เราคบกับคน คนนึงมาจะ3 ปีแล้ว ด้วยความที่เราสองคนอายุห่าง พี่เขามีหน้าที่การงานที่มั่นคง ส่วนเรายังเรียนหนังสืออยู่
ตอนแรกที่คบกันเราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเรารักเขา แต่พอคนรอบข้างรู้ เพื่อนๆเขารู้  กลับคอยเตือนเขาว่าอย่าจริงจังกับเรามาก เราก็ยังเด็ก เรามาในชีวิตของพี่เขาเราหวังอะไรหรือเปล่า หวังเรื่องเงินหรือเรื่องอะไรต่างๆนาๆ ตอนแรกเราก็ไม่คิดอะไรมากเพราะพี่เขาคอยบอกว่า เราก็ยังเรียนไม่จบ ไม่มีก็ค่อยๆสร้างไป พี่เขาจะยังอยู่ข้างๆเสมอ 
ทุกครั้งเราจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่พอช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา พี่เขากลับเปลี่ยนไปแทบจะไม่อยากไปไหนกับเราเลย  แล้วเพื่อนของพี่เขากลับยิ่งว่าเราหนักขึ้น ว่าเรามาหลอกพี่เขาหรือเปล่า ถึงขนาดเจอหน้าเราเพื่อนพี่เขาเดินเข้ามาบอกว่าให้เราเลิกยุ่งกับพี่เขา ปล่อยพี่เขาไปให้เจอคนที่ดีกว่า บอกว่าคนอย่างเราไม่มีอะไรเลย จะทำให้พี่เขาต้องอายคน เราเนี้ยแทบทรุดมันจุก กับคำพูดที่พวกเขาดูถูก 
   แต่ที่เจ็บไปกว่านั้นคือเรามารู้ที่หลังว่าเหตุผลที่พี่เขาเปลี่ยนไปเพราะเขากำลังคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งพี่ผู้หญิงคนนี้ก็มีฐานะพอๆกับพี่เขาทั้งสวยด้วย มองแล้วเขาสองคนเหมาะสมกันดี  หลังจากที่รู้ความจริงเราสองคนยังไม่ได้เลิกกัน จนเราเป็นฝ่ายที่ค่อยๆถอยออกมา 
   ก็ใช่แหละเราเป็นเด็กบ้านนอก หน้าตาบ้านๆ แถมยังไม่มีอะไรเลย ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากจะสู้ แต่คนของเราเขากลับไม่สู้ไปพร้อมกับเรา 
ที่เรายอมถอยเพราะรู้สึกว่าไม่คู่ควรที่จะยืนข้างพี่เขา เรายังคงไม่ดีพอสำหรับพี้เขา  
แต่ทุกวันนี้เรายังรักพี่เขา ยังหวังดีและคอยมองพี่เขาเสมอแต่แค่เราทำได้แค่เฝ้ามองในที่ของเรา