สวัสดีค่ะเราไม่รู้จะเกริ่นนำยังไงเอาเป็นว่าเราขอเล่าต้นเรื่องก่อนนะคะ
เราเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาคนหนึ่งเลยค่ะ ปัญหามันเริ่มเข้าช่วงม.4เทอม2 เรื่องสังคมในห้องค่ะ
เรารู้สึกว่า สังคมในห้องเราไม่ค่อยดี ทุกคนดูไม่มีน้ำใจ ไม่มีมนุษยสัมพันธ์เลย อยู่ใครอยู่มัน
ที่สำคัญแข่งกันเรียนหนักมาก เพราะหากใครตั้งใจเรียนในคาบวิชา(ของอาจาย์ประจำห้อง)
เด็กคนนั้นจะถูกสปอยเป็นพิเศษจนเกินหน้าเกินตา ส่วนเด็กที่ไม่ได้ก็ไม่ได้อะไรเลย
เราเป็นเด็กในห้องที่อยู่ในจำพวกเรียนได้ค่ะ ไม่ได้เก่งมาก แต่ก็ไม่ได้แย่มาก
ช่วงแรกที่เราเรียนยังไม่มีอะไรนะคะ แต่พอเราเรียนไปเรื่อยๆ เรารู้สึกกดดันจากการแข่งขันในห้อง
ทุกคนชิงดีชิงเด่นกัน เราไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่มันคือความเห็นกว่าตัวที่แสดงออกมาจากตัวแต่ละคน
เช่น มีเพื่อนเราคนหนึ่ง(ลาออกไปแล้ว)ทุกคนก็ซ้ำเติมเพื่อนที่ลาออกไปว่าเป็นไอ่เอ๋อ อ่อนแอบ้าง
เอาแต่ใจตัวเอง ไม่เข้าใจโลก เหมือนคนในห้องจะสามัคคีกันเรื่องแบบนี้มากๆ ถ้าเกิดว่ามีใครสักคนล้ม
ไม่ข้ามก็คงเหยียบไปเลย จนมันมาถึงตาเราค่ะ เริ่มตอนเราอยู่ม 5เทอม2 หนักขึ้นมาก
เราเริ่มไม่ไปโรงเรียน จริงๆเราลาแค่2วันนะคะ เพื่อนอีกคน
ก็ลา2วันเหมือนกัน แต่ครูกลับโทรมาถามทางบ้านเราอย่างเดียว ว่าเราหนีเรียนไปหาผู้ชายรึปล่าว
หรือมีปัญหาอะไร เรารู้สึกครูประจำชั้น อคติกับเรามากๆ จนเราเกิดเป็นสภาวะเครียด เรากังวล กลัว
ไม่กล้าและไม่อยากที่จะไปโรงเรียน เราตัดสินใจที่จะบอกที่บ้านว่า เราทนกับสภาพสังคมในห้องไม่ไหว
ที่บ้านก็เข้าใจ เราจึงตัดสินใจไปโรงเรียนเองก่อนเพื่อไปคุยกับครูคนนั้น ครูคนนั้นพูดดีมากตอนคุยกับเรา
เราบอกครูว่า เราทนสังคมที่นี้ไม่ไหว เครียด กดดันมาก ครูก็เหมือนจะเข้าใจ
แต่พอถึงคาบที่ครูคนนั้นสอน ครูคนนั้นพูดถึงเรื่องสังคมของประเทศญี่ปุ่น ครูคนนั้นพูดว่า
"ในสังคมญี่ปุ่น ถ้าใครทนอยู่ในสังคมไม่ได้ก็ไปตายค่ะ เขาก็ฆ่าตัวตายจะได้ไม่ไปเป็นภาระคนอื่น"
ไม่รู้ว่าแซะเราหรือยังไง แต่มันจุกเหมือนแทงใจดำเรา
หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ไปโรงเรียนอีกค่ะ ไปอีกทีวันจันทร์ เพื่อจะไปทำเรื่องออก เราก็พูดความในใจที่อดกลั้นมานาน
แต่เหมือนครูไม่ได้เข้าใจแล้วบอกให้เราอดทน บอกว่าเราอ่อนแอ ยอมแพ้ง่ายเกินไป
ซึ่งที่ผ่านมาเราว่าเราอดทนมามากแล้ว ที่เราตัดสินใจไม่ไปโรงเรียนเพราะมันบั่นทอนจิตใจเรา เราเริ่มวิตกกังวล ร้องไห้ตลอด
เริ่มทำร้ายตัวเอง ความคิดทำร้ายตัวเองมีทุกครั้งที่เรากลับมาจากโรงเรียน เราอยากให้เขาเข้าใจว่า ที่เรามาลาออกคือมันมา
ถึงจุดที่เราอดทนที่สุดจริงๆ ครูก็พยายามพูดรั้งไม่ให้เราออก แถมไปเรียกเพื่อนเรามาคุยทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ไปอีก
เพื่อนก็เริ่มมาถามเรานู่นนี่ ทำเหมือนจะรั้งเราไว้ แต่ลึกๆเรารู้ดีว่ามันก็แค่คำสั่งจากคุณครู
เราจะทำยังไงดีคะ เพื่อที่จะออกจากนรกนี่ได้สักที
ปล*เราวางแผนการเรียนของเราไว้เรียบร้อยแล้ว
เครียดมาก โรงเรียนรั้งไม่ยอมให้ลาออก
เราเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาคนหนึ่งเลยค่ะ ