สวัสดีจ๊ะ หนูแนทเธอรีน นี่เป็นกระทู้แรกถึงหนูเลยนะ
จาก #โอตะรุ่นคุณตา #ตาแนทเธอรัน #ตันแทนเธอรีน
ปกติสิงอยู่ในมู้เฮียแจ็คมาตลอด โดนเฮียป้ายยาเป๋ไปเป๋มา
แต่เมื่อวานเป็นวันสำคัญของหนู เลยขอออกจาก Safe Zone มาตั้งมู้ถึงหนูสักนิด

เล่าถึงตัวเองนิดหน่อย ว่าที่มาตามยัยหนูนั้นตามมาจากเพจบอล 555
วงไรน้า BNK48 มีคนเยอะแยะเลยอ่ะ เลือกใครดี โอ๊ะมีเด็กหงส์ด้วยแฮะ
หลายคนด้วย กดเข้าไปดูๆหน่อยละกัน ตอนนั้นคิดแค่นั้นจริงๆ
ตามก็ตามแค่ห่างๆ จนมาถึงเลือกตั้งนั่นแหละ เอาและเราเชียร์ใครดี
มาสะดุดกับคำขอน้องที่ว่า "หนูอยากติดเซ็มสักครั้ง" อ่ะลองช่วยดู
มีโอกาสเลยแว้บไปเข้าไลน์สแควร์บ้าน Natherland ที่คนน้อยนิด(ไม่ชอบคนเยอะๆ)
แต่ปาสลิปกันแบบบ้าคลั่ง เอาจริงๆตอนนั้นโหวตไว้น้องแค่ 15 โหวตเองนะ
แต่ปาสลิปไปเยอะ จนติด Top 10 บ้านไปซะอย่างนั้น 555

หลายคนอาจจะคิดว่า ผมเป็นแอดมินหรือป่าว คนที่ทำงานผมคิดแบบนั้นแหละ
เห็นผมบ้าคลั่งน้องซะเหลือเกิน บอกเลยว่า ไม่ 
แอดมินบ้านน้องนี่ทำงานหนักมาก ข้าน้อยขอคารวะเลยแหละครับ
แต่ก็รู้จักแอดมินนะ อิอิ

ตอนแรกไม่คิดเลย ว่าจะไปหาน้อง เพียงแต่น้องมาหาที่ทำงานผม 2 ครั้ง
ครั้งแรกผมไปตจว.ครั้งที่ 2 ผมลาพักร้อน!!!
มีแต่คนยุว่า เฮ้ย แบบนี้พี่ต้องไปจับมือแล้วววว จนเดือนพฤษภามั้งนะ ไปหาน้องหาบัตรไป 4 ใบ
ไปถึงก็เก้ๆกัง เจอทีมแอดมินบ้านเค้าก็ชี้ทางเข้าให้ แต่เราก็ไม่รู้ทำไงเดินไปต่อแถวแบบมึนๆ
ก่อนไปหาโพสในพันทิพย์แล้วว่าจะใส่เสื้อตัวนี้ ไม่รู้น้องจะอ่านไหม อย่างที่รู้กันมู้เฮียแจ็คแกมาดึกมากกก
สรุปใบแรก ไปบอกน้องว่ามาครั้งแรก น้องไม่เชื่อ 555 
ผมเดินออกมาจากเลน ยอมรับผิดหวังนิดหน่อย สงสัยน้องไม่ได้อ่านมู้แน่ๆ เอาน่ามี 4 ใบก็ต้องใช้ให้หมด
ใบที่ 2 ผมเดินเข้าไปจับมือน้องแล้วบอกว่า "อ่ะมาเฉลยและว่าเป็นใคร พี่ใช้ล็อกอิน เสือจิตในพันทิพย์"
น้องนิ่งไปแว้บนึง เหมือนประมวลผล เบิกตากว้าง แล้วจับมือผมเขย่าๆแบบแรงมากแม่ กระโดดดึ๋งๆด้วย 555
"เฮ้ยพี่ หนูอ่านที่พี่เขียนนะ หนูอ่านๆ พี่มาหาหนูแล้วๆ"
แค่นั้นแหละครับ ตั้งแต่นั้นมาผู้ชายวัยสี่สิบกว่าๆอย่างผมไปหาน้องทุกงานที่มีโอกาสงานจับมือ 2 shot ไม่เคยพลาด
เก็บแทบจะทุกสิ่งทุกอย่างที่มีรูปน้อง ผมไปไบเทคตอนเช้าๆทุกเดือนเพื่อไปหาน้อง
ผมซื้อบัตรจับมือรอบละ 4 ใบมาตลอดตั้งแต่นั้น

