๓๐ ปีก่อนหน้า
ณ. ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในเช้าวันจันทร์ ชายหนุ่มยืนสั่ง “คาปูชิโน่ 2 แก้วครับ” แฟนสาวนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไอโฟนที่เก้าอี้ พนักงานสาวสวย ตั้งใจรับออเดอร์ และหันกลับไปชงกาแฟตามออเดอร์นั้นในทันที
“100 บาทคะ” พนักงานสาวสวยอีกคนแจ้งราคากับชายหนุ่ม พร้อมยื่นมือรับเงิน
“พร วันนี้ไม่กินขนมเค้กเหรอ” ชายหนุ่ม ส่งเสียงถามแฟนสาว
”วันนี้ยังไม่กิน ในรถมีคุกกี้เหลืออยู่” จากนั้น พร ก็เงยหน้าขึ้นมามองแฟนหนุ่ม ถามกลับว่า “แล้วรัน (ชื่อชายหนุ่ม) ไม่เอาเหรอ?”
“ ไม่เอาเหมือนกันนั่นแหละ วันนี้กินกาแฟกับคุกกี้ก็พอ”
ทั้งสองสงรอยยิ้มให้กัน
ช่างเป็นภาพที่น่ารักน่าชัง และน่าอิจฉาสำหรับคนโสดที่ได้เห็นคู่รักแสดงความรักต่อกันเช่นนี้
รัน ขับรถออกจากร้านกาแฟ เพื่อเดินทางสู่สำนักงาน และเมื่อถึงที่หมาย ทั้งสองคนต่างเดินแยกย้ายไปห้องทำงานของตนเอง ทำงานจนถึงเย็น ได้เวลาเลิกงาน ทั้งสองก็เดินทางกลับบ้าน
ชีวิตประจำวัน วนเวียนซ้ำๆ แบบเดิมตลอดสามสิบปี
***ชีวิตมนุษย์ เป็นเช่นนี้เอง วันคืนผ่านไป กลืนกินร่างกาย อายุ และความเยาว์วัย ทีละเล็กทีละน้อย***
เมื่อเวลาผ่านไป พร มีอาการเบื่ออาหาร อารมณ์ฉุนเฉียว หงุดหงิดง่าย อยากกินของเปรี้ยวมากขึ้นๆ บ่งบอกอาการของคนตั้งท้อง จนหลายเดือนผ่านไป ท้องเริ่มใหญ่ขึ้น โตขึ้นๆ จนเธอไปทำงานไม่ไหว ต้องนอนพักผ่อนอยู่บ้าน รอวันคลอดในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
จนกะทั่งถึงเช้าวันหนึ่ง เป็นวันเสาร์ มีเสียงพูดดังขึ้นจากห้องนอนชั้นสอง “รันๆ พรปวดท้อง” เมื่อได้ยินเสียงเรียกและร้องแบบนั้น รัน โยนทัพพี ปิดเตาแก๊ส รีบวิ่งขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว และถึงตัวแฟนสาวในไม่กี่วินาที “เป็นไงๆ เจ็บมากไหม” รันส่งเสียงถาม
“ไม่มาก แต่รู้สึกเหมือนเด็กดิ้นและพยายามจะออกมา” พรส่งเสียงบอกด้วยเสียงสั่นเครือ
“ไปโรงบาลเลยไหม เอาไง” รัน มองแฟนสาวด้วยสีหน้ากังวลใจ
“ไปเลยก็ดีเหมือนกัน” ทั้งคู่ตัดสินใจตรงกัน รันสอดมือเข้าใต้หลังแฟนสาว และออกแรงอุ้มขึ้นสุดกำลัง แฟนสาวเอาแขนซ้ายคล้องคอชายหนุ่มไว้แน่น มือขวาจับหน้าท้องของเธอเอง และร้องโอยด้วยอาการเจ็บปวด
รัน เตรียมความพร้อมไว้หมดทุกอย่าง ทั้งกุญแจรถในกระเป๋ากางเกง บัตรเอกสารต่างๆ เตรียมไว้สำหรับนาทีฉุกเฉินแบบนี้ เมื่อเกิดเหตุการณ์ เค้าจึงพร้อมรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทันท่วงที
