คือเราจะเล่าตั้งแต่แรกที่แม่เริ่มทำร้ายจิตใจเราเลยนะคะ มันเพิ่งเริ่มมา3-4ปีนี้ คือเราเข้าม.1 คือยอมรับเลยว่าไม่เรียนเลยค่ะ ไม่ตั้งใจเลย คะแนนก็แย่มาก เกรด2.1 กับ 2.4 แล้วตอนนั้นคือที่บ้านเราก็ไม่โอเค (มันเป็นช่วงที่เราเริ่มติ่งเกาหลีค่ะ ที่บ้านก็โทษศิลปินอย่างเดียว ซึ่งมันเกิดจากตัวเราเองที่ไม่ตั้งใจ) เราโดนด่ามาตลอด ทุกวัน พอบ่นว่ามันยาก เค้าก็บอกว่า “งั้นลาออกไหม เลิกซะนะไอเกาหลีบ้าบออะไรนั้น” เราก็แบบ จะอธิบายก็ไม่ได้เลยค่ะ เราจำได้มีหลังนึงพ่อง้างมือจะตบหน้าเราเลย ทั้งๆที่ปกติพ่อใจดี ตอนนั้นมีแค่วง GOT7 วงที่เราชอบฮีลเราได้ค่ะ ตอนนั้นมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เรามีความสุข
พอขึ้นม.2 เราก็ปรับตัวทันทีเลยค่ะ ตั้งใจเรียน อ่านหนังสือสอบ จาก2ต้นๆเราได้3ปลายๆเลย สิ่งที่ทำให้เราตั้งใจเรียนไม่ใช่พ่อแม่เลยค่ะ แต่เราพนันกับพ่อแม่ไว้ว่าถ้าได้TOP3 หรือคะแนนที่กำหนดจะซื้อบั้มให้ คือตอนนั้นเราปลงกับพ่อแม่จริงๆค่ะ พ่อแม่ก็ชมเรา คือเราไม่ได้ตั้งใจเรียนให้คะแนนเยอะๆมาให้พ่อแม่ชมนะคะ แต่มันก็แค่อยากได้กำลังใจ แล้วช่วงเทอม2พ่อแม่ก็ทะเลาะกันบ่อยมาก พอแม่อารมณ์เสียก็มาว่าเรา เวลาใช้เราไม่ได้เรื่อง ก็บอกว่า ไม่เคยทำให้ภูมิใจสักอย่าง เราเลยสวนกลับไปว่า แล้วที่คะแนนหนูดีไม่เคยภูมิใจเลยใช่ไหม (เราว่าเราเป็นเด็กดีมาตลอดนะคะ ไม่โกหก) แม่ก็หาว่าเถียง
พอมาม.3 ปี2019นี่หนักเลยค่ะ เราทะเลาะกับแม่เกือบทุกวัน แล้วคือเวลาอ่านหนังสือแม่ชอบคุยกับหมา แบบทำเสียง2 เสียง3 แล้วเราปวดหัว เราก็บอกว่าเราไม่ชอบ พ่อกับแม่ก็บอกว่างั้นไม่ต้องฟัง พอจะไปอ่านหนังสือบนห้องตัวเองก็บอกว่าเปลือง คือเราเหนื่อยมาก มีวันนึงเดือนกันยา เราเรียนที่โรงเรียนแล้วก็ไปเรียนพิเศษต่อค่ะ ตอนกลับเราก็นอนบนรถ (มันเหนื่อยมากจริงๆ) พอเราถึงบ้าน เราก็อารมณ์ปกตินะคะ ไม่ได้หงุดหงิด แต่เพิ่งตื่นมาหน้ามันก็เลยตึงๆคิ้วขมวดๆ แต่เราไม่ได้โมโหไรเลยนะ เข้าบ้านก็เห็นแม่เราก็พูดว่า สวัสดีค่ะ แต่เราไม่ได้ไหว้ เพราะมือนึงเราถือถุงเท้าอยู่ แม่เราก็ไม่ได้ว่าอะไร แล้วเราต้องมาข่วยแม่ทำงานต่อ พอก็ไปอาบน้ำ ลงมาเห็นยังจัดของจัดอะไรไม่เสร็จเราก็ไปช่วยนิดหน่อย แล้วไปกินข้าว แม่ก็เดินออกมาแล้วพูดประมาณว่า ไม่คิดจะช่วยทำมาหากิน ลูก.