เคยแพ้ใจตัวเองไหม ?

คือเราเคยชอบพี่คนนึงตอน มัธยมตั้งแต่ม.1 จนถึงม.6 ซึ่งเป็นไม่ได้ที่เค้าจะไม่รู้เพราะเพื่อนเค้ารู้ ว่าเราชอบพี่เค้ามากและเราเองก็ไม่เคยบอกว่าชอบพี่เค้าเลยสักครั้ง เพราะพี่เค้า ทั้งทำเหมือนไม่ชอบเรา กัดจิกเราตลอด ซึ่งเราเองก็ชอบตีเค้า เสมอ สรุปก็คือเราเป็นคู่กัดกันนั้นเอง เเต่พอเรามาชอบพี่เค้า พี่เค้าไม่ได้แยแสเราสักนิด บางครั้งก็เมินเรา เพราะตอนนั้นเราขี้เหล่ ดำ ไม่สวย ฟันเหยิน แต่อาจจะไม่ใช่หน้าตาก็ได้มั้ง เพราะนิสัยเรา ก็ไม่ได้ดีมากเท้าไหร่   เราก็เลยคบกับใครต่อใคร เพื่อลืมพี่เค้า ทำตัว เจ้าชู้ หว่านเสน่ห์ไปทั่ว สนุกสนานกับ เสน่ห์หา ที่เราคิดว่ามันทำให้เรามีความสุข จนบางทีเราก็คิดว่าเราลืมพี่เค้าไปแล้ว แต่มีอยู่วันนึงเป็นวันที่พี่เค้า จบม.6 เราซื้อดอกกุหลาบสีขาวไปให้พี่เค้า แต่เราไม่กล้าให้เราเลยฝากให้เพื่อนไปให้แล้วแอบดู ไกลไป ตอนนั้นมันทำให้เรารู้ว่าเราควรไปทางไหนต่อ พอพี่เค้าจบไปสักพัก ในตอนนั้นคือเรา คบกับรุ่นน้องคนนึงอยู่ได้10เดือนกว่า  ก็เลิกกันพอเราเลิกกับน้องคนนั้นพี่เค้าก็ทักมาปลอบพร้อมกับส่งเพลงเพลงนึงมาให้เราก็ฟัง ในตอนนั้น เราโทรและ วิดีโอคอลกันจนถึง ตี3ตี4 เกือบทุกวัน จนใจเรา เริ่มจะหายดี แต่เราก็ตัดใจจากพี่ไปแล้วสักพักนึง เราคิดแค่พี่น้องเพราะเราเองก็กลัวว่าแผลที่พี่เค้าทำไว้มันจะ กลับมาเป็นแต่ที่ไหนได้ เราเป็นคนทำมันพังเอง ในตอนนั้นเรากำลังเข้าไปเรียนที่ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เรากำลังเข้าไปเรียน ปรับพื้นฐาน แล้วในตอนนั้นเรากำลังหาเพื่อน เพื่อ ที่ทำความรู้จัก จนเจอ เพื่อนวิศวะ2 นึง ซึ่งในตอนนั้นเรา อยู่บนรถ คันนึง เราเจอผช2คน เรียนปี1 เหมือนเรา คนนึงเรียนคณะวิศวะไฟฟ้า และคนนึงเรียนคณะวิศวะเครื่องกล  ในตอนนั้นเราไม่รู้จัก ทางมาเรียนมหาวิทยาลัยนี้มากนัก เพราะพ่อเรามาส่งแล้วหลังจากนั้นเราต้องมาเรียนเอง เราเลย ขอให้เพื่อนที่เรียน คณะวิศวะไฟฟ้า มาเรียนพร้อมเรา เพราะเราจะได้มาเรียนถูก ส่วน ตอนกลับ ก็กลับกับ เพื่อนที่เรียน เครื่องกล ซึ่งในตอนนั้น เรารู้สึกสนิทกับคนที่เรียน เครื่องกล มากกว่า ในตอนนั้นก็คุยกับพี่คนนั้นด้วย พอเราได้คุยแล้ว เรารู้สึกชอบเพื่อนที่เรียนวิศวะเครื่องกลมากขึ้น จนเราเท พี่คนนั้นไป เพราะเราไม่ได้คิดอะไรแล้ว แต่ในตอนนั้นเราเลือกคนผิดเพราะ คนที่เรียนวิศวะเครื่องกลเค้าไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับเรา เค้าบอกว่าเค้าชอบเรา แต่มีบางอย่างที่มันไปด้วยกันไม่ได้เค้าบอกว่าเราไม่ใช่ เราก็โดนเท อีก ในตอนนั้นเรา รู้สึกแย่มาก ที่ทำร้าย พี่เค้า และก็โดน เพื่อนที่เรียนคณะวิศวะเครื่องกล เท เราเลย เคว้ง การเรียนก็เเย่  ในตอนนั้นเราพี่เค้าบอกกับเราว่าเราเจ๊ากัน  กับสิ่งที่ทำกับพี่เค้า แต่เราก็รู้สึกเจ็บเหมือนกันที่ทำมันลงไป โดยไม่รู้ใจตัวเอง จนมาตอนนี้เราแพ้พี่เค้า ในทุกการกระทำ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับพี่เค้ามันฝังใจเรา ทุกเรื่อง  เราแพ้ใจ ตัวเอง มันสายไปแล้ว เราคิดว่า เราจะไม่กลับไปรักพี่เค้า แต่เราทำไม่ลง ถามว่าตอนนี้รักไหม ตอบเลยว่ารัก  แต่รักแบบพี่น้องแต่ไม่ได้อยากครอบครอง แค่อยากให้เรื่องระหว่างเรามันจบ ไป ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ ทำให้ เรารู้สึกว่า หนังสือในเรื่องนี้มันทำให้เราระวังในรักใคร มากขึ้นเป็นทวีคูณ และเรา ก็ ไม่เคยที่จะไม่สนใจพี่เค้า เรายังแคร์และห่วงใยพี่เค้า เสมอ นี้ผ่านมา จะ10ปี แล้ว ความรู้สึกนี้มันยัง อยู่ไม่ไปไหน เราไม่ได้คิดอะไรแล้ว ทุกครั้งที่เราคิดจะหาใครใหม่  ถามว่าลืมได้ไหม ลืมไก็ ลึกๆแล้วเรายัง คิดถึงแต่ไม่คิดจะกลับไป ทั้งหมดนี้ มันเรียกว่าอาการแพ้ใจตัวเอง หรือว่ามันเรียกว่าอะไร ใครรู้ช่วยบอกที