เมื่อนานมาแล้ว ตอนผมเด็กๆผมเคยถามอาจารย์ฟิสิกส์ที่รู้จักด้วยคำถามเด็กน้อยว่า ปูน(ตอนเด็กๆผมเรียกคอนกรีตว่าปูน)กับเหล็กอะไรแข็งกว่ากัน เขาก็จะถามกลับมาประมาณว่า ปูนกับคอนกรีตนั่นหนาเท่ากันไหม ทดสอบด้วยวิธีเดียวกันไหม และอื่นๆ ซึ่งมันเป็นคำถามเบสิคที่ไม่ต้องถามก็รู้ว่ามันควรจะเป็นยังไงอยู่แล้ว(ผมไม่ได้จะโทษเขานะครับ ตอนนั้นเขาอาจถามไปเพื่อให้ผมได้ฝึกใช้กระบวนการวิทยาศาสตร์)

แล้วเมื่อผมตอบกลับจนหมด ผมก็เจอคำตอบสุดท้ายครับ มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเป็นปูนชนิดไหน เหล็กชนิดไหน โอ้!!แม่เจ้า แล้วนี่ผมถามไปเพื่ออะไรกัน(ซึ่งยังไงตอนนั้นผมก็นึกถึงคอนกรีตมาตรฐานที่ใช้ทำเสาอาคารกับเหล็กทั่วไปแบบ H beam) ซึ่งถ้าจะตอบแบบนี้ทำไมไม่บอกว่าไม่รู้ตั้งแต่แรก555 คาดว่าจะผมยิ่งถามต่อไปมากเท่าไร ก็จะโดนคำถามย้อนกลับมามากเท่านั้น(อันที่จริงมันก็ไม่ถูกแหละครับที่จะเอาแต่ถามอย่างเดียว) ซึ่งอย่างนี้มันคือการหลีกเลี่ยงคำตอบชัดๆ คือไม่ยอมรับว่าตัวเองไม่รู้เหรอครับ เมื่อโตขึ้นผมก็พบอาจารย์หลายๆคนมีพฤติกรรมอย่างนี้เช่นกัน บางทีอาจารย์บางคนจะนึกว่าเด็กคนนี้ต้องการถามเพื่อเอาชนะฉันใช่ไหม(ถ้ามีคงแอบเสียใจลึกๆ)

ผมจึงระลึกได้เองว่าอินเทอร์เน็ตนั้นเป็นอาจารย์ที่ดีที่สุด และอาจารย์บางคนทำหน้าที่แค่สอนตามเนื้อหา ไม่ได้มีความสงสัยแบบเด็กๆอยู่ในใจ(หรือบางทีคำถามของผมมันละเอียดอ่อนเกินไปก็ได้) บางทีอาจารย์อาจมาตั้งเองว่า เบื่อไหมที่มีนักเรียนแบบนี้555

สุดท้ายผมคิดว่ายังมีเด็กอีกมากมายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่อาจไม่มีคนแนะนำแนวทาง หรือถูกปิดกั้นด้วยพฤติกรรมของอาจารย์ในแบบที่ว่ามา เด็กบางคนถูกสอนด้วยอาจารย์แบบนี้ โตขึ้นไปก็ไปสอนลูกศิษย์แบบเดิม เป็นวงจรอย่างนี้ไปเรื่อยๆ