อยู่บ้านแล้วโรคซึมเศร้ากำเริบ

สวัสดีค่ะ ขอเล่าเรื่องราวในชีวิตก่อนนะคะ เรามีพี่สาว2คนค่ะ เราเป็นลูกคนสุดท้อง พ่อเป็นคนเงียบๆแม่เป็นคนพูดเก่ง ตอนเด็กๆเราเป็นคนร่าเริงมากค่ะ เรามักจะโดนแกล้งและพูดทำร้ายจิตใจมาเสมอๆค่ะ เพียงเพราะเราตัวดำมักจะโดนเพื่อนในห้องล้อตั้งแต่เด็กๆ โดนแกล้งอยู่เป็นประจำ พอเข้าม.1 พี่สาว2คนก็ย้ายไปเรียนกับน้าที่กรุงเทพค่ะ เราเลยอยู่กับพ่อแม่ม.1 เราย้ายเข้ารร.ในเมือง วันแรกก็โดนแกล้ง โดนท้าตบค่ะ แต่ทุกครั้งที่โดนแกล้ง เลิกเรียนแม่มารับกลับบ้านเราก็ไม่เคยเล่าอะไรให้เขาฟังนะคะ เราไม่อยากให้ต้องเป็นห่วง เรากับพี่สาวก็ไม่ได้สนิทกันค่ะ เรารู้สึกเหมือนเราตัวคนเดียวมาตลอด เราเคยบอกแม่ว่าเราโดนเพื่อนแกล้ง แม่ก็ตอบกลับมาว่าก็ช่างไม่สู้เขาเอง เราเลยไม่กล้าบอกอะไรกับใคร เจออะไรมาแต่ละวันก็ไม่พูดกับใคร จนกลายเป็นเด็กเก็บตัวค่ะ ตอนนี้เราย้ายมาเรียนที่กรุงเทพได้หลายปีแล้ว ครอบครัวเรากลายเป็นครอบครัวใหญ่เพราะมาอยู่กับน้าด้วย แต่ทำไมเรารู้สึกโดดเดี่ยวทุกครั้งที่กลับบ้านเลยค่ะ เราไม่เคยได้รับการปกป้องจากคนในบ้านเลย เพราะเราเข้มแข็งเกินไปหรอคะ เราเหนื่อยมาก เราไปอยู่กับเพื่อนแล้วรู้สึกสบายใจมันทำให้ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากรู้สึกแย่ รู้สึกหดหู่ เรารักษาโรคซึมเศร้ามาหลายปีแล้วค่ะแต่ไม่มีท่าทีว่าจะดีขึ้นเลย รู้สึกกลัวไปหมดทุกอย่าง กังวลทุกเรื่อง เราควรย้ายออกจากบ้านมารักษาตัวเองดีไหมคะ เราวางแผนไว้ว่าจะพักอาศัยบ้านเพื่อนและทำงานไปด้วย เราจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไหมคะ