ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ พอได้เห็นข่าวเกี่ยวกับการฆ่ามันมักจะเกิดอารมณ์ร่วมและอยากจะลองสักครั้งนึง และมองแบบดูชอบใจคนฆ่า มักรู้สึกแบบนี้เมื่อมีความเคลียดหรือกดดัน อยากระบายแบบสุดๆเลย ผมรู้สึกได้ว่าเป็นคนที่เก็บกดแต่ถ้าเกิดอะไรที่ปลดปล่อยได้ อยากจะปลดปล่อยสักครั้งแบบไม่คิด อยากฆ่าแบบสุดๆในชีวิต เป็นคนที่รักสัตว์มากๆ แต่เมื่อผมได้ลองทรมานได้เล่นเห็นมันเจ็บดูดิ้นรนมันสะใจมากแบบบอกไม่ได้​และบางครั้งเลยเถิดเกิดอารมณ์บางอย่างมันควบคุมอะไรไม่ได้เลยทำให้มันตาย แล้วมาเสียใจรู้สึกผิดอยู่เสมอ ผมกลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ ผมอาจได้ทำอะไรที่แย่กว่านี้แน่ๆ ผมมักคิดเกี่ยวกับการฆ่าดูข่าวพวกนี้ทีไรมักจินตนาการว่าเป็นเรา และจะหาวิธีรับมือกับสิ่งที่จะทำอาจจะทำเสมอ และจินตการการฆ่าแบบแปลกๆเสมอ คิดว่ามันน่าตื่นเต้นปนสะใจแบบสัมผัสอารมณ์ที่ไม่เคยเป็น น่าจะรู้สึกดี อารมณ์กับความคิดแบบนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเลยเมื่อเห็นอะไรผ่านหน้าผ่านตาก็จินตนาการการฆ่าอยากจะทำอะไรสักอย่างให้เขาได้รู้สึกเจ็บหรือทรมาน 

ตอนเป็นเด็กเมื่อเสียใจหรือถูกบังคับอะไรสักอย่างรู้สึกชอบทำร้ายตัวเองแล้วมันสะใจ จินตนาการแบบดราม่าให้มันรู้สึกเจ็บแบบสะใจขึ้นไปเสมอ และนอนหลับร้องไห้ กัดฟัน หยิกตัวเอง กั้นหายใจ นอนตบกับต่อยหน้าตัวเอง เมื่อโตขึ้นอาการก็เริ่มหายไป แต่ยังรู้สึกอยากฆ่า อยากทำลายชีวิตอะไรบางอย่าง​อยู่ตลอด ปัจจุบัน​ปีนี้จะเข้าเบญจเพส​แล้ว รู้สึกเครียดมากทั้งเรื่องชีวิตการงานและครอบครัว มีปัญหากับที่บ้าน เนื่องจากครอบครัวมีปัญหาจนธุรกิจมีหนี้หลายล้านทะเลาะมีปากเสียงกันทุกครั้งจนเคยคิดอะไรที่มันแย่มากแบบรู้สึก​ได้ และกลัวว่ามันจะเกิดขึ้นไม่กับใครก็อะไรสักอย่าง อยากหยุดความคิดแบบนี้ครับ ช่วยผมที มันเกิดจากอะไรพอจะมีวิธีแก้ไหมครับ​