ความสัมพันธ์ระยะไกล

เริ่มต้นด้วยการที่ว่าผมเป็นคนติดเกมครับ แล้วผมก็สุ่มไปเจอเธอ เกมที่ผมเล่นก็เกม FREE FIRE เป็นเกมแนวเอาชีวิตรอด เราสามารถกดสุ่มทีมได้ เกมนี้สามารถเปิดไมค์คุยกันได้ครับเธอก็บอกให้ผมเปิดไมค์ตลอดเวลาที่เราเล่นด้วยกันแต่ผมเป็นคนขี้อายครับไม่กล้าทักใครก่อนจนมีวันหนึ่งผมลองเปิดไมค์คุยเราก็คุยกันตามปกติแนะนำตัวกันเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน จากวันนั้นเราก็เริ่มเล่นเกมด้วยกันเรื่อยๆเราก็แชทกันในเกมมาตลอดจนวันหนึ่งเธอให้ไอดี LINE ผมมาแล้วเธอบอกให้ผมแอดเธอไป แต่ตอนนั้นโทรศัพท์ผมพังครับเลยต้องรอจนกว่าโทรศัพท์จะซ่อมเสร็จจากนั้น7วันโทรศัพท์ผมใช้ได้ปกติผมไม่รีรอเลยที่จะกดเข้าไปแอด LINE เธอพอ ผมแอดไปก็ทักไปเลย ณ ตอนนั้นหลังจากนั้น2วันเธอถึงตอบผม หลังจากนั้นเราก็คุยกันตามปกติเหมือนคนเพิ่งรู้จักกันครั้งแรก เธอเป็นคนใต้ครับส่วนผมเป็นคนอีสาน เธออายุมากกว่าผม5ปี เราคุยกันมาได้1เดือนจะเข้าเดือนที่2เราเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นมาเรื่อยๆ จากคนรู้จัก เป็นคนสนิท จนเริ่มคบหาดูใจกัน ถ้าเอาจริงๆมันอาจจะเร็วไปครับแค่คุยกัน1เดือนคบกันแล้วหรอ(บางคนอาจสงสัย)สิ่งนี้ผมไม่สามารถหาคำตอบได้แต่ตอนนี้เราเริ่ม หึงหวงกันมากขึ้น เริ่มใช้คำว่ารักให้กันและกัน จะไปไหนก็บอกตลอด บางวันทะเลาะกัน(ทะเลาะกันแรงมาก)จนถึงบางครั้งเกือบจะเลิกกัน แต่ผมก็เป็นคนตามตลอด ง้อก่อนตลอด เพราะเป็นเพราะนิสัยผมเองถึงทำให้เขาอยากจะไปจากผมแต่เพราะผมรักมากรักเกินกว่าที่จะใช้คำว่า คนรู้จัก แล้วอ่ะ เลยไม่อยากให้เขาไปไหนอยากให้เขาอยู่กับเรานานๆ แต่ผมกลัวว่าระยะทางมันอาจจะไกลไปสำหรับเรา กลัวว่าบางครั้งเราอาจจะแพ้ระยะทาง กลัวว่าคนที่อยู่ใกล้กว่าเขาจะมาให้เขารู้สึกดี ผมเริ่มคิดมากขึ้นๆ เพราะผมเป็นคนรักเดียวครับ เป็นคนรักคนยาก แต่ถ้าได้รักใครแล้วก็ให้ไปหมดใจ ไม่มีเผื่อใจเลย บางทีก็แอบมีน้อยใจบ้าง อยากร้องไห้บ้าง ถ้าคนเรามันเลือกได้ใครละจะอยากได้ความรักที่อยู่ระยะไกล ใช่ครับผมก็คือหนึ่งในนั้น เราอยากดูแลเขาใกล้ๆ อยากอยู่ด้วยตลอด มากกว่าการที่ต้องคอยแชทคอยคอลกันเธอเป็นคนน่ารักครับ คุยเก่ง บ้าๆบ๊องๆ นิสัยดี เพราะความน่ารักของเธอเนี้ยแหล่ะครับที่ทำให้ผมอดติดไม่ได้ว่า บางทีเขาอาจจะไปน่ารักกับคนอื่นที่ไม่ใช่เราเพราะไม่สามารถรู้เลยว่าแต่ละวันเราและเขาทำอะไรอยู่ เราคุยกันบางครั้งบางช่วงที่มีเวลาคุยกันเพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ของแต่ละคน เธอทำงาน ส่วนผมก็เรียน(ปีนี้ก็จบแล้วครับ) ถ้าจบแล้วผมมีแพลนว่าจะทำงานเก็บตังค์เยอะๆเพื่อที่จะไปหาเธอเพราะตอนนี้ต่างคนก็ต่างอยากเจอกันแต่เป็นเพราะระยะทางที่ทำให้เราเจอกันยากหน่อย แต่ก็ไม่เกินความสามรถหรอกครับ บางคนมีแฟนอยู่คนละประเทศยังไปหากันได้เลยแต่นี้แค่อีสานกับใต้มันคงไม่ยากไปหรอก ตอนนี้คือผมก็ต้องตั้งใจเรียนหางานเก็บเงินไปเรื่อยๆ   ผมเข้าใจครับว่าคนเรานั้นเลือกเกิดไม่ได้ไม่สามารถเลือกคู่ชีวิตได้แต่ถ้าเรามีโอกาสได้คุยกะใครก็ลองเปิดใจคุยเถอะครับถ้าไม่โอเคเราก็แค่ปล่อยไป ถ้าคนไหนเราโอเคกับเขาเราก็แค่ทำให้ทุกๆวันมันดีที่สุด มีความเสมอต้นเสมอปลาย วันแรกได้เขามายังไงวันต่อๆไปก็รักษาเขาไว้ให้ดี วันแรกรักยังไงวันต่อๆไปก็รักเขามากขึ้น คนเรามีโอกาสเจอกันครั้งเดียวครับเราจงใช้เวลาดูแลเขาให้ดี ไม่ว่าจะอยู่ใกล้หรือไกลเราก็ต้องรักเขาไว้มากๆ เพราะกว่าจะได้มาเจอกันมันไม่ได้ง่ายเลย ทุกคนสามารถแสดงความคิดเห็นได้ครับ ใครที่มีโมเม้นเดียวกับผมช่วยเม้นประสบการณ์ให้หน่อย แนะนำบางเรื่องที่ผมอาจจะไม่มีในกระทู้นี้ด้วย ขอบคุณครับ^^