ตอนนี้มีปัญหากับที่บ้าน เรื่องเงิน ตั้งแต่เกิดมาจนตอนนี้ได้ยินแต่คำว่าหนี้หาเงินใช้หนี้มาตลอด
เห็นพ่อกับแม่หาเงินใช้หนี้ ตั้งแต่เกิด ซึ่งก็ไม่รู้ว่าหนี้อะไรมาจากไหน ทำไมไม่หมดสักที
จนพอเราจบมัธยม เขาก็อยากให้เราเรียนมหาลัย ทั้งทีไม่มีเงิน สุดท้ายก็กู้เรียน (กู้มาตั้งแต่ม.ต้นเเล้ว)
เราพูดตามตรงตอนเป็นเด็กคือคิดตลอดว่าถ้าโตขึ้นจะหาเงินเยอะๆใช้หนี้ให้ แต่พอเราเรียนจบเเล้ว ทำงานก็ได้รู้ว่ามันไม่ง่ายเลย
ตอนเเรกเราทำงานเคาเตอร์ของโรงเเรม เงินเดือนแค่พอใช้ไปเดือนต่อเดือน ไม่พอส่งให้ทางบ้าน
พ่อกับแม่เขาก็บ่นๆ เราก็ย้ายงาน เพราะเขาชอบเอาไปเปรียบเทียบกับคนนั้น คนนี้ ว่าทำไมเขาให้พ่อแม่ได้เเบบนั้นเเบบนี้
จนมีเพื่อนชวนมาทำงานที่ สิงคโปร์ เป็นบริษัททัวร์ของไทย
ตอนเราไปครั้งแรกเงินทุกบาทก็กู้เขามาค่าตั๋ว ค่าที่พัก สุดท้ายก็มาหาเงินใช้หนี้อีกอจนหมดตรงนี้
ด้วยความที่เขาเป็นคนต่างจังหวัด ความคิดเก่าๆ แบบโบราณ สมัยก่อนพ่อเคยไปทำงานปั้มน้ำมันอยู่นอก
เขาก็คิดว่าเราจะหาเงินได้แบบนั้น ทั้งทีจริงๆแล้วมันไม่ใช่
ค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน เราเหลือเงินส่งกลับบ้านเเค่คน6-8พัน แล้วต้องโอน2บัญชีของพ่อกับแม่ของใครของมัน
ก็ยังไม่พอ ก็ถามว่าให้ได้เท่านี้ไม่ต้องไปทำอยู่นู้นหรอก เราทำงานมาเงินเดือนแค่สองเกือบสามหมื่นกว่า ทั้งใช้หนี้ตัวเอง ส่งให้พ่อแม่
แล้วยังต้องมาใช้หนี้ให้พ่อกับเเม่อีก บ้างเดือนก็ค่านั้น ค่านี้ หมื่นบ้าง ห้าพันบ้าง
หนักสุดก็ช่วงนี้จะเอา3แสน แต่เขาบอกผ่อนจ่ายรายปีเจ็ดหมื่นใช้หนี้เก่า เเล้วเรามีไม่พอ
ปีใหม่ ที่ผ่านมาเราพาแฟนไปบ้าน(แฟนเป็าคนมาเลย์ทำงานในสิงคโปร)เขาก็บอกเราถามแฟน มีให้ไหม
ถ้าอยากอยู่ด้วยกันก็ต้องช่วยสิ เราก็ไม่กล้าพูด สงสารแฟนเเค่เพราะเขาไม่ใช้คนไทย เลยคิดว่าเขามีมากกว่า
เราหนักใจมาก สุดท้ายก็ถามแฟนกล่ายเป็นทะเลาะกันจนจะเลิก เขาก็ด่าเรา ซึ่งมันก็จริงที่เขาว่าทำไมต้องเป็นเราที่หาคนเดียว
รู้สึกว่าเครียดจนน้ำหนักลง นอนก็ไม่ค่อยหลับ ไม่อยากไปเจอใคร เหนื่อยมากๆ ลึกๆเคยคิดว่าถ้าทำประกันชีวิตเเล้วตายจะจบไหม
แล้วถ้าเราไม่มีให้เขาจะหาที่ไหน สงสารพ่อแม่ ก็สงสารตัวเอง รู้สึกไม่มีความสุขเลยในเเต่ละวัน
ถ้าบอกว่าให้เกิดเลี้ยงมาก็ดีเท่าไหร่ จริงๆก็ไม่ได้อยากมีชีวิตหรอกเหนื่อย แล้วนี้ต้องเลิกกับแฟนตั้งกี่คนเเล้วเพราะเรื่องเงิน
อยากมีชีวิตของตัวเองก็มีไม่ได้ อยากไปเที่ยวนอก อยากชื้อนั้นชื้อนี้ ก็ไม่ได้ เก็บไว้ใช้เเต่หนี้ ไม่รู้จะเลิกเป็นเเบบนี้เมื่อไหร่