รัน รีบขับรถออกจากบ้าน พร้อมเปิดไฟฉุกเฉินทันที และโทรศัพท์เข้าหาเบอร์พี่ตำรวจนำทางที่เคยคุยปรึกษากันไว้ ตำรวจคนนั้นรีบโทรประสานขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานทันที และเพียงไม่กี่นาที รัน ก็ได้รถตำรวจนำทางจนถึงโรงพยาบาล (ต้องขอขอบคุณคณะตำรวจในโครงการพระราชดำริฯ)
จนในที่สุด พร คลอดลูกชาย ผิวขาว นำ้หนักมาก หน้าตาน่ารัก น่าชังจริงๆเลย
ขณะนั้น รัน ยืนตัวนิ่ง เหมือนไม่มีชีวิต เหมือนไม่หายใจ นำ้ตาไหลอาบแก้มเป็นทาง เสื้อยึดสีขาวเปียกโชกไปด้วยนำ้ตาและเหงื่อของเขาเอง เค้าคิดในใจขึ้นว่า”อาการแบบนี้เองหรือ ที่คนมีลูกเขาเป็นกัน ตัวเย็นหนาวสั่น และร้อนรุ่มในเวลาเดียวกัน มือเท้าเย็นเชียบแต่ตามตัวกลับมีเหงื่อออกมา ทั้งรู้สึกดีใจ และเสียใจไปพร้อมกัน
”คุณ วรันยู ใช่ไหมคะ” มีเสียงผู้หญิงส่งเสียงถามอยู่ข้างๆ
”ใช่ครับ” รัน ส่งเสียงตอบ
”คุณได้ลูกผู้ชายนะคะ รบกวนเซ็นต์เอกสารด้วยค่ะ”
”ได้ครับ” รันตอบรับ มือก็หยิบปากกาขึ้นมาและเซนต์ชื่อลงในเอกสารด้วยความรู้สึกแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขนหัวลุก ขนตั้ง และรู้สึกเย็นวาบๆๆ เป็นจังหวะตามแรงกระเพื่อมของหัวใจ
รัน หันกลับไปมองลูกชายผ่านกระจก และเหลือบตามองแฟนสาวด้วยความรักและเป็นห่วง ที่กำลังนอนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนตัวเลย
รัน คิดในใจ “สงสัยจะเหนื่อยและเจ็บมากแน่ๆ”
แต่ทันใดนั้น พยาบาล รีบวิ่งมาปิดผ้าม่านข้างกระจก ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ คิดในใจ “เกิดอะไรขึ้น”
โปรดติดตามตอนต่อไป
จากผู้เขียน โนเนม โนเนม โนเนม
ผิดพลาดประการใด ช้วยแนะนำด้วยนะคะ
ปั่นฝัน สู่วันสุดท้ายของชีวิต ๑
ณ. ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในเช้าวันจันทร์ ชายหนุ่มยืนสั่ง “คาปูชิโน่ 2 แก้วครับ” แฟนสาวนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไอโฟนที่เก้าอี้ พนักงานสาวสวย ตั้งใจรับออเดอร์ และหันกลับไปชงกาแฟตามออเดอร์นั้นในทันที
“100 บาทคะ” พนักงานสาวสวยอีกคนแจ้งราคากับชายหนุ่ม พร้อมยื่นมือรับเงิน
“พร วันนี้ไม่กินขนมเค้กเหรอ” ชายหนุ่ม ส่งเสียงถามแฟนสาว
”วันนี้ยังไม่กิน ในรถมีคุกกี้เหลืออยู่” จากนั้น พร ก็เงยหน้าขึ้นมามองแฟนหนุ่ม ถามกลับว่า “แล้วรัน (ชื่อชายหนุ่ม) ไม่เอาเหรอ?”
