ใช่ เรื่องมันเกินขึ้นเมื่อไม่นานมานี่เอง ผมตั้งคำถามกับตัวเองเสมอ
อะไรกัน อะไรคือสิ่งที่อยู่ด้าน ต้นตอมันมาจากใหน เสียงกระซิบที่แว่วมาแทบทุกคืน จากตู้ใบนั้นแน่เลย.
เมื่อไม่นานมาผมได้ไปเจอกล้องรูปเก่าๆตัวหนึ่ง..มันก็ไม่ได้สวยอะไรนักหรอก..เก็บไปคงไม่เสียหายอะไรเขาคงทิ้งแล้วกะมัง..พอกลับถึงบ้านตัวผมก็ได้เปิดดูว่ายังใช้ได้ใหม..อ้าว..มันยังใช้แบบม้วนฟิล์มอยู่เลยนิ.จากนั้นตัวผมก็ไม่ได้สนใจอะไรและโยนมันเข้าไปในตู้เก็บของ..ด้วยความที่อยู่บ้านไม้คนเดียวซึ่งได้รับมรดกต่อจากพ่อ ไม้กวาดแทบไม่เคยโดนพื้นก็คนหาเช้ากินค่ำมีไว้แค่ซุกหัวนอนแค่นั้น วันนี้งานเยอะกว่าปกติพอหัวถึงหมอนก็ถึงกับหลับ...เหมี้ยวววว เฮ้ยแมวที่ใหนว่ะผมบ่นกับตัว เสียงมันเดินแปะๆๆๆเข้าใกล้มาเรื่อยๆ ผมได้แต่นอนนิ่งๆฟังเสียงเดินของมันด้วยความขี้เกียจไล่..แอ๊ดด แอ๊ดด เฮ้ยใครเดินอยู่ด้านนอกว่ะ ผมบ่นในใจ แอ๊ดด . ๆ ๆ เสียงเดินบนเรือนไม้นั้นเป็นจังหวะใกล้เข้าๆ พร้อมกับความเงียบงันที่แทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
นั้นใครน่ะผมเรียกถามด้วยเสียงสั่นเครือ..ถามว่านั้นใคร..ผมถามซ้ำให้แน่ใจ พร้อมกับค่อยๆลุกจากที่นอน ค่อยๆแง้มประตูเปิดดู เงียบ.....ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไท่มีแม้เสียงจิ้งหรีดเรไร..เราคงพักผ่อนน้อยไปผมคิดกับตัวเอง.....แอ้ดดดดดเปิดประตูบานเก่าๆที่เสียดสีกัน เฮ้ย นั่นรอยเท้าใครเมื่อคืนก็ไม่มีใครนี่หว่า ผมตื่นมาก็ต้องพบกับความงุนงง กับนอกบ้านที่เจอกับรอยเท้าใครไม่รู้ ด้วยความรีบไปทำงานผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
วันเวลาผ่านไปผมแทบงงกับทุกสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองผมแบบแปลก
*มีอะไรว่ะมองกูแปลกๆ ผมเอ่ยถาม
*มีเมียแล้วซูบผอมลงไปเยอะนะ เพื่อนผมตอบ.....ผมยืนงงไปสักพัก..เมีย.. เมียที่ใหนว่ะกุอยู่คนเดียว..ผมตอบ.
