ขอเริ่มเล่าจากเริ่มแรกเลยนะคับ ผมปกติจะมีกลุ่มเพื่อนสนิทผู้ชายล้วน 4-5 คนในกลุ่ม สนิทกันมากคับ มีอะไรพูดใส่กันได้ตลอด จะด่าแรงยังไงอะไรก็เข้าใจกันตลอด แต่เรื่องบาดหมางมันเริ่มจากวันหนึ่งเราก็เรียนตามปกติคับเพื่อนนั้งข้างๆ ในระหว่างเรียนผมก้ตั้งใจเรียนอะไรไป เพื่อนคนนี้หยิบโทรศัพท์ผมไปคับ (ปกติผมไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งโทรศัพท์ในเรื่องส่วนตัวอันนี้เพื่อนเขาทราบดี)
      ผมมีการตั้งรหัสเลข ลายนิ้วมือ สแกนหน้าไว้หมดคับ ตอนเรียนเพื่อนพยายามเอาโทรศัพท์ผมไปปลดล็อคผมก็ไม่อยากให้ปลดก็เลยเอาสมุด เสื้อคลุมมาบังเพราะตอนนั้นผมอยากเรียนและก็ไม่อยากให้ใครมายุ่งโทรศัพท์ในตอนที่ผมไม่มีเวลามานั้งดูตลอดเวลาเพราะเรียนอยู่ ผมก็เอาเสื้อคลุมอยู่ซักพักใหญ่ เพื่อนก็เอาโทรศัพท์ผมไปกดๆอะไรไม่รู้ในใจผมคือเออ ยังไงก็ปลดล็อคไม่ได้อยู่ละ (เพื่อนไม่รู้รหัสนะคับผมไม่เคยบอกใครเลย) จนซักพักเขาก็นั้งขำหัวเราะแล้วก็ยื่นโทรศัพท์คืนผมมา ผมก็เอาโทรศัพท์มาเช็คดูๆเขาก็บอกว่าให้ลองไปดูรูปกับวีดีโอดู ผมก็รีบๆดูคับก็บอกไม่เห็นมีอะไรเพราะผมมั่นใจว่าเขาไม่น่าจะทำอะไรได้ สรุปผมมาสังเกตุอีกทีรูปภาพ วีดีโอที่ผมถ่ายไว้หายไปเกือบหมดเลยคับ
      ผมไม่ชอบอะไรแบบนี้มากๆตอนนั้นผมโกรธมากๆคับ ก็ได้แต่โมโหมองไปที่เพื่อนว่าเล่น อะไรกัน ผมรีบเอาโทรศัพท์มากู้ข้อมูลแต่มันก็สายไปละคับ กู้มาได้น้อยมากหายไปเยอะ ซึ้งมันเป็นความทรงจำด้วย อะไรหลายๆอย่าง เขานั้งขำตลกในขณะที่ผมไม่ชอบรู้สึกโมโหมากคับ เพราะมันเป็นของส่วนตัวและไม่ได้รับอนุญาติอยู่ดีๆมาลบออก พอเรียนจบไม่มีแม้แต่คำขอโทษ มีแค่เดินมาชวนคุยเหมือนรู้ว่าผมไม่พอใจ ผมไม่โอเครกับเรื่องนี้เลยพิมข้อความลงในแชทกลุ่มของพวกเราคับ(แชทที่มีแค่กลุ่มผม)ประมาณว่า ผมไม่ชอบอะไรแบบนี้ ทำตัวให้มันมีทารยาทหน่อย นี้มันของส่วนตัวกูไม่ใช่โทรศัพท์สาธารณะ ถ้าโดนทำแบบนี้บ้างจะรู้สึกยังไง (ด้วยความโกรธตอนนั้น)  เพื่อนพิมตอบกลับมาว่า ก็ขอโทษด้วยละกันจะได้รู้ว่าใครเล่นได้เล่นด้วยไม่ได้ พอเพื่อนคนอื่นๆถามว่าเป็นอะไรเขาก็บอกว่า ไม่ต้องสนใจเรื่องไร้สาระ (ผมคิดในใจว่าหึ้ยทำไมคิดว่าเป็นเรื่องเล่นสนุก ไร้สาระ มันน่าสนุกตรงไหน ถ้าจะพิมขอโทษแล้วแบบประชดแบบนี้ผมก็ไม่อยากรับคับ) ผมเลยพิมต่อไปว่า ขอโทษด้วยละกันที่ไม่สนุกด้วยที่เล่นอะไรแบบนี้ (ผมก็ประชดกลับ) สุดท้ายเย็นวันนั้นด้วยความที่ผมเดิมเป็นคนไม่ชอบมีปัญหาอะไรกลับใครเลยคิดว่า เออไม่อยากให้มีปัญหายืดยาวผมเลยยอมไปง้อก่อน(ทั้งๆที่ผมไม่ได้ผิด) พิมไปง้อก่อนคับ โทรไปหลายสายเลย เพื่อนไม่ยอมรับเลย ผมอยากคุยให้เคลียแต่เพื่อนไม่อยากคุยเลยคับ พิมตอบกลับมาว่า อย่าให้กูรำคานไปมากกว่านี้ ถ้าจะคุยให้คุยแค่เรื่องงาน เรื่องอื่นกูไม่ตอบ ... 
      เอาตรงๆผมก็ไม่รู้จะทำไงคับความรู้สึกมันเหมือนกับนี่ผมผิดหรอ อะไรกันเนี่ย ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมา เกือบเดือนละคับเจอกันก็เงียบๆใส่กันคุยบ้างนิดหน่อย ถามคำตอบคำ ผมเจอแบบนั้นก็ไม่กล้าพูดเคลียอะไรอีกคับ มันอึดอัดมาก จะชวนคุยอะไรก็ไม่เหมือนเดิมผมกลัวว่าคำพูดผมจะไปทำร้ายอะไรใครอีกหรือป่าว เลยจะเงียบๆเอาไว้ก่อน ถ้ามีเรื่องจำเป็นค่อยคุย ก็ต้องอยู่กลุ่มนี้ต่อไปคับ เพราะทั้งห้องมี ผชอยู่ 4-5 คน ใจผมอยากคืนดีกับเพื่อนสุดๆอยากคุยกันเหมือนเดิมแต่เหมือนผมไม่สามารถคุยแบบนั้นได้อีกแล้วคับ เพราะกลัวว่าจะพูดอะไรไปทำให้บาดหมางกันอีก 
    
   มีเพื่อนๆคนไหนเจอปัญหาคล้ายๆแบบนี้บ้างคับ ?  ผมไม่รู้จะแก้ยังไง ตอนนี้ได้แต่ปล่อยผ่านไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรดีขึ้น เวลาจะไปสังสรรค์กลุ่มบอกตามตรงคับผมไม่อยากไปเลยกลัวจะทำงานเฟลไม่สนุก ผมไม่อยากฝืนยิ้ม ไม่อยากรู้สึกอะไรแย่ๆเพิ่มอีกละคับ ใครพอมีทางแก้ หรือประสบการ์ณคล้ายๆผมมาแบ่งปันกันได้คับ ขอบคุณครับ