“ ไม่เอาเหมือนกันนั่นแหละ วันนี้กินกาแฟกับคุกกี้ก็พอ”
ทั้งสองสงรอยยิ้มให้กัน
ช่างเป็นภาพที่น่ารักน่าชัง และน่าอิจฉาสำหรับคนโสดที่ได้เห็นคู่รักแสดงความรักต่อกันเช่นนี้
รัน ขับรถออกจากร้านกาแฟ เพื่อเดินทางสู่สำนักงาน และเมื่อถึงที่หมาย ทั้งสองคนต่างเดินแยกย้ายไปห้องทำงานของตนเอง ทำงานจนถึงเย็น ได้เวลาเลิกงาน ทั้งสองก็เดินทางกลับบ้าน
ชีวิตประจำวัน วนเวียนซ้ำๆ แบบเดิมตลอดสามสิบปี
***ชีวิตมนุษย์ เป็นเช่นนี้เอง วันคืนผ่านไป กลืนกินร่างกาย อายุ และความเยาว์วัย ทีละเล็กทีละน้อย***
เมื่อเวลาผ่านไป พร มีอาการเบื่ออาหาร อารมณ์ฉุนเฉียว หงุดหงิดง่าย อยากกินของเปรี้ยวมากขึ้นๆ บ่งบอกอาการของคนตั้งท้อง จนหลายเดือนผ่านไป ท้องเริ่มใหญ่ขึ้น โตขึ้นๆ จนเธอไปทำงานไม่ไหว ต้องนอนพักผ่อนอยู่บ้าน รอวันคลอดในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
จนกะทั่งถึงเช้าวันหนึ่ง เป็นวันเสาร์ มีเสียงพูดดังขึ้นจากห้องนอนชั้นสอง “รันๆ พรปวดท้อง” เมื่อได้ยินเสียงเรียกและร้องแบบนั้น รัน โยนทัพพี ปิดเตาแก๊ส รีบวิ่งขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว และถึงตัวแฟนสาวในไม่กี่วินาที “เป็นไงๆ เจ็บมากไหม” รันส่งเสียงถาม
“ไม่มาก แต่รู้สึกเหมือนเด็กดิ้นและพยายามจะออกมา” พรส่งเสียงบอกด้วยเสียงสั่นเครือ
“ไปโรงบาลเลยไหม เอาไง” รัน มองแฟนสาวด้วยสีหน้ากังวลใจ
“ไปเลยก็ดีเหมือนกัน” ทั้งคู่ตัดสินใจตรงกัน รันสอดมือเข้าใต้หลังแฟนสาว และออกแรงอุ้มขึ้นสุดกำลัง แฟนสาวเอาแขนซ้ายคล้องคอชายหนุ่มไว้แน่น มือขวาจับหน้าท้องของเธอเอง และร้องโอยด้วยอาการเจ็บปวด
รัน เตรียมความพร้อมไว้หมดทุกอย่าง ทั้งกุญแจรถในกระเป๋ากางเกง บัตรเอกสารต่างๆ เตรียมไว้สำหรับนาทีฉุกเฉินแบบนี้ เมื่อเกิดเหตุการณ์ เค้าจึงพร้อมรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทันท่วงที
รัน รีบขับรถออกจากบ้าน พร้อมเปิดไฟฉุกเฉินทันที และโทรศัพท์เข้าหาเบอร์พี่ตำรวจนำทางที่เคยคุยปรึกษากันไว้ ตำรวจคนนั้นรีบโทรประสานขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานทันที และเพียงไม่กี่นาที รัน ก็ได้รถตำรวจนำทางจนถึงโรงพยาบาล (ต้องขอขอบคุณคณะตำรวจในโครงการพระราชดำริฯ)
จนในที่สุด พร คลอดลูกชาย ผิวขาว นำ้หนักมาก หน้าตาน่ารัก น่าชังจริงๆเลย
ขณะนั้น รัน ยืนตัวนิ่ง เหมือนไม่มีชีวิต เหมือนไม่หายใจ นำ้ตาไหลอาบแก้มเป็นทาง เสื้อยึดสีขาวเปียกโชกไปด้วยนำ้ตาและเหงื่อของเขาเอง เค้าคิดในใจขึ้นว่า”อาการแบบนี้เองหรือ ที่คนมีลูกเขาเป็นกัน ตัวเย็นหนาวสั่น และร้อนรุ่มในเวลาเดียวกัน มือเท้าเย็นเชียบแต่ตามตัวกลับมีเหงื่อออกมา ทั้งรู้สึกดีใจ และเสียใจไปพร้อมกัน
”คุณ วรันยู ใช่ไหมคะ” มีเสียงผู้หญิงส่งเสียงถามอยู่ข้างๆ
”ใช่ครับ” รัน ส่งเสียงตอบ
”คุณได้ลูกผู้ชายนะคะ รบกวนเซ็นต์เอกสารด้วยค่ะ”
”ได้ครับ” รันตอบรับ มือก็หยิบปากกาขึ้นมาและเซนต์ชื่อลงในเอกสารด้วยความรู้สึกแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขนหัวลุก ขนตั้ง และรู้สึกเย็นวาบๆๆ เป็นจังหวะตามแรงกระเพื่อมของหัวใจ
รัน หันกลับไปมองลูกชายผ่านกระจก และเหลือบตามองแฟนสาวด้วยความรักและเป็นห่วง ที่กำลังนอนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนตัวเลย
รัน คิดในใจ “สงสัยจะเหนื่อยและเจ็บมากแน่ๆ”
แต่ทันใดนั้น พยาบาล รีบวิ่งมาปิดผ้าม่านข้างกระจก ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ คิดในใจ “เกิดอะไรขึ้น”
โปรดติดตามตอนต่อไป
จากผู้เขียน โนเนม โนเนม โนเนม
ผิดพลาดประการใด ช้วยแนะนำด้วยนะคะ