เรื่องมันก็นานมากแล้วแต่มันก็ยังดำเนินมาถึงทุกวันนี้ พูดแบบนี้อาจจะได้อยู่นะ
แต่ถูกหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ
คือเราจบม.6มาด้วยกัน
เคยอยู่ชมรมเดียวกัน เค้าผช.เราผญ.
แต่เค้าเป็นคนที่เก่งมากหล่อและเป็นที่พูดถึงของผญ. จนบางทีเราเผลอไปเออออกับเพื่อนๆว่าเค้าเป็นอย่างนุ้นอย่างนี้
โดยที่เราไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วเค้าเป็นคนยังไง เพราะไม่เคยโฟกัสที่เค้าเลย
วันดีคืนดีรู้สึกสำนึกว่าตัวเองผิด เลยทักไปขอโทษเค้าทางเฟส ก็คุยอยู่ขี้เล่นพอควร แต่พอเจอกันจริงๆ เราเหมือนไม่รู้จักกัน จริงๆเค้าน่าจะรู้ว่าเราคือใคร รุ้เลยแหละชัวร์มาก
และเราก็รู้อยู่แล้วว่าเค้าคือใคร
#พอเข้ามหาลัยก็เป็นมหาลัยเดียวกันด้วย
คณะเดียวกันแต่ต่างเอก ก็มีเจอกันบ้าง บางช่วงก็เจอถี่ๆ เราก็พยายามออกห่าง
ไม่ใช่เขิน แค่ไม่อยากประชันหน้าเฉยๆ
2-3วันนี้ทางมหาลัยมีงานมหกรรม
มีการจัดบู๊ทขายของแล้วแต่ชมรม
ปรากฎว่าบู๊ทเรากับเค้าอยู่ติดกัน
แต่ก็ไม่ทักไม่คุยกันเลย ง่ายๆคือเหมือนไม่เคยรู้จักกัน แต่เราเป็นคนพูดมากทักคนอื่นไปเรื่อยพูดเตร่ขายของ พูดกับบู๊ทอื่นข้างๆ แต่บู๊ทของเค้าไม่ยุ่งเลย จริงๆอยากทักอยากถามอยากหยอกนะ แต่ไม่ทำ จุดพีคมันคือเมื่อวาน
ตอนกลับบ้าน เค้าเกิดอุบัติเหตุ บังเอิญเราผ่านทางกลับบ้านพอดี แล้วเรามองหน้าเค้า เห็นเค้ายิ้ม แต่เราตกใจกับเหตุการณ์เลยทำหน้าเหมือนเจื่อนๆ เค้าหุบยิ้ม เราอยากหยุดรถ อยากถามว่าเป็นอะไรไหม แต่เราขับผ่าน ภาพเหตุการณ์มันติดตา แต่ตอนนั้นมีตำรวจ มีเพื่อนๆอยู่ข้างหลังของเค้าด้วย เราไม่กล้าเข้าไปดู
เราแอบกลัวว่าเขาอาจคิดว่าเป็นคนใจดำ และถ้าหากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นกับเรา เราเชื่อเหลือเกินว่าเค้าต้องช่วย ต้องเข้ามาถามแน่ๆ เราอาจเป็นผู้หญิงด้วย เลยไม่กล้าเข้าไป ทั้งๆที่เราอยู่ในละแวดวงเดียวกัน เพื่อนของเค้าก็คือเพื่อนของเรา เรารู้จักเพื่อนเค้า เค้ารู้จักเพื่อนเรา แต่เราแค่ไม่รู้จักกันจริงๆมากกว่า ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำอย่างไรกับเหตุการณ์เมื่อวานที่ว่า #จริงๆก็แค่ปล่อยแต่มันรู้สึกผิดมากผิดที่ไม่หยุดถามว่าเป็นอย่างไร
ผิดที่ทำเป็นเฉย...
ถ้าเค้าเห็นก็อยากบอกว่าขอโทษ
หายไวๆละกัน