ผมก่อนเลิกกับแฟน ตลอดระยะเวลาที่คบกับ 90% คือการอยู่ด้วยกัน เนื่องจากผมและแฟนเป็นคนไม่ค่อยชอบเที่ยวกลางคืนด้วยกันทั้งคู่ ทั้งคู่จากต่างฝ่ายต่างเสร็จงานก็จะรีบกลับบ้านกันตลอด เพราะรู้สึกว่าเวลาใช้ชีวิตในวันนึงมันน้อยแปปเดียวก็หมดวันแล้ว เลยซื้อของมาทำกินที่บ้าน ดูnetflix บ้าง หนังบ้าง เรื่อยๆ เป็นกิจกรรมในทุกๆวันที่ทำกัน (ถ้าไม่ได้มีแพลนจะไปหาไรเที่ยวนอกบ้าน)
พอหลังจากเลิกกัน เรารู้สึกว่าเราไม่เคยลืมได้เลย ไม่มีกระจิตกระใจในการกลับห้อง ทุกอย่างมันดาวน์ไปหมดเลย ระยะเวลาที่ผ่านมาช่วงแรกๆคือเราหนักมากๆ จากไม่เที่ยว ตลอดระยะเวลาเดือนนึงหลังจากเลิกกันผมเที่ยวทุกวันไม่มีวันไหนไม่เที่ยว ในใจคิดแค่ขอเมาแล้วกลับไปนอนเลย ไม่อยากอยู่คิดอะไรคนเดียวในที่ๆเคยอยู่ด่วยกันทุกวันให้ฟุ้ง ครอบครัวหรือเพื่อนผมก็รับฟังแล้วก็คอยปลอบ เช่น เดี๋ยวเวลาผ่านไปก็ดีขึ้น เจอคนใหม่เดี๋ยวก็ดีเอง ใจล้วนๆ เป็นต้น
จนเวลาผ่านไปได้ได้5เดือน  หลังจากวันแรกที่เลิกกันก็มีโอกาสได้กลับมาคุยและเจอกันอีกรอบ เนื่องจากเธอมีของสำคัญในห้องผม ตอนนั้นเธอก็บอกว่า เธอมีคนใหม่ที่เริ่มคุยด้วยแล้ว แล้วก็เขาก็ดูจริงจังกับเธอด้วย ส่วนผมที่เวลาผ่านไปก็มีคนคุยมีคนเข้ามาบ้าง แต่กลับไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แบบเราพยายามมากๆแล้ว ก็รู้สึกว่าไม่มีใครแทนเขาได้เลย ยิ่งพอกลับมาเจอกันในเวลาแบบนี้กลายเป็นเขาที่แฮปปี้ดีแล้วพูดจาดีกับผมเหมือนตอนเราคบกัน คำพูดพวกนี้มันทำให้ผมคิดแต่เรื่องๆเก่า เหมือนตัวเองต้องกลับไปนับ1ใหม่จากวันที่เลิกกันอีกรอบ

อยากได้คำปรึกษาครับ ว่านอกจาก เวลาจะช่วย หรือ การมีคนใหม่จะช่วย อะไรจะช่วยได้อีกบ้างครับ เพราะผมรู้สึกท้อมากกับการลืม ยิ่งมีจังหวะที่ต้องกลับมาคุย มันเหมือนการกลับไปเริ่มใหม่ คิดว่าไม่มีอะไรช่วยได้เลยครับ