่าอะไร (เราโดนด่าแบบนี้มาหลายรอบแล้วค่ะ เด็กเว* อะไรแนวนี้) แล้วก็ว่าเราอีกเยอะ เราทนไม่ไหวเลยพูดไปว่า แม่ไม่ต้องมาคุยกับหนูนะ หนูไม่อยากคุยแล้ว (รู้สึกเหมือนตอนนั้นไปบ้านเพื่อนสนิทค่ะ แล้วเรารู้สึกว่าทำไมบรรยากาศบ้านเราไม่เป็นแบบนี้) หลังจากนั้นเป็นเรื่องเลย แม่โวยวายแล้วก็ไหว้เรา ขอโทษน้าาา ขอโทษนะลูกก แบบประชดเราแบบ เห้อ จำได้ว่าเราร้องไห้แบบไม่ไหวแล้ว เราเลยคุยกับพ่อ สรุปก็คือคืนนั้นเราไปนอนบ้านยาย แล้วแม่ก็ขับรถแม่ตาม โทรมาด่าเราว่าอยากให้ยายเกลียดแม่ใช่ไหม ลูกเทวดาด่าไม่ได้เลยหรอ บอกว่าจะขับรถตามมาชน ด่าเราทุกอย่างเลย เรื่องเดินเข้าบ้านแล้วไม่ยกมือไหว้ เราบอกว่าเราถือถุงเท้าอยู่ก็บอกว่าวางสิ คือตอนนั้นมันคิดไม่ทันไหม เห็นแม่ก็สวัสดี
ตอนนี้อีก1เดือนมันจะเข้าม.4ค่ะ เราต้อวอ่านหนังสือหนักมากๆ แทนที่เราจะได้เข้าที่เก่าแบบออโต้ เราต้องมาแข่งกับคนอื่นเพราะคะแนนม.1เราไม่ดี แล้วพึ่งสดๆร้อนๆเลย แม่เรียกไปคุยเรื่องเรียนต่อ แล้วแม่พูดว่า “คนที่เค้ามีที่เรียนก็โล่งไปเนาะ ต้องเริ่มจริงจังได้แล้ว ส่งงานให้ครบ” เราก็แบบ เราก็จริงจังแล้วนะ ส่งงานก็ครบ แล้วแม่ก็พูดว่า เลิกซะนะ ไอเกาหลีอะไรนั้น เราก็ร้องไห้ เพราะเราเหนื่อยไม่เกี่ยวกับที่แม่พูดเลยนะ เราร้องไห้ตรงนั้นเพราะรร.มีการปรับอะไรนิดหน่อยทำให้เราต้องอ่านหนังสือหนักขึ้น แม่ก็บอกว่าร้องทำไม ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องเรียน เรารู้สึกว่าเราจะเหนื่อยไม่ได้เลยหรอ
เราเบื่อการที่ต้องแอบร้องไห้คนเดียว เหนื่อยก็บ่นกับใครไม่ได้ เราต้องมาคอยเดาว่าวันนี้แม่กลับมาจะอารมณ์ดีไหม เราอยากหายไปจากบ้านนี้ เราไม่ได้อยากตายนะคะ เราต้องทำยังไงดี เราเหนื่อยมากเลย ทำอะไรก็โดนว่า
แม่ทำร้ายจิตใจเรามากเลยค่ะ ทำไงดี
พอขึ้นม.2 เราก็ปรับตัวทันทีเลยค่ะ ตั้งใจเรียน อ่านหนังสือสอบ จาก2ต้นๆเราได้3ปลายๆเลย สิ่งที่ทำให้เราตั้งใจเรียนไม่ใช่พ่อแม่เลยค่ะ แต่เราพนันกับพ่อแม่ไว้ว่าถ้าได้TOP3 หรือคะแนนที่กำหนดจะซื้อบั้มให้ คือตอนนั้นเราปลงกับพ่อแม่จริงๆค่ะ พ่อแม่ก็ชมเรา คือเราไม่ได้ตั้งใจเรียนให้คะแนนเยอะๆมาให้พ่อแม่ชมนะคะ แต่มันก็แค่อยากได้กำลังใจ แล้วช่วงเทอม2พ่อแม่ก็ทะเลาะกันบ่อยมาก พอแม่อารมณ์เสียก็มาว่าเรา เวลาใช้เราไม่ได้เรื่อง ก็บอกว่า ไม่เคยทำให้ภูมิใจสักอย่าง เราเลยสวนกลับไปว่า แล้วที่คะแนนหนูดีไม่เคยภูมิใจเลยใช่ไหม (เราว่าเราเป็นเด็กดีมาตลอดนะคะ ไม่โกหก) แม่ก็หาว่าเถียง