ก็ผู้หญิงที่ยืนอยู่บนบ้านใงกุขับรถผ่านกุยังเจอยุเลย.เพื่อนผมตอบ นี่อำกูเอามาพูดเป็นตุเป็นตะผมคิดในใจ...แต่คิดๆไป เออ กูก็ผอมลงแปลกๆคงพักผ่อนน้อยตอนเย็นคงได้แวะคลิกนิคหาหมอหน่อยล่ะ...พอกลับถึงบ้านผมก็ต้องแปลกใจ ไม้กวาดที่ไม่เคยจับกลับถูกย้ายมาอีกที่ ฝุ่นที่ไม่เคยถูกก็เหมือนกับปลิวหายไปเอง..นี่มันอะไรผมคิดในใจ คงต้องรีบอาบน้ำกินยานอน ตามหมอสั่งแล้วล่ะ ท่อจะเบลอไปกันใหญ่ แต่พอหะวถึงหมอนแค่นั้นล่ะ แอ๊ด ๆ ๆ ๆ อีกแล้วเสียงนี่อีกแล้วผมคิดในใจ เหมี๊ยยยวว เสียงแมวจากใหนอีกล่ะ ... ใครกัน? ..ไม่รู้ด้วยความเงียบหรือความกลัว เสียงเพื่อนที่กล่าวถึงหญิงนิรนามผุดขึ้นมาในหัวผมทันที..พร้อมกับเสียงเท้าที่เก้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงหัวใจผมเต้นแทบหลุดออกจากเบ้า ตุ๊บๆๆๆๆพร้อมกับเสียงหลายอย่างที่ดังวนลูปในหัวผมตลอด...เหมี้ยววว!!!เฮ้ยยยผมสดุงสุดตัวพร้อมกับเสียงแมวที่ดังขึ้น...ผมมองไปรอบๆ อ้าวเช้าแล้วหรอนี่ นี่ฝันไปหรอ ผมนั่งมองดูตัวเองกับเหงื่อที่ใหลพราก คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กินเมื่อคืน ผมจ้องมองไปที่นาฬิกาสายแล้วหรอนี่ โชคดีที่เป็นวันหยุด ไปหาอะไรกินกับเจ้าประจำดีกว่า..
.อ้าวหนุ่มกินอไรล่ะวันนี้ แม่ค้าทัก
.อ้อ เอากะเพราไข่ดาวครับป้า
.ใส่ถุงด้วยใหมล่ะ แม่ค้า
.ไม่ล่ะครับกินนี่แล้วก็จะกลับไปนอนพักต่อล่ะ
.เออดีๆช่วงนี้เห็นซูบลง แล้วไม่ซื้อไปฝากแฟนบ้างหรอ แม่ค้า.
.แฟน..แฟนใหนครับป้า ผมถามด้วยควาสงสัย
.เอ้า ก็แฟนหนุ่มใง ช่วงที่หนุ่มไปทำงานป้าผ่านไปเก็บผักยังเห็นเขาทำความสะอาดบนบ้านอยู่เลย แม้ค่า
อ่อ..ครับ..ผมเหว๋อไปสักพัก...อิ่มแล้วครับป้าเดียวผมติดไว้ก่อนนะครับ
.จ้าๆ แม้ค้า
ผมเดินกลับบ้านด้วยความงง สงสัย ผมแทบสับสนแบบตอบไม่ถูก ..ทุกอย่างมันวนอยู่ในหัวกลับไปกลับมา...ผมยืนมองบ้านตัวเองด้วยความสงสัย ผมมองแล้วมองเล่า หาความผิดปกติแต่กลับไม่มี
เฮ้อออ..ผมได้แต่ถอนหายใจและเดินขึ้นบ้าน ...ผมเข้าไปนั่งบนเตียงนอนไม้เก่าที่ใช้นอนทุกวัน...นี่กูเป็นอะไรว่ะนี่ ผมพรึมพรำกับตัวเอง ..พร้อมกับทิ้งตัวลงนอน....
ตึกๆๆๆๆ เสียงเท้ากระทบกับไม้ ฮ่าๆๆๆๆ มาเล่นด้วยกันสิ มาเล่นด้วยกันสิๆๆๆ เจ้าเหมียวมาเร็ว เร็วเข้า เร็วๆๆๆๆๆๆ เร็วสิ อะไรนี่มันบ้านเรานิผมกวาดสายตาไปรอบๆเตียงตัวเอง แล้วเสียงด้านนอกนั้นใคร
ฮ่าๆๆเสียงหัวเราะยังดำเนินต่อไป
ใช่เราต้องฝันไปแน่ๆ นี่คือความฝัน สายตาผมจ้องมองไปที่นาฬิกาเรื่อนเก่า นี่พึ่งห้าโมงเย็นเองนิ แล้วใครที่อยู่ด้านนอก ผมค่อยๆย่องเดินไปใกล้ๆบานประพร้อมกับส่องลอดช่องรูไม่ผุๆมองดูด้านนอก...
ใช่ผมเจอเธอหญิงสาวผมยาวสลวยผิวขาวเธอใส่ชุดคล้ายกำลังเข้าพิธีวิวาห์ หล่อนกำหลังเล่นบแมวสีดำของเทอ ผมไม่เข้าใจอะไรจึงต้องมนต์สกดให้ผมนั้นสนใจเทอจ้องมองเทอผมแทบไม่สงสัยเลยว่าหล่อนเป็นใครมาจากใหน และที่สำคัญมาอยู่บ้านผมได้ใง เสียงที่เทอพูดหยอกล้อกับแมวมันช่างนิ่มนวล...ไม่นานที่ที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นก็เกิดขึ้น..ผมเห็นเทอวิ่งเล่นและพลัดตกจากบ้าน..เฮ้ยยย..โครม...ผมผลักประตูวิ่งหน้าตั้งไปที่ตรงหล่อนตก ผมแทบไม่เชื่อสายตาภาพของหลาอนที่นอนจ่มกองเลือดด้านล่าง กับร่างกายของเทอที่นอนคว่ำคอหักหน้าหันมาที่บนบ้านทางผม ผมเห็นร่างเทอกระตุกสองสามครั้ง ...สิ่งที่แย่กว่านั้นคือปากของเทอสั่นเทา ร่างเหมือนขึ้นอืดในพริบตา...กับน้ำเสียงที่ออกจากปาก.เสียงที่อาฆาต เหมือนอยู่ข้างหูผม.....ทำไมไม่ช่วยกู...
ผมสดุุุุุุ้้้้้้งตื่นมากับภาพที่วนเวียนในหัว...นี่ฝันหรือมันสมจริงมาก เสียง ภาพ ติดตาทุกอย่างทุกความรู้สึก ผมจ้องไปที่นาฬิกาเรือนเดิม นี่สิความจริง...ติ๊ดๆๆๆๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ฟิล์มมือสอง
อะไรกัน อะไรคือสิ่งที่อยู่ด้าน ต้นตอมันมาจากใหน เสียงกระซิบที่แว่วมาแทบทุกคืน จากตู้ใบนั้นแน่เลย.
เมื่อไม่นานมาผมได้ไปเจอกล้องรูปเก่าๆตัวหนึ่ง..มันก็ไม่ได้สวยอะไรนักหรอก..เก็บไปคงไม่เสียหายอะไรเขาคงทิ้งแล้วกะมัง..พอกลับถึงบ้านตัวผมก็ได้เปิดดูว่ายังใช้ได้ใหม..อ้าว..มันยังใช้แบบม้วนฟิล์มอยู่เลยนิ.จากนั้นตัวผมก็ไม่ได้สนใจอะไรและโยนมันเข้าไปในตู้เก็บของ..ด้วยความที่อยู่บ้านไม้คนเดียวซึ่งได้รับมรดกต่อจากพ่อ ไม้กวาดแทบไม่เคยโดนพื้นก็คนหาเช้ากินค่ำมีไว้แค่ซุกหัวนอนแค่นั้น วันนี้งานเยอะกว่าปกติพอหัวถึงหมอนก็ถึงกับหลับ...เหมี้ยวววว เฮ้ยแมวที่ใหนว่ะผมบ่นกับตัว เสียงมันเดินแปะๆๆๆเข้าใกล้มาเรื่อยๆ ผมได้แต่นอนนิ่งๆฟังเสียงเดินของมันด้วยความขี้เกียจไล่..แอ๊ดด แอ๊ดด เฮ้ยใครเดินอยู่ด้านนอกว่ะ ผมบ่นในใจ แอ๊ดด . ๆ ๆ เสียงเดินบนเรือนไม้นั้นเป็นจังหวะใกล้เข้าๆ พร้อมกับความเงียบงันที่แทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
นั้นใครน่ะผมเรียกถามด้วยเสียงสั่นเครือ..ถามว่านั้นใคร..ผมถามซ้ำให้แน่ใจ พร้อมกับค่อยๆลุกจากที่นอน ค่อยๆแง้มประตูเปิดดู เงียบ.....ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไท่มีแม้เสียงจิ้งหรีดเรไร..เราคงพักผ่อนน้อยไปผมคิดกับตัวเอง.....แอ้ดดดดดเปิดประตูบานเก่าๆที่เสียดสีกัน เฮ้ย นั่นรอยเท้าใครเมื่อคืนก็ไม่มีใครนี่หว่า ผมตื่นมาก็ต้องพบกับความงุนงง กับนอกบ้านที่เจอกับรอยเท้าใครไม่รู้ ด้วยความรีบไปทำงานผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
วันเวลาผ่านไปผมแทบงงกับทุกสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองผมแบบแปลก
*มีอะไรว่ะมองกูแปลกๆ ผมเอ่ยถาม
*มีเมียแล้วซูบผอมลงไปเยอะนะ เพื่อนผมตอบ.....ผมยืนงงไปสักพัก..เมีย.. เมียที่ใหนว่ะกุอยู่คนเดียว..ผมตอบ.
