สวัสดีค่ะ​ เราไม่รู้เป็นอะไร?

เราเป็นมานานเเล้วค่ะ... เมื่อก่อนตอนเราเป็นเด็กจนเราโตได้ถึงอายุ13​ เราเห็นพ่อเลี้ยงเวลาเมาทำร้ายเเท่เราตลอด​ เราสงสารเเม่มาก​เราตอนเด็กๆเราไม่ใช่คนดื้อ​ เเต่เราเริ่มมีอารมณ์โกรธ​ ตอน​ ป.4​ คือเราชอบเจอพูดไล่ออกจากบ้านเวลาพ่อเลี้ยงโมโห​ (ไม่รู้เขาพูดเล่นหรือเปล่า​)​ เเต่เราก็คิดนอยด์​ คิดโกรธเเต่ก็ทำอัไรไม่ได้​ เราเจอหลอกเรื่องความรัก​ เราผ่านเรื่องราวโหดร้าย​ พร้อมกับคำด่าหยาบคาย​ โดนไล่ออกจากบ้านมาตลอด​ พอตอนนี้เรามีเเฟนคนนึง​ เขาดีกับเราทุกอย่าง​ เข้าใจเราทุกอย่าง​ เเต่เราดันชอบโมโหใส่เขา​ เขาพูดอะไรไม่ถูกใจก็โกรธ​ บางครั้งเราโกรธมากๆ​ ก็ทำร้ายตัวเอง​ ทำร้ายข้าวของ​ บางครั้งเราก็คิดได้ว่าสิ่งที่เราทำมันไม่ดี​ เราใช้คำพูดเเรงๆออกมา​ เช่นไล่เขา​ พูดกู​ พอเราทำสิ่งนั้นเรากลับโกรธตัวเองมากขึ้น​ เราสงสารเขา​ เรากลัวเขาจะรับไม่ได้กับสิ่งที่เราเป็​น​ เรากลัวเขาทิ้งเราไป  เราควรทำยังไง​บางครั้งเราก็เสียใจมากๆจนอยากตาย​ เราอยากจบปัญหาของตัวเองด้วยการตายไปเลยจะได้ไม่รับรู้อะไรอีก​ เเต่พอมาคิด​ หรือเข้าวัดทำบุญฟังพระเทศความคิดนั้นก็หายไป​ อารมณ์ใจเย็นก็เริ่มกลับมา​ คือตอนนี้เราสับสนตัวเองมาก​ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย​ บางทีก็คิดมาก​จนเครียด​ ความคิดในอดีตมันยังตามเรามาในปัจจุบัน​ ทำให้เราคิดเเต่เรื่องเเย่ๆเเล้วมาทำเรื่องเเย่ๆกับคนอื่น​ เราพิมพ์ไม่ถูกเเต่ความรู้สึกมันล้นเป็นร้อยๆพันๆความรู้สึก​ เราสงสารเเม่ที่บางครั้งเราเศร้าจนทำร้ายตัวเองต่อหน้าเเม่​ เราทำให้เเม่ร้องไห้​ บางครั้งเราโกรธมากก็เถียงเเม่ขึ้นเสียงดัง​ พอเวลาผ่านไปเราก็มาขอโทษเเม่​ เราไม่รู้​ เราไม่รู้จริงกับตัวเราตอนนี้​ ว่าจะทนพฤติกรรมตัวเองตอนนี้ไปอีกนานไหน​ปิดท้ายนี้เราขอบคุณทุกคนมากนะคะที่อ่านเรื่องราวของเราจนจบ  เราอาจจะพิมพ์เเบบงงๆไปบ้างมันหลายเรื่องจนพิมพ์ไม่ถูกจริงๆค่ะ​ พิมพ์ตามความคิด​