ความสุขอีกอย่างนึงของผมที่ไม่เคยบอกใคร คือ ผมไปตั้งป้ายให้น้องนี่แหละ
คุณเชื่อไหมล่ะว่า ความสุขเล็กๆของผมคือการไปดักรอช่วยตั้งป้ายสแตนดี้ให้น้อง มันฟังดูบ้าเนอะ
ผมมีความสุขกับการเดินถือของแจกที่ทางด้อมเตรียมให้ ช่วยทีมแอดมินถือเอาไปตั้งที่โต๊ะหน้าเลน
ช่วยเค้าแจกของบ้าง เพราะตอนเช้าๆยังไม่ค่อยมีคนมาช่วยเท่าไร
คนที่ไปงานจับมือน่าจะเคยเห็นลุงแก่ๆใส่แว่น ตัวดำๆ หน้าโหดๆ ยืนแจกของอยู่บ้างนะครับ 555

ส่วนอีกคนที่ทำให้ผมชอบไปงานจับมือ นอกจากน้องแนทเธอรีนแล้ว ก็คือคุณพ่อน้องนี่แหละ
ผมเจอคุณพ่อน้องตอนไปจับมือรอบสอง ซึ่งก็แน่นอนขอคุณพ่อถ่ายรูป แนะนำตัวตามธรรมเนียม
ซึ่งแน่นอน คุณพ่อน้องก็รู้จักผมเช่นกัน 555 อยากจะบอกว่า ถ้าคุณคิดว่าน้องจำคนแม่นเนี่ย
คุณพ่อน้องก็จำแม่นเช่นกัน 555 บางทีเราจำแฟนคลับบางคนไม่ได้ คุณพ่อน้องเนี่ยจำได้
จำได้ทั้งชื่อ จำได้ว่ามาจากไหนด้วยซ้ำ เรียกว่า DNA มันสืบทอดกันมาเป๊ะเลย

ซึ่งเวลาเจอคุณพ่อ คุณพ่อมักจะลากผมไปหากาแฟกินเสมอ เลี้ยงทุกรอบเลยด้วย โคตรเกรงใจ
ถ้าอ่านถึงตรงนี้ คุณอาจจะคิดว่าผมเป็นโอตะ VIP อ่ะดิ แบบนี้
ป่าว ผมไม่เคยถามคุณพ่อเรื่องน้องเท่าไร ผมเคารพในกฎของวง ดังนั้นเวลาผมเจอคุณพ่อ เราคุยกันแต่เรื่องบอล
ผมก็เชียร์ลิเวอร์พูลมา 30 กว่าปี เมื่อคนเชียร์หงส์มานานขนาดนี้ แน่นอนฮะ คุยกันยาว
เคยวิจารณ์ไล่ทีละทีมๆในพรีเมียร์ลีกก็เคยมาแล้ว 555

มีครั้งเดียวแหละที่ผมถามเรื่องน้อง คือวันที่น้องเข้าโรงพยาบาล แล้วมางานจับมือตอนบ่ายๆ
ปกติผมไม่เคยมาจับมือวันอาทิตย์ แต่วันนั้นผมขับรถมาหาน้อง ซื้อบัตรจับมือราคาแสนแพง
หลังจากไปดุน้อง ผมก็ไปถามคุณพ่อว่าน้องเป็นไงบ้าง เพราะห่วงน้องจริงๆ 
ตอนแรกก็คิดว่า หมอคงปล่อยให้มา แต่เปล่าเลยแฮะ
"มีแฟนคลับจากตปท.จากตจว. มาหาหนู ถ้าหนูไม่ไปเค้าก็ไม่เจอหนูอีกนานเลย"
เหตุผลน้องมีแค่นั้นจริงๆแหละ เด็กคนนี้มันก็ดื้ออย่างที่ทุกคนคิดแหละครับ

