เป็นเรื่องของรุ่นน้องที่ทำงานค่ะ
เริ่มต้นมันเกิดจากความเหงา  ค่ะ  ต่างคนต่างเหงา แล้วใช้เวลาในการตกลงปลงใจเร็วเกิน ไปค่ะ แล้วพอถึงจุดหนึ่ง เรารู้สึกว่าเห้ยคนที่เราชอบ มันไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่แบบตอนจีบกันใหม่ๆ คือฝ่ายชายสายเรียบร้อย ฝ่ายหญิงอีกแบบเลย แล้วมันก็พยามปรับกันเพื่อประคองความรัก     จนมันหนักขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ายหญิงมีความหึง ตลอดเวลา น้องผู้ชายจะสนิทกับใครไม่ได้ มันชักสีหน้าหมด ป.ล ยกเว้นเรานะ
ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรก็ตาม ซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่  ที่ควรโพส หรือด่าไปก่อน เหวี่ยงไปก่อน ในโลกโซเชียลฯ   ในที่ทำงานตอนนี้คือส่วนมากจะเข้าข้างฝ่ายหญิงนะคะเพราะจะโพสแบบว่าตัวเองโดนกระทำ  ค่ะ ฝ่ายชายโดนจนบอกเลิกก็ไม่ยอมเลิก  จนเมื่อกลางปีที่แล้วเราเปิดแผนกใหม่  รับรุ่นน้องใหม่มา เราเลยลองจับคู่นี้ เปลี่ยนสายงานดู เราให้ฝ่ายชายมาดุแลเป็นหัวหน้า น้องที่เข้ามาใหม่ เรียบร้อยประมาณพี่แอฟเลยค่ะ    คุณหนูทำอะไรไม่เป็นเลย  ไอ้เจ้านี้ก็ต้องไปช่วย แต่เราจะprotect   เพราะไม่อยากให้เกิดปัญหา  แต่ก็เกิดนะ  ฝ่ายชายตอนนี้มาปรึกษากับเราว่าผมพยามแล้วนะพี่ ที่จะจบแบบเป็นเพื่อนที่ดีต้อกันแต่ฝ่ายหญิง ไม่ยอม แค่หายไปไหนก็ด่าแล้ว  ฝ่ายชายอยากจีบน้องคนใหม่ มาก  มองอีน้องคนนี้ตลอดจนเรารู้สึกแบบว่า นะ ไม่จัดการตัวเอง ไม่กล้า  ไม่มีความเป็นผู้นำ เค้ากลัวว่าผลกระทบหลังเลิกกันมันเยอะมาก สภาพเศรษฐกิจแบบนี้   แล้วมันก็กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะโดนไปด้วย ไม่กล้าทำอะไรทั้งนั้น มองสนใจแต่ไม่กล้าคุย      น้องผุ้หญิงก้มีแต่คนจีบ ก็ไปแอบหึงเงียบ555   ฝ่ายหญิงเราเคยคุยแล้วเรียกมาคุยเลย ทั้งคู่ แต่คุยไม่รู้เรื่อง  เค้าเป็นคนที่ต้องโพสเสมอ  เรื่องนี้มันกระทบกับเรามาก เพราะยายสั่งมาให้เคลียร์ให้จบ แต่เราอ่อนประสบการณ์ ความรักมาป5555   หากพิมพ์ยาวไป ไม่รุ้เรื่องขอโทษด้วยนะคะป้าแกแล้ว 40แล้ว