเรามากจริงๆ เมื่อก่อนเรานิสัยขี้วีนขี้เหวี่ยงตัวเราเองดีขึ้นก็เพราะเค้า ตอนเราไม่สบายเค้าก็คอยหายาเช็ดตัวให้
พาไปกินข้าว มาหาเราเวลาเราอยู่คนเดียว ไม่เคยมีเรื่องนอกใจเลย แต่ทำไมวันนี้เราถึงรู้สึกอิ่มตัวกับความรักไปแล้ว
ถ้าสมมติเราบอกเลิกเค้า เราแย่มากมั้ยคะ มันจะเป็นครั้งแรกเลยที่เราบอกเลิกเค้าทั้งๆที่ตอนนี้เค้าก็ดีกับเรามาก อยู่ๆทุกอย่างมันก็เฉยๆไปหมด
ไม่อยากเจอไม่อยากคุย มีความรู้สึกอยากเจอคนที่ใช่กับเราจริงๆหรือเพราะเราเอาเรื่องในอดีตที่เค้าชอบบอกเลิกเรามาเป็นปมในใจมาตลอด
มันสับสนมากๆเลยค่ะ ทำไมจากที่ตัวเองเคยรักเค้ามากกลายป็นเราเองที่รู้สึกเฉยๆกับเค้า ใครเคยเป็นแบบเราบ้างมั้ยคะ..........
จากคนที่รักแฟนมากยอมทำเพื่อเค้าได้ทุกอย่างจนวันนี้หมดรัก เราจะผิดมั้ย...
ที่ผ่านมาเวลาทะเลาะกันเค้าจะเป็นฝ่ายบอกเลิกเราทุกครั้ง เราก็ต้องตามง้อ อ้อนวอนขอให้เค้าให้โอกาสเราอีกครั้ง
ปัญหาที่เลิกกัน ไม่เคยมีเรื่องมือที่สามมาเกี่ยวนะคะ แต่เกี่ยวกับ นิสัย มากกว่า
พักหลังๆเราไม่ค่อยมีเวลาได้เจอกันเท่าไหร่ เนื่องจากต่างคนต่างทำงาน คุยกันบ้างไม่คุยบ้าง เราเป็นฝ่ายอยากเจอเค้า อยากนัดเค้าตลอด
แต่เค้าก็มักจะตอบว่า งานเยอะ,มีธุระ ไม่ว่างจริงๆ คือบ้านเรากับเค้าค่อนข้างไกลกันค่ะไปมาหาสู่กันค่อนข้างยากอันนี้เราเข้าใจเลย
แต่มันก็มีความรู้สึกว่าเราเหมือนไร้ตัวตนยังไงก็ไม่รู้ จนมาช่วงหลังๆที่เราได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น เราเริ่มรู้สึก จากที่เราเคยอยากเจอเค้า
มาวันนี้ชีวิตเราแค่ต้องการแค่เลิกงานกลับบ้าน ดูซีรีส์ เท่านี้เอง มันเหมือนมีความสุขแล้ว เราเริ่มเบื่อการคอลหาทุกคืน เบื่อการบอกรักทั้งๆที่ไม่รู้สึกจริงๆ
เบื่อการเอาใจครอบครัวเค้าเพื่อจะให้ยอมรับในตัวเรา มันเหนื่อยแบบบอกไม่ถูก จนเราคิดว่าหรือจริงๆเราหมดรักเค้าไปแล้ว?
ต้องบอกก่อนว่าเรื่องอื่นเค้าดีกับเรามากจริงๆ เมื่อก่อนเรานิสัยขี้วีนขี้เหวี่ยงตัวเราเองดีขึ้นก็เพราะเค้า ตอนเราไม่สบายเค้าก็คอยหายาเช็ดตัวให้
พาไปกินข้าว มาหาเราเวลาเราอยู่คนเดียว ไม่เคยมีเรื่องนอกใจเลย แต่ทำไมวันนี้เราถึงรู้สึกอิ่มตัวกับความรักไปแล้ว
ถ้าสมมติเราบอกเลิกเค้า เราแย่มากมั้ยคะ มันจะเป็นครั้งแรกเลยที่เราบอกเลิกเค้าทั้งๆที่ตอนนี้เค้าก็ดีกับเรามาก อยู่ๆทุกอย่างมันก็เฉยๆไปหมด
ไม่อยากเจอไม่อยากคุย มีความรู้สึกอยากเจอคนที่ใช่กับเราจริงๆหรือเพราะเราเอาเรื่องในอดีตที่เค้าชอบบอกเลิกเรามาเป็นปมในใจมาตลอด
มันสับสนมากๆเลยค่ะ ทำไมจากที่ตัวเองเคยรักเค้ามากกลายป็นเราเองที่รู้สึกเฉยๆกับเค้า ใครเคยเป็นแบบเราบ้างมั้ยคะ..........