หลังจากติดซีรี่ย์ Extraordinary you อย่างหนัก พอซีรี่ย์ลาจอไปแล้ว เราก็เลยลองมาเขียนนิยายวายดูสักเรื่อง โดยใช้นักแสดงนำที่เราชื่นชอบอย่างโรอุน เป็นมิก แล้วก็อีแจอุค เป็นเรนค่ะ หวังว่าเพื่อนๆ จะชอบกันนะคะ
He tried เพื่อนาย...ใครว่าไม่พยายาม
เรื่องย่อ
ในยุคสมัยที่โลกเปิดกว้างมากขึ้น ไอ้ความคิดหัวโบราณที่บอกว่าการมีความรักนั้นต้องเป็นหญิงชายเท่านั้น โคตรงี่เง่าเต่าตุ่นในความรู้สึกของมิก เขาเป็นดาราหนุ่มไฟแรงคนแรกๆ ที่กล้าเปิดตัวว่าเป็นกลุ่มรักร่วมเพศ แต่หนุ่มหล่อหน้าตาดีที่พกพาความมั่นใจมาเต็มร้อยอย่างมิก ก็มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่
'ทุเรศว่ะ ผู้ชายกับผู้ชายเนี่ยนะ แค่คิดกูก็จะอ้วกแล้ว ถ้าที่บอกชอบกูเป็นเรื่องจริง รีบไสหัวไปไกลตีนกูเลย กูขนลุก!'
ประโยคยืดยาวที่แสดงถึงความขยาดแขยงอย่างรุนแรงจากเรน ยังฝังรากลึกอยู่ในใจมิก เขาพยายามจะลืม แต่ทุกครั้งมันกลับตอกย้ำให้เขายิ่งรู้สึกแย่ ถึงจะผ่านช่วงวัยมัธยมมาหลายปี เขาก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตน่ารังเกียจ หลังจากที่บอกชอบเรนไปแบบนั้น เขากลับถูกเรนกับเพื่อนๆ หัวเราะเยาะ
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ถ้าเขาจะมีโอกาสนั้นอีกสักครั้ง ดาราหนุ่มรูปหล่ออย่างมิก..จะไม่มีวันบอกชอบไอ้
เรนเด็ดขาด
มิกมองตัวเองที่สวมชุดนักเรียนในวันจบการศึกษา เขายืนอยู่ต่อหน้าเรนที่กำลังรอให้เขาพูดบางอย่างอยู่เหมือนกัน
เชี่ย! จริงเหรอเนี่ย เขาได้ย้อนเวลากลับมาจริงๆ มิกไม่อยากเชื่อ แต่คอยดูเถอะ คราวนี้เขาจะไม่ทำพลาดอีก
"มาก็ดีแล้วไอ้มิก กูยังไม่ได้เซ็นเสื้อให้เลย" เรนทักเขา พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เขาใจเต้นแรงเสมอมา
"เสื้อไว้ก่อนเหอะ กูมีเรื่องจะบอก"
มิกได้โอกาสแล้ว
จะด่าไอ้เรนให้สะใจแล้วค่อยกลับโลกอนาคต เขาจะได้ดูมีศักดิ์ศรีขึ้นมากับเขาบ้าง
"อะไรวะ" เรนเลิกคิ้วสงสัย
"ไอ้เรน กูคิดว่ากู...ชอบว่ะ"
แล้วไหงเป็นงี้วะ ไอ้สาสสสสส!!
ต่อให้ย้อนเวลามากี่ครั้ง กูก็ยังโง่ดักดานรักเหมือนเดิมว่ะไอ้เรน...โคตรเศร้าเลย
เพลงประกอบซีรี่ย์เรื่องนี้ดีต่อใจมากๆ
โปรโมทนิยายวายเรื่องแรกในชีวิต คลิกเข้ามาอ่านมาติชมกันได้นะคะ
ในยุคสมัยที่โลกเปิดกว้างมากขึ้น ไอ้ความคิดหัวโบราณที่บอกว่าการมีความรักนั้นต้องเป็นหญิงชายเท่านั้น โคตรงี่เง่าเต่าตุ่นในความรู้สึกของมิก เขาเป็นดาราหนุ่มไฟแรงคนแรกๆ ที่กล้าเปิดตัวว่าเป็นกลุ่มรักร่วมเพศ แต่หนุ่มหล่อหน้าตาดีที่พกพาความมั่นใจมาเต็มร้อยอย่างมิก ก็มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่
'ทุเรศว่ะ ผู้ชายกับผู้ชายเนี่ยนะ แค่คิดกูก็จะอ้วกแล้ว ถ้าที่บอกชอบกูเป็นเรื่องจริง รีบไสหัวไปไกลตีนกูเลย กูขนลุก!'
ประโยคยืดยาวที่แสดงถึงความขยาดแขยงอย่างรุนแรงจากเรน ยังฝังรากลึกอยู่ในใจมิก เขาพยายามจะลืม แต่ทุกครั้งมันกลับตอกย้ำให้เขายิ่งรู้สึกแย่ ถึงจะผ่านช่วงวัยมัธยมมาหลายปี เขาก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตน่ารังเกียจ หลังจากที่บอกชอบเรนไปแบบนั้น เขากลับถูกเรนกับเพื่อนๆ หัวเราะเยาะ
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ถ้าเขาจะมีโอกาสนั้นอีกสักครั้ง ดาราหนุ่มรูปหล่ออย่างมิก..จะไม่มีวันบอกชอบไอ้
มิกมองตัวเองที่สวมชุดนักเรียนในวันจบการศึกษา เขายืนอยู่ต่อหน้าเรนที่กำลังรอให้เขาพูดบางอย่างอยู่เหมือนกัน
เชี่ย! จริงเหรอเนี่ย เขาได้ย้อนเวลากลับมาจริงๆ มิกไม่อยากเชื่อ แต่คอยดูเถอะ คราวนี้เขาจะไม่ทำพลาดอีก
"มาก็ดีแล้วไอ้มิก กูยังไม่ได้เซ็นเสื้อให้เลย" เรนทักเขา พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เขาใจเต้นแรงเสมอมา
"เสื้อไว้ก่อนเหอะ กูมีเรื่องจะบอก"
มิกได้โอกาสแล้ว
"อะไรวะ" เรนเลิกคิ้วสงสัย
"ไอ้เรน กูคิดว่ากู...ชอบว่ะ"
แล้วไหงเป็นงี้วะ ไอ้สาสสสสส!!
ต่อให้ย้อนเวลามากี่ครั้ง กูก็ยังโง่ดักดานรักเหมือนเดิมว่ะไอ้เรน...โคตรเศร้าเลย