ก็ผู้หญิงที่ยืนอยู่บนบ้านใงกุขับรถผ่านกุยังเจอยุเลย.เพื่อนผมตอบ นี่อำกูเอามาพูดเป็นตุเป็นตะผมคิดในใจ...แต่คิดๆไป เออ กูก็ผอมลงแปลกๆคงพักผ่อนน้อยตอนเย็นคงได้แวะคลิกนิคหาหมอหน่อยล่ะ...พอกลับถึงบ้านผมก็ต้องแปลกใจ ไม้กวาดที่ไม่เคยจับกลับถูกย้ายมาอีกที่ ฝุ่นที่ไม่เคยถูกก็เหมือนกับปลิวหายไปเอง..นี่มันอะไรผมคิดในใจ คงต้องรีบอาบน้ำกินยานอน ตามหมอสั่งแล้วล่ะ ท่อจะเบลอไปกันใหญ่ แต่พอหะวถึงหมอนแค่นั้นล่ะ แอ๊ด ๆ ๆ ๆ อีกแล้วเสียงนี่อีกแล้วผมคิดในใจ เหมี๊ยยยวว เสียงแมวจากใหนอีกล่ะ ... ใครกัน? ..ไม่รู้ด้วยความเงียบหรือความกลัว เสียงเพื่อนที่กล่าวถึงหญิงนิรนามผุดขึ้นมาในหัวผมทันที..พร้อมกับเสียงเท้าที่เก้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงหัวใจผมเต้นแทบหลุดออกจากเบ้า ตุ๊บๆๆๆๆพร้อมกับเสียงหลายอย่างที่ดังวนลูปในหัวผมตลอด...เหมี้ยววว!!!เฮ้ยยยผมสดุงสุดตัวพร้อมกับเสียงแมวที่ดังขึ้น...ผมมองไปรอบๆ อ้าวเช้าแล้วหรอนี่ นี่ฝันไปหรอ ผมนั่งมองดูตัวเองกับเหงื่อที่ใหลพราก คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กินเมื่อคืน ผมจ้องมองไปที่นาฬิกาสายแล้วหรอนี่ โชคดีที่เป็นวันหยุด ไปหาอะไรกินกับเจ้าประจำดีกว่า..
.อ้าวหนุ่มกินอไรล่ะวันนี้ แม่ค้าทัก
.อ้อ เอากะเพราไข่ดาวครับป้า
.ใส่ถุงด้วยใหมล่ะ แม่ค้า
.ไม่ล่ะครับกินนี่แล้วก็จะกลับไปนอนพักต่อล่ะ
.เออดีๆช่วงนี้เห็นซูบลง แล้วไม่ซื้อไปฝากแฟนบ้างหรอ แม่ค้า.