ท่ามกลางรอยยิ้ม ความร่าเริง ของน้องที่พยายามแสดงให้ทุกคนเห็น
น้องพยายามบอกทุกคนว่าไหว แต่จริงๆแล้วมีไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่าน้องไม่ไหว
อยากเป็นโอตะ VIP กันไหมล่ะ ผมคนนึงล่ะไม่อยากรู้อะไรแบบนี้เลย
เราก็ทำอะไรไม่ได้ เฝ้าดูน้องทำหน้าที่ของน้องต่อไป ยืนดูและให้กำลังใจน้องจนน้องผ่านมันไปได้
ถึงแม้หลังจากนั้นน้องจะเดี้ยงไปอีกหลายวันก็เหอะ 555

จนถึงงานเลือกตั้งกับการประกาศไม่ลงของยัยหนู
ซึ่งก็ตรงกับที่คิดแหละ น้องเคยบอกแล้วว่าน้องจะไม่ลง
จนมาถึงกระแสว่าน้องจะแกรด
เอาจริงๆตอนแรกผมไม่เชื่อหรอกว่าน้องจะแกรด ผมจำได้ว่าน้องเคยพูดยิ้มๆว่า
"หนูเซ็นสัญญาตั้งหลายปี หนูยังอยู่อีกนาน" ผมก็เชื่ออย่างนั้นมาตลอด
แต่หลังๆน้องพยายามใบ้มาหลายข้อความ ซึ่งผมจะไม่กล่าวถึง
ผมรู้เลยว่า น้องผมไปแน่ หลายๆคนในบ้านก็คงจะรับรู้เช่นกัน

จนมาเมื่อวานนี้ที่น้องจะมาเธียเตอร์ ท่ามกลางกระแสข่าวว่าน้องจะแกรด
มันทำให้ผมพยายามสุ่มมาดูให้ได้ ถึงครั้งแรกจะนก แต่ผมก็มาได้ในครั้งที่สอง
เอาจริงๆผมมาเธียเตอร์ครั้งแรกตอนวันเกิดสตางค์ นี่เป็นครั้งที่สองของผม
ผมคิดว่าน้องคงประกาศแกรด ผมก็อยากมาดูด้วยตาตัวเอง ถึงจะไม่ค่อยอยากเข้าก็เหอะ
จนถึงช่วงตอนเย็น ผมเจอเฮียแจ็ค ผมถามว่า แกจะเข้าไหม แกบอกไม่เข้า
ใจผมก็อยากอยู่กับเฮีย แต่ผมก็อยากดูด้วยตาตัวเอง นี่คือแก๊งหวานเย็นที่ผมอยากเห็น

สรุปผมก้าวเข้าเธียเตอร์ไปจนได้ ตอนแรกผมได้แถว N หลังสุดๆ
แต่วันนี้ด้อมแนทมาเต็มครับ อาจจะไม่ครบทีมแต่ตัวหลักๆมากันครบ 555
ผมเลยได้ย้ายมานั่งแถว K ด้วยความอนุเคราะห์ของเพจธิดาชาวสวน
นั่งตรงกลางเวทีพอดีเลย ว้าวมากได้เห็นชัดๆ

ทันทีที่เห็นหน้าน้อง ผมก็อืม น้องร้องไห้มา ตาน้องบวมมาก
แทบไม่ต้องสืบหาความจริงกันแล้ว ถึงน้องจะดูร่าเริงก็เหอะ
พอน้องออกมาแสดงซากุระ พอถึงท่อน "ซากุระที่กำลังเบ่งบาน บอกเราให้รู้และเตรียมใจ"
ผมเห็นน้องร้องไห้ เพลงนี่มันเป็นเพลงแห่งการจากลา ก็ผมก็เห็นน้องฮึบขึ้นมานิดนึง
กลั้นน้ำตาแล้วแสดงต่อ มาออกอาการอีกทีตรงท่อน "บ๊าย บาย ก่อนนะเพื่อน"

