จากผญ.ติดเที่ยวติดเพื่อนและไม่คิดจะจริงจังกับผช.ที่เข้ามาและไม่คิดจะเลิกเจ้าชู้

นี้มันคือเรื่องที่เกิดกับตัวฉันจากที่เมื่อก่อนติดเพื่อนติดเที่ยวติดเหล้าไปร้านเหล้าแทบทุกวันหรือเรียกง่ายๆว่าอาทิตร์นึงไปร้านเหล้า5หรือ6วันเรียกง่ายๆคืออยู่ในวัยกำลังอยากรู้อยากลองซึ่งทุกๆคนก็ต้องผ่านมาแน่นอนแต่สำหรัญตัวฉันมันเหมือนโชกชะตาแกล้งกันตลอดเวลาเจอแต่เรื่องราวร้ายๆจนต้องทำให้ตัวเองดูมีความสุขแต่จริงๆแล้วข้างในแทบจะไม่มีความสุขเลยสักนิดแต่พอเริ่มมีเพื่อนเยอะกว่าเดิมวงการยาเสพติดก็เข้ามาฉันยอมรับนะว่าเคยลองและเคยติดด้วยติดจนทำให้ตัวเองผอมมากแต่ก็หยุดได้เหมือนกันเพราะว่าคนในครอบครัวตอนนั้นเข้าให้กำลังใจและใส่ใจดราอย่างดีแต่ผ่านมาไม่นานฉันก็เร่ิมที่จะเที่ยวอีกออกจากบ้านอีกแต่ครั้งนี้ไม่หนักเหมือนแรกๆที่ติดเที่ยว แค่ยังติดเพื่อน ติดร้านเหล้า เที่ยวได้ทุกคืนงานไม่ทำขอเงินครอบครัวทุก2วันเพราะคิดว่าทุกครั้งที่ไปร้านเหล้ามันมีความสุขเจอผุ้คนมากมายเจอแสงสีไม่ต้องสนใครจะเต้นจะสูบบุหรี่จะเข้าหาผช.กี่คนก็ได้ เพราะแบบนี้จึงทำให้ฉันลืมความทุกไปได้สักนิดอยุ่แบบนี้ประมาน1ปีเต็มจนมาเจอผช.คนนึงตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไรคุยกันาสักพักผช.คนนั้นเข้าก็มารับฉันพาไปบ้านเข้าไปไหว้คนที่บ้านเข้าแต่สำหรับฉัน เข้าก็ยังไม่ได้อะไรมากมาย แต่สิ่งที่มันไม่ควรที่จะทำคือผช.คนนั้นเข้าขายยาเสพติด แต่คืนแรกที่เข้านอนกับผช.คนนั้นเขาไม่ทำอะไรฉันเลยซึ่งแปลกจากผช.คนอื่น เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันเริ่มรักเข้าขึ้นแต่พอกลับมาอยู่กับวงการนี้อีกครั้งมันก็ต้องเล่นแตาผช.คนนั้นเข้าไม่ยอมให้ฉันมั่วอะไรเลยซักอย่างตอนแรกๆก็โกดที่ทำไมไม่ยอมให้ฉันลองมันอีกครั้งจากผญ.ที่แต่งตัวเที่ยวร้านเหล้าทุกวันก้หลับไม่ได้ไปไหนเลยไม่แต่งตัวไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนกับเพื่อนเหมือนแต่ก่อน.แต่ครอบครัวผช.ที่ฉันเริ่มมันใจเต็ม100เขาไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่แต่พออยุ่ไม่นานเขาก้เริ่มคุยด้วยชวนกินข้าวเริ่มยอมรับเป็นสิ่งที่ฉันดีใจที่สุดมีแฟนขายของแบบนั้นก็มีกินมีใช้อยุ่ฉันแทบไม่ต้องทำอะไรเพราะมีทุกอย่างจนถึงวันที่26ประมานตี5ช่วงเช้าก็เกิดเหตุการที่เหมือนทำลายชีวติคนไปคนนึงแฟนฉันเข้าติดในเรือนจำประมาน3-4ปีแต่ครอบครัวเข้าก้ดีและรักฉันอยุ่เขาอยากให้ฉันอยุ่ฉันเลยอยุ่และต้องทำงานจากเด็หวัยรุ่นคนนึงที่ไม่เคยหาเงินเองเลยแต่เพราะจะต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวเขายอมรับมากกว่านี้ฉันเป็นคนนึงที่รุ้สึกได้เลยว่าการทำงานด้วยตัวเองมันเหนื่อยแค่ไหนรุ้สึกถึงหยดเหงื่อได้เลยว่ามันต้องอดทนแค่ไหนแต่คนบางคนก็หวังร้ายแต่ต่อหน้าเขากลับดีใส่ทำไมเขาไม่เคยเห็นความพยามของตัวฉันเลิกเที่ยวเลิกทุกๆอย่างเพราะคำว่ารักจนถึงทุกวันนี้ฉันก็ยังรอเข้าอยู่เพราะหลายๆอย่างมันทำให้ฉันรุ้ว่าเข้าจะไม่มำร้ายเราเหมือนผช.คนอื่นแต่ก็ยังดีที่พ่อแม่แฟนเข้ายอมรับฉันได้แต่คนอื่นก้มองว่าวัยรุ่นคนนึงที่ไม่มีอะไรเลยทำไมเขาไม่มองไม่ลองคิดถึงความพยามของเราละ