ทำงานพักกับนายจ้าง ลำบากใจมากค่ะ ทำยังไงดีคะ

คือเรื่องมีอยู่ว่า มาทำงานก่อสร้างกับพ่อแม่ที่กรุงเทพค่ะ แต่ขึ้นมาก่อนพ่อแม่มากับคนแถวบ้านค่ะ จขกท. อายุ 23 ปีนี้ค่ะ มาทำงานวันที่7  มกราที่ผ่านมา แล้วนายจ้างเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 48-50 ค่ะเป็นคนอีสานเหมือนกันคิดว่าจะจิตใจดีแต่ไม่เลยค่ะ คือเค้าไม่มีลูกไม่มีผัว แล้วก็อยู่กับน้องชายของเขาไม่มีลูกไม่มีเมียเหมือนกันค่ะ ที่พักเป็นตึกแถว3ชั้นมีดาดฟ้า จขกท.อยู่ชั้นที่3ห้องตรงข้ามกับนายจ้างค่ะ จขกท.ไม่เคยทำงานล้กษณะนี้มาก่อนนะคะ เคยทำที่เดอะมอลล์แล้วก็ทำโรงงานมาค่ะ แต่ที่มาทำนี่เพราะแม่อยากใหห้มาทำด้วยกันและเก็บตังเพราะไม่ได้เช่าบ้านน้ำไฟฟรีค่ะ พ่อแม่ตัดอ้อยยังขึ้นมาไม่ได้ จขกท.เลยขึ้นมาก่อน รู้สึกโดนเหยียด แต่ก็รับได้ค่ะ เพราะเราเป็นลูกจ้างเขา เริ่มงานวันที่ 8 ค่ะ ค่าแรงคนอื่น 400+ ส่วนจขกท.ได้360 เพราะไม่เคยทำมาก่อน งานค่อนข้างหนักค่ะ แตทำได้เรื่องงาน แต่ที่จขกท. ติดใจและหนักใจที่สุดคือเรื่องที่พักและนายจ้างค่ะยังไม่กล้าบอกพ่อแม่ คือตัวตึกเนี่ยค่ะ มันมี2ห้องน้ำ มีชั้น1 กับชั้น3 และมีคนงาน12 คนพักที่นี่ค่ะ วันแรกจขกท.ไม่รู้ค่ะว่าห้ามใช้รวมกับเจ้านาย เพราะว่า.เห็นว่ามันใกล้ห้อง เพราะมันอยู่ระหว่างห้องของจขกท.และนายจ้างค่ะ พอออกจากออกห้องน้ำ ก็ดูจากสายตาพอเด่ได้ค่ะ ว่ามันยังไง ถึงที่ทำงานป้าอีกคนมาบอก หลังจากนั้นจขกท.ก็ไปต่อคิวอาบน้ำข้างล่าง แล้วก็นายจ้างนี่อ่ะค่ะ มีปัญหากับน้องแกบ่อยมากๆและด่ากันเป็นประจำมีวันนึงด่ากันตอนตี1 เสียงดังมากจขกท.นอนไม่ได้เลยค่ะ แล้วก็เมื่อวันก่อน หลานแกมาหา แล้วแกทะเลาะกับน้องชายแกที่ไปเมาเหล้ามา ตีกันจนเครื่องซักผ้า ตู้เย็น ครัว กระจัดกระจายเลยค่ะ แต่จขกท.ไม่กล้าออกไปดู พอเวลาต่อมา มาตำหนีจขกท.ว่าทำไมไม่มาช่วยห้าม เพราะแกจมูกฉีกเลยค่ะตัวแดงหมด (โดนต่อย) นี่ก็งงค่ะ ไม่อยากยุ่งเลยเดินหนี แล้วเมื่อวานไปทำงานพอดี เขาฉาบปูน จขกท.ก็หิ้วปูน โม่ปูนช่วยเขา ให้ช่างไปฉาบอีกที แล้วตกเย็นมารู้สึกเหมือนจะแพ้ฝุ่นมั้งคะ จาม แสบจมูก พอตกดึก แน่นอนค่ะ ป่วยตามระเบียบ กว่าจะนอนได้ ตื่นมา6โมงเช้ารู้สึกว่าไม่ไหวค่ะ เลยไปบอกนายจ้างว่าวันนี้หนูไม่ไปทำงานนะคะ หนูไม่สบายหนูจะไปหาหมอส้กหน่อย เค้าบอกโอเค แต่!!!!!!!!!!!!! ทำให้หนูโมโหทนไม่ไหวแล้ว พอ8โมงเขาไปทำงานกัน เกือบ9โมงหนูทำไรเสร็จหนํลงไปข้างล่างจะไปหาข้าวกินและไปหาหมอ สรุปประตูโดนล็อคจากด้านนอกค่ะ เวรกรรม ข้าวก็ไม่มีกิน อะไรก็ไม่มีกิน เลยโทรหาป้าฝากบอกเจ้ให้หน่อย คำตอบที่ได้กลับมาคือ เค้าบอกว่า จะไม่ให้หนูไม่ล็อคได้ไงป้า ของหนูตั้งเยอะของหายใครจะรับผิดชอบ ถ้าเค้าอยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ออกไป หนูได้ยินคำนี้ถึงกับน้ำตาไหลเลยค่ะ พ่อจ๋าแม่จ๋าคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกินตอนนี้ยาไม่มีกินข้าวไม่มีกิน ทำไมเขาถึงไม่นึกถึงเราบ้าง เราก็คนเหมือนกัน ถ้าเปิดไว้ไม่ได้ก็ควรบอกว่าไม่ได้ ทำไมต้องรับปากหนูว่าได้ด้วย ท้อค่ะ ท้อกับคนแบบนี้เจอมาหลายๆเรื่องเจอทุกวันๆ วันนี้พ่อกับแม่จะมาแล้ว ไม่มีทางเลือกก็ต้องทนอยู่ต่อไปใช่ไหมคะ ขอบคุณที่มาอ่านนะคะ แค่อยากจะระบาย สงสัยนางคงเกลียดขี้หน้าหนูมั้งคะ เด็กที่เค้าชอบชอบมาคุยกับหนู อายุ 50แล้วมาชอบผู้ชายอายุ19 จะมาลงกับหนูทำไมหนูไม่เคยยุ่งกับครของเขาเลย ทำใจค่ะ คนเรามีหลายแบบหลายด้าน สวัสดีค่ะ