มิได้มีเจตนาลบหลู่ศาสนาใดเป็นเพียงประสบการณ์
ตอนป2ปู่ผมตายก่อนหน้านี้ผมมักปฏิบัติอย่างเคร่งครัดตามปู่เพราะท่านจบมหาบวชเรียนตอนสึกท่านไม่เอาของจากวัดซักอย่างแม้กระทั่งรองเท้า เอาเฉพาะเสื้อผ้าที่ญาติท่านเอามาให้ก่อนสึกและท่านเรียนต่อจนได้เป็นครูและท่านก็จากผมไปผมเคว้งมากพ่อแม่ก็แยกทางกันบางวันย่าไปเยี่ยมน้องที่อีกหมู่บ้านผมก็ต้องนอนกับวินมอไซค์พ่อก็ออกเที่ยวผมต้องทำกับข้าวกินเองผมเกิดปี2529
ผมแสวงหาความอบอุ่นจากเพื่อนที่เกเรจนเกือบไม่จบป6บ้านผมอยู่ในอำเภอแห่งหนึ่งและหลังจากปู่ตายย่าก็เลิกกิจการเขียงหมูเข้าวัดทำบุญน้องย่าซึ่งเป็นรองผอ.อนามัยที่อำเภอฝากผมต่อม1และผมก็เรียนได้ครึ่งเทอมผมจึงเดินไปหาแม่ที่ต่างอำเภอห่างเกือบ50โลและแม่ก็ได้แฟนใหม่แล้วผมต้องการเพียงความอบอุ่นและการยอมรับจนมีความคิดผิดๆนำเอารุ่นพี่ที่เกเรมาเป็นไอดอลจนย่าส่งให้ผมมาหาย่าที่ยุกทม.แกก็เป็นข้าราชการกระทรวงสาธารณะสุขผมได้ยินแค่คนสอนว่าให้ตั้งใจเรียนสูงๆจะได้ทำงานดีๆแต่ผมเป็นเด็กไม่เข้าใจความหมายนั้นผมก็ถูกส่งไปเรียนต่อที่ รร.ประจำแห่งหนึ่งเป็นรร.คริสต์ที่นั่นก็เน้นการเรียนมีทั้งผู้หญิงและชายแต่แยกหอผมหัวเดียวกระเทียมลีบเดี่ยวกันครั้งแรกหลังจากเข้าไปยุไม่นานเพราะแย่งขนมผมเป็นคนไม่ยอมคนเขาจึงหาเวลาช่วงหลังสตาร์ทดี้2ทุ่มกว่าเป็นรุ่นน้องอายุห่างกันหนึ่งปีที่นั่นต้องให้รุ่นพี่อนุมัติก่อนถึงเดี่ยวกันได้ เขาสูงและตัวใหญ่มากผมสูงแค่หัวนมเขาจึงเริ่มสู้กันพอผมโดนต่อยถอยหลังกองเชียร์ก็ลำเอียงผลักผมเข้าไปโดนแข้งแต่ผมก็ฟัดกันนานมากมันมีอ่างล้างหน้าและห้องส้วมห้องอาบน้ำรวมม.1-2อยู่หอรวมกันห้องอาบน้ำใหญ่มากเขาเอาผมไม่ลงจึงขอจับมือที่นั่นใครแข็งแกร่งก็เป็นที่ยอมรับ
วันอาทิตย์ก็เข้าโบสถ์มีอาจารย์ที่ดีผมขอให้พระเจ้ามอบเพื่อนให้ผมและผมก็เชื่อแต่ขาดความเข้าใจลึกซึ้งบางวันผมกลับมาพักที่ก็เข้าคริสตจักรอยู่ผมสอบได้ที่ดีจึงขึ้นห้อง1แต่แล้วมารก็ผจญตอนผมเรียนถึงม3ที่หอใหญ่ม3-6ผมเรียนม3เทอมแรกตอนดึกจึงได้โดหอหนีเที่ยวหาซื้อของและเล่นเกมส์และแอบปีนหอกลับมีพ่อบ้านคนใหม่ไม่รู้ผมไปทำอะไรให้แกแกก็เป็นคริสต์ผมทำอะไรผิดแกจะลงโทษผมแรงมากทั้งเขกหัวครั้งหนึ่งผมหยอกกับเพื่อนในห้องเรียนแกให้เพื่อนทั้งห้อง30กว่าคนรุมต่อยผมจากตั้งใจเรียนก็เริ่มเป๋หาความสุขอย่าโกรธใครจนถึงตะวันตกดินผมนับถือและอ่านพระคัมภีร์เสมอเวลาผมมาพักที่กทมผมจะอฐิษฐานให้ชาวโลกพบแต่ความสุขเห็นใครลำบากต้องช่วยเหลือจนมีครั้งนึงผมโดดหอและโดนจับได้เพราะเด็กมันก็ต้องการหาความสนุกเป็นธรรมดาและโดนไล่ออกแค่เพียงหนีเที่ยวเพราะผมไม่มีญาติมาเยี่ยมทุกวันอาทิตย์ไม่ได้กินขนมอร่อยๆไม่ได้มีความอบอุ่นทางครอบครัวผมเริ่มเกเรแต่ผมก็เข้าโบสถ์แม้ผมสูบบุหรี่ก็ตามเวลาช่วงวัยรุ่นต้องอบรมทำโทษและให้เหตุผลไม่ใช่มีแต่พระเดชไม่มีพระคุณผมติดทหารและปลด50/2ปลดปี52แม้ผมจะเกเรยังไงย่าที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กท่านก็รักผมท่านอยากให้บวชแต่ผมไม่ได้บวชแม่ผมไล่ผมหนีผมก็มาหาย่าตอนท่านป่วยผมก็เฝ้าท่านเช็ดอึเปลี่ยนแพมเพอสเป็นอาทิตย์เพราะตอนเด็กผมป่วยอ้วกยังไงท่านก็จะคอยอยู่ข้างผมพ่อผมก็ตรอมใจกินแต่เหล้าและขอเงินย่าย่าเป็นเสาหลักของครอบครัวท่านเป็นแม่ค้าใครเดือดร้อนท่านก็ช่วยไม่ว่ายากดีมีจนผมปลดมาก็มายุกับท่านและเข้าโบสถ์ท่านก็ไม่บังคับผมต้องไปส่งท่านเข้าวัดทุกเช้าเพื่อทำบุญผมเริ่มติดเหล้าจนแม่ให้ไปทำงานเมืองนอกย่าก็มาให้เงินขวัญถุงท่านเริ่มไม่ค่อยสบายเป็นทั้งเบาหวานความดันท่านก็เริ่มไม่ค่อยจะแข็งแรงแล้ว
ผมขึ้นเครื่องเดินทางจากสุวรรณภูมิ11ชั่วโมงถึงอิสราเอลที่นั่นไม่เหมือนแดนในฝันทุกคนต้องขยันห้ามอู้งานบางคนโดนเจ้านายยึดพาสปอร์ตค่าแรงและที่พักก็ซ่อมซ่อบางครั้งก็ไม่อยากจ่ายค่าแรงไม่เหมือนในสัญญาอยู่ได้ปี1 ผมรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่างมันหวิวๆแค่ย่าเข้าโรงพยาบาลผมก็น้ำตาคลอล่ะผมจึงโทรกลับบ้านถามเรื่องย่าจนพี่สาวบอกว่าย่าเสียแล้วเปรี้ยงเหมือนโดนฟ้าผ่าผมร้องไห้เป็นอาทิตย์และโดนเพื่อนร่วมงานล้อแค่คนตายผ โกรธมากเกือบทะเลาะกันผมเศร้ามากหลังจากนั้น3-4เดือนพ่อก็จากไปอีกผมก็ร้องและคิดมากผมเฝ้าถรามว่าพระเจ้าทำไมทำกับลูกเช่นนี้ผมร้องไห้และจ้องวัวนมและสายตาของวัวเหมือนเข้าใจผมวัวตัวแม่เบอร์101ที่นั่นวัวจะโดนปั้มเลขเวลาผมไปรีดนมเขาจะเดินไปรอผมๆอดหลับอดนอนและเครียดมากจนผมโทรหาแม่ขอกลับและผมก็ได้กลับผมต้องกินยาแก้เครียด มีโบสถ์สร้างใหม่ที่ๆผมอยู่และผมอยากเรียนอาจารย์จึงส่งผมมาเรียนเป็นของเกาหลีผมเคร่งมากอ่านพระคำภีร์ตั้งแต่ตี5เรียนเสร็จก็ออกไปช่วยเหลือสังคมผมจะซื้อขนมเลี้ยงเพื่อนตกดึกก็จะเล่นกีต้าร์ถวายพระเจ้าบางเพลงก็แต่งเองวันอาทิตร์ก็เข้าโบสถ์น้ำตาแห่งศรัทธาผมไหลขนลุก