สารภาพว่าเห็นน้องแล้ว ผมทรมานมาก น้องไม่มีความสุข ผมก็ไม่ปลื้มเช่นกัน
เลยมาถึงช่วงอังกอร์ เจอเพลงซากุระอีกแล้ว และเหมือนเดิม น้องร้องไห้
คราวนี้หนักกว่าเดิม น้องพยายามอ้าปากร้องเพลง แต่ไม่มีเสียง มีสะอื้นเป็นระยะ
ผมอยากลุกขึ้นตะโกน ให้หยุดการแสดงแต่ผมก็ทำไม่ได้
ได้แต่ลุ้นน้องให้แสดงให้จบไป จนเพลงสุดท้าย 
และน้องที่ผมรักก็เดินออกมาตามคาด

ถ้าถามว่าผมเสียใจไหมตอนนั้น ตอบเลยว่า"ไม่"
ผมรู้นานแล้ว แต่ผมสงสารน้องสตางค์จริงๆตอนนั้น
ผมเห็นนิ้งประคองเปี่ยมไปหลังเวที ผมรู้สึกสงสารเมมที่อยู่ตรงนั้นจริงๆ
แต่น้องผมยังเข้มแข็ง ยังอุตส่าห์ปล่อยมุขให้ฮากันเป็นระยะ
ตามมาด้วยอุ้มประกาศ น้องสตางค์ที่ผมเห็นคือ สติหลุดไปเลย
โถ ทำไมหนูไม่ประกาศให้ทุกคนไปดันสตางค์แทนล่ะลูก 555

ตอนผมเดินออก น้องเจอผม น้องก็อุทานออกมาว่า โอ๊ะ!! 
แน่ละน้องไม่น่าเห็นผมหรอก เพราะผมนั่งแยกออกมาจากด้อม
กับประกอบว่าไกล น้องสายตาสั้นนิดนึง ไม่น่ามองเห็น
ประโยคที่น้องพูดกับผมตอนนั้นคือ "พี่อย่าเสียใจนะ"
ผมก็หัวเราะๆตอบน้องไปว่า พี่ไม่เป็นไร พี่รู้นานแล้ว

ผมไปยืนส่งน้องหน้าเธียเตอร์ ใจอยากร้อง You Never Walk Alone มาก 555
แต่ไม่มีใครร้องเป็นเพื่อน น้องเดินออกมา น้องก็ถ่ายรูปพวกเราไว้
น้องพยายามจะเดินมาถ่ายด้วย แต่ก็โดนห้ามไว้ ซึ่งผมก็ตะโกนไปว่า "ไม่เป็นไร"
ใช่ไม่เป็นไรหรอก เรายังได้เจอกันอยู่แน่ๆ

ถึงต่อจากนี้ชีวิตผมอาจจะเปลี่ยนไป
คงไม่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปงานจับมือ
คงไม่มีใครให้ผมไปตั้งสแตนดี้ให้อีกต่อไป
และไม่รู้จะหลังเดือนกุมภานี้จะได้เจอน้องอีกไหม

แต่ผมยังจำคำสัญญาว่าจะอยู่กับน้องได้อยู่ คงไม่ทิ้งไปไหน
เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะได้ไปหารึเปล่า หรือไม่รู้จะไปเจอที่ไหน
แต่ยังไงหนูก็ยังอยู่ในใจเสมอ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้กัน ขอบคุณรอยยิ้ม ขอบคุณมุขที่ยิงมาให้
ขอบคุณที่ตัดมุข เล่นซะตาไปไม่เป็น 555
ไม่รู้หนูจะเชื่อไหม ว่าคุณตาหนูไปขึ้นศาล โดนทนายโจทก์ซักแบบยียวนกวนบาทา
ท่ามกลางความเครียดตอนนั้น คุณตาหนูเนี่ยท่องคาถาพึมพัมออกมาเลยว่า
"เจษฎาปกรณ์ ชัยอัสดรปฏิเวท" 3 จบ หายเครียดเลยแฮะ
ขอบคุณจริงๆนะจ๊ะ ใครทนอ่านถึงตอนนี้คุณเก่งมากครับ
จนกว่าเราจะพบกันใหม่ครับ
#โอตะรุ่นคุณตา #ตาแนทเธอรัน #ตันแนทเธอรีน