.แฟน..แฟนใหนครับป้า ผมถามด้วยควาสงสัย
.เอ้า ก็แฟนหนุ่มใง ช่วงที่หนุ่มไปทำงานป้าผ่านไปเก็บผักยังเห็นเขาทำความสะอาดบนบ้านอยู่เลย แม้ค่า
อ่อ..ครับ..ผมเหว๋อไปสักพัก...อิ่มแล้วครับป้าเดียวผมติดไว้ก่อนนะครับ
.จ้าๆ แม้ค้า
ผมเดินกลับบ้านด้วยความงง สงสัย ผมแทบสับสนแบบตอบไม่ถูก ..ทุกอย่างมันวนอยู่ในหัวกลับไปกลับมา...ผมยืนมองบ้านตัวเองด้วยความสงสัย ผมมองแล้วมองเล่า หาความผิดปกติแต่กลับไม่มี
เฮ้อออ..ผมได้แต่ถอนหายใจและเดินขึ้นบ้าน ...ผมเข้าไปนั่งบนเตียงนอนไม้เก่าที่ใช้นอนทุกวัน...นี่กูเป็นอะไรว่ะนี่ ผมพรึมพรำกับตัวเอง ..พร้อมกับทิ้งตัวลงนอน....
ตึกๆๆๆๆ เสียงเท้ากระทบกับไม้ ฮ่าๆๆๆๆ มาเล่นด้วยกันสิ มาเล่นด้วยกันสิๆๆๆ เจ้าเหมียวมาเร็ว เร็วเข้า เร็วๆๆๆๆๆๆ เร็วสิ อะไรนี่มันบ้านเรานิผมกวาดสายตาไปรอบๆเตียงตัวเอง แล้วเสียงด้านนอกนั้นใคร
ฮ่าๆๆเสียงหัวเราะยังดำเนินต่อไป
ใช่เราต้องฝันไปแน่ๆ นี่คือความฝัน สายตาผมจ้องมองไปที่นาฬิกาเรื่อนเก่า นี่พึ่งห้าโมงเย็นเองนิ แล้วใครที่อยู่ด้านนอก ผมค่อยๆย่องเดินไปใกล้ๆบานประพร้อมกับส่องลอดช่องรูไม่ผุๆมองดูด้านนอก...
ใช่ผมเจอเธอหญิงสาวผมยาวสลวยผิวขาวเธอใส่ชุดคล้ายกำลังเข้าพิธีวิวาห์ หล่อนกำหลังเล่นบแมวสีดำของเทอ ผมไม่เข้าใจอะไรจึงต้องมนต์สกดให้ผมนั้นสนใจเทอจ้องมองเทอผมแทบไม่สงสัยเลยว่าหล่อนเป็นใครมาจากใหน และที่สำคัญมาอยู่บ้านผมได้ใง เสียงที่เทอพูดหยอกล้อกับแมวมันช่างนิ่มนวล...ไม่นานที่ที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นก็เกิดขึ้น..ผมเห็นเทอวิ่งเล่นและพลัดตกจากบ้าน..เฮ้ยยย..โครม...ผมผลักประตูวิ่งหน้าตั้งไปที่ตรงหล่อนตก ผมแทบไม่เชื่อสายตาภาพของหลาอนที่นอนจ่มกองเลือดด้านล่าง กับร่างกายของเทอที่นอนคว่ำคอหักหน้าหันมาที่บนบ้านทางผม ผมเห็นร่างเทอกระตุกสองสามครั้ง ...สิ่งที่แย่กว่านั้นคือปากของเทอสั่นเทา ร่างเหมือนขึ้นอืดในพริบตา...กับน้ำเสียงที่ออกจากปาก.เสียงที่อาฆาต เหมือนอยู่ข้างหูผม.....ทำไมไม่ช่วยกู...
ผมสดุุุุุุ้้้้้้งตื่นมากับภาพที่วนเวียนในหัว...นี่ฝันหรือมันสมจริงมาก เสียง ภาพ ติดตาทุกอย่างทุกความรู้สึก ผมจ้องไปที่นาฬิกาเรือนเดิม นี่สิความจริง...ติ๊ดๆๆๆๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น