จนมาตี5วันนึงเป็นห้องอ่านพระคำภีร์ผมรู้สึกแปลกๆเหมือนมีอะไรเฝ้าดูผมๆก็มองไปเห็นแมวดำและลูกตาของมันชั่วร้ายมากผมลุกขึ้นขนลุกมากผมขอพระเจ้าปกป้องผมและผมรีบวิ่งเข้ามที่นอนหลังจากนั้นอาทิตย์นึงก็มีกิจกรรมออกเยี่ยมพอกลับมานักเรียนที่หอบอกเงินหาย1หมื่นเป็นห้องๆนึงมีเตียง2ชั้นทั้งสองข้างพักกัน4คนทุกคนต่างก็กล่าวว่าผมทั้งที่ผมไม่รู้เลยเวลาเงินหมดแม่จะโอนให้ทีล่ะพันผมก็จะเอามาเลี้ยงเพื่อนพวกขนมน้ำผลไม้และผมแอบสูบบุหรี่ซึ่งผมเลิกไม่ได้แต่ก็มีบางคนแอบสูบเหมือนกันคงเพราะลอยสักหรือหมั่นไส้ที่เพื่อนทั้งชายหญิงชอบเล่นกับผมเพราะผมเป็นคนสบายๆ อาจารย์โทรหาผมและถามผมได้ขโมยไหมและผมถามว่าใครบอกผมสืบจนรู้อีกฝ่ายก็พักห้องเดียวกับผมไม่มีใครอยากเอาด้านไม่ดีมาใช้หรอกครับ แต่ผมก็โมโหจนเกือบทเลาะกันเพื่อนของอาจารย์ร้องไห้ห้ามผมผู้ชายผมเสียใจมากปัจจุบันวันนี้ผมคิดว่าน่าจะแจ้งความ แต่ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยายพูดไปก็ไร้ประโยชน์การทดลองของพระองค์ชั่งโหดร้ายเมื่อสังคมตราหน้าว่าผิดพูดไปก็ไร้บอยผมจึงเ็บของมาอยู่บ้านและเจอผีบ่อยมากผมก็ร้องเพลงของพระเจ้าแต่ก็ยังเจอจนวันหนึ่งผมจ้องในความมืดเห็นเหมือนพระพุทธรูปของพระศาสดาจ้องมองผมอย่างสงบตอนก่อนเรียนม1ผมก็ฝึกฟันดาบและเห็นรูปปั้นพระพุทธองน้ำตาไหลก่อนเข้ารร.ประจำ
ผมจ้องเหมืนรูปปั้นในวิหารองค์ใหญ่มากลอยท่ามกลางอากาสและจ้องผมอย่างสงบ เกือบปีหลังจากนั้นน้องข้างบ้านก็ชวนผมบวชผมก็คิดถึงย่าและพ่อจึงบวชเป็นวัดป่าห้ามถือเงินฉันคาบเดียววันพระฝนจะตกแดดจะออกก็ต้องบินฑบาตรผมตั้งใจมากแต่ขาดซึ่งพระครูชี้แนวทางว่าอย่าตึงเกินไปและอย่าหย่อนเกินไป ผมไม่ได้เดินทางสายกลางเคร่งเกินไปจนผ้าเหลืองร้อนผมเห็นนิมิตแต่ขาดซึ่งความเข้าใจและผ่านทุกขเวทนาไม่ว่าจะนั่งนอนเดินผมก็ตั้งใจเดือนนึงที่ได้อ่านพระไตรปิฎกทำให้ผมรู้ว่าทุกสิ่งล้วนไม่แน่นอนเราเกิดมาเพื่อใช้กรรม
เหมือนคริสต์ที่ว่าเราทุกคนเป็นคนบาปแต่ให้พึ่งพระเจ้าส่วนพุทธให้พึ่งตนเองโลกนี้ไม่รู้แตกดับมากี่ครั้ง ผมยังสงสัยเสมอว่ามารมาจากไหนพระเยซูก็เจอ พระพุทธเจ้าก็เจอ หยินหยางขาวดำทุกสิ่งล้วนตั้งอยู่และดับไปสวรรค์ก็ดีนรกก็ดีล้วนมีวันอวสานเหมือนห่วงโซ่อาหาร ทางของผีก็มีทางของคนก็มี ความลับสวรรค์ความลับนรกจักรวาลอันกว้างใหญ่ไม่ได้มีแค่เราแค่โลกเดียว เวียดนามพระก็ตายเพราะคาธอลิค การให้อำนาจเบ็ดเสร็จแก่ผู้นำดีจริงหรือ พระปัจจุบันก็สนแต่ซอง บวชเพื่อพ้นทุกข์ บวชเพื่อดับกิเลส เพื่อหนทางแห่งนิพพาน ผมอยากให้พระเจ้าค่าผมมากผมอยากดับสูญไม่ต้องคิดอะไรอีกสู่ความว่างเปล่า แต่เราเกิดมาเพื่อใช้กรรม