พอมาม.3 ปี2019นี่หนักเลยค่ะ เราทะเลาะกับแม่เกือบทุกวัน แล้วคือเวลาอ่านหนังสือแม่ชอบคุยกับหมา แบบทำเสียง2 เสียง3 แล้วเราปวดหัว เราก็บอกว่าเราไม่ชอบ พ่อกับแม่ก็บอกว่างั้นไม่ต้องฟัง พอจะไปอ่านหนังสือบนห้องตัวเองก็บอกว่าเปลือง คือเราเหนื่อยมาก มีวันนึงเดือนกันยา เราเรียนที่โรงเรียนแล้วก็ไปเรียนพิเศษต่อค่ะ ตอนกลับเราก็นอนบนรถ (มันเหนื่อยมากจริงๆ) พอเราถึงบ้าน เราก็อารมณ์ปกตินะคะ ไม่ได้หงุดหงิด แต่เพิ่งตื่นมาหน้ามันก็เลยตึงๆคิ้วขมวดๆ แต่เราไม่ได้โมโหไรเลยนะ เข้าบ้านก็เห็นแม่เราก็พูดว่า สวัสดีค่ะ แต่เราไม่ได้ไหว้ เพราะมือนึงเราถือถุงเท้าอยู่ แม่เราก็ไม่ได้ว่าอะไร แล้วเราต้องมาข่วยแม่ทำงานต่อ พอก็ไปอาบน้ำ ลงมาเห็นยังจัดของจัดอะไรไม่เสร็จเราก็ไปช่วยนิดหน่อย แล้วไปกินข้าว แม่ก็เดินออกมาแล้วพูดประมาณว่า ไม่คิดจะช่วยทำมาหากิน ลูก.่าอะไร (เราโดนด่าแบบนี้มาหลายรอบแล้วค่ะ เด็กเว* อะไรแนวนี้) แล้วก็ว่าเราอีกเยอะ เราทนไม่ไหวเลยพูดไปว่า แม่ไม่ต้องมาคุยกับหนูนะ หนูไม่อยากคุยแล้ว (รู้สึกเหมือนตอนนั้นไปบ้านเพื่อนสนิทค่ะ แล้วเรารู้สึกว่าทำไมบรรยากาศบ้านเราไม่เป็นแบบนี้) หลังจากนั้นเป็นเรื่องเลย แม่โวยวายแล้วก็ไหว้เรา ขอโทษน้าาา ขอโทษนะลูกก แบบประชดเราแบบ เห้อ จำได้ว่าเราร้องไห้แบบไม่ไหวแล้ว เราเลยคุยกับพ่อ สรุปก็คือคืนนั้นเราไปนอนบ้านยาย แล้วแม่ก็ขับรถแม่ตาม โทรมาด่าเราว่าอยากให้ยายเกลียดแม่ใช่ไหม ลูกเทวดาด่าไม่ได้เลยหรอ บอกว่าจะขับรถตามมาชน ด่าเราทุกอย่างเลย เรื่องเดินเข้าบ้านแล้วไม่ยกมือไหว้ เราบอกว่าเราถือถุงเท้าอยู่ก็บอกว่าวางสิ คือตอนนั้นมันคิดไม่ทันไหม เห็นแม่ก็สวัสดี
ตอนนี้อีก1เดือนมันจะเข้าม.4ค่ะ เราต้อวอ่านหนังสือหนักมากๆ แทนที่เราจะได้เข้าที่เก่าแบบออโต้ เราต้องมาแข่งกับคนอื่นเพราะคะแนนม.1เราไม่ดี แล้วพึ่งสดๆร้อนๆเลย แม่เรียกไปคุยเรื่องเรียนต่อ แล้วแม่พูดว่า “คนที่เค้ามีที่เรียนก็โล่งไปเนาะ ต้องเริ่มจริงจังได้แล้ว ส่งงานให้ครบ” เราก็แบบ เราก็จริงจังแล้วนะ ส่งงานก็ครบ แล้วแม่ก็พูดว่า เลิกซะนะ ไอเกาหลีอะไรนั้น เราก็ร้องไห้ เพราะเราเหนื่อยไม่เกี่ยวกับที่แม่พูดเลยนะ เราร้องไห้ตรงนั้นเพราะรร.มีการปรับอะไรนิดหน่อยทำให้เราต้องอ่านหนังสือหนักขึ้น แม่ก็บอกว่าร้องทำไม ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องเรียน เรารู้สึกว่าเราจะเหนื่อยไม่ได้เลยหรอ
เราเบื่อการที่ต้องแอบร้องไห้คนเดียว เหนื่อยก็บ่นกับใครไม่ได้ เราต้องมาคอยเดาว่าวันนี้แม่กลับมาจะอารมณ์ดีไหม เราอยากหายไปจากบ้านนี้ เราไม่ได้อยากตายนะคะ เราต้องทำยังไงดี เราเหนื่อยมากเลย ทำอะไรก็โดนว่า