ไม่อยากเป็นลูกกตัญญูแล้วได้ไหม เหนื่อย
เห็นพ่อกับแม่หาเงินใช้หนี้ ตั้งแต่เกิด ซึ่งก็ไม่รู้ว่าหนี้อะไรมาจากไหน ทำไมไม่หมดสักที
จนพอเราจบมัธยม เขาก็อยากให้เราเรียนมหาลัย ทั้งทีไม่มีเงิน สุดท้ายก็กู้เรียน (กู้มาตั้งแต่ม.ต้นเเล้ว)
เราพูดตามตรงตอนเป็นเด็กคือคิดตลอดว่าถ้าโตขึ้นจะหาเงินเยอะๆใช้หนี้ให้ แต่พอเราเรียนจบเเล้ว ทำงานก็ได้รู้ว่ามันไม่ง่ายเลย
ตอนเเรกเราทำงานเคาเตอร์ของโรงเเรม เงินเดือนแค่พอใช้ไปเดือนต่อเดือน ไม่พอส่งให้ทางบ้าน
พ่อกับแม่เขาก็บ่นๆ เราก็ย้ายงาน เพราะเขาชอบเอาไปเปรียบเทียบกับคนนั้น คนนี้ ว่าทำไมเขาให้พ่อแม่ได้เเบบนั้นเเบบนี้
จนมีเพื่อนชวนมาทำงานที่ สิงคโปร์ เป็นบริษัททัวร์ของไทย
ตอนเราไปครั้งแรกเงินทุกบาทก็กู้เขามาค่าตั๋ว ค่าที่พัก สุดท้ายก็มาหาเงินใช้หนี้อีกอจนหมดตรงนี้
ด้วยความที่เขาเป็นคนต่างจังหวัด ความคิดเก่าๆ แบบโบราณ สมัยก่อนพ่อเคยไปทำงานปั้มน้ำมันอยู่นอก
เขาก็คิดว่าเราจะหาเงินได้แบบนั้น ทั้งทีจริงๆแล้วมันไม่ใช่
ค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน เราเหลือเงินส่งกลับบ้านเเค่คน6-8พัน แล้วต้องโอน2บัญชีของพ่อกับแม่ของใครของมัน
ก็ยังไม่พอ ก็ถามว่าให้ได้เท่านี้ไม่ต้องไปทำอยู่นู้นหรอก เราทำงานมาเงินเดือนแค่สองเกือบสามหมื่นกว่า ทั้งใช้หนี้ตัวเอง ส่งให้พ่อแม่
แล้วยังต้องมาใช้หนี้ให้พ่อกับเเม่อีก บ้างเดือนก็ค่านั้น ค่านี้ หมื่นบ้าง ห้าพันบ้าง
หนักสุดก็ช่วงนี้จะเอา3แสน แต่เขาบอกผ่อนจ่ายรายปีเจ็ดหมื่นใช้หนี้เก่า เเล้วเรามีไม่พอ
ปีใหม่ ที่ผ่านมาเราพาแฟนไปบ้าน(แฟนเป็าคนมาเลย์ทำงานในสิงคโปร)เขาก็บอกเราถามแฟน มีให้ไหม
ถ้าอยากอยู่ด้วยกันก็ต้องช่วยสิ เราก็ไม่กล้าพูด สงสารแฟนเเค่เพราะเขาไม่ใช้คนไทย เลยคิดว่าเขามีมากกว่า
เราหนักใจมาก สุดท้ายก็ถามแฟนกล่ายเป็นทะเลาะกันจนจะเลิก เขาก็ด่าเรา ซึ่งมันก็จริงที่เขาว่าทำไมต้องเป็นเราที่หาคนเดียว
รู้สึกว่าเครียดจนน้ำหนักลง นอนก็ไม่ค่อยหลับ ไม่อยากไปเจอใคร เหนื่อยมากๆ ลึกๆเคยคิดว่าถ้าทำประกันชีวิตเเล้วตายจะจบไหม
แล้วถ้าเราไม่มีให้เขาจะหาที่ไหน สงสารพ่อแม่ ก็สงสารตัวเอง รู้สึกไม่มีความสุขเลยในเเต่ละวัน
ถ้าบอกว่าให้เกิดเลี้ยงมาก็ดีเท่าไหร่ จริงๆก็ไม่ได้อยากมีชีวิตหรอกเหนื่อย แล้วนี้ต้องเลิกกับแฟนตั้งกี่คนเเล้วเพราะเรื่องเงิน
อยากมีชีวิตของตัวเองก็มีไม่ได้ อยากไปเที่ยวนอก อยากชื้อนั้นชื้อนี้ ก็ไม่ได้ เก็บไว้ใช้เเต่หนี้ ไม่รู้จะเลิกเป็นเเบบนี้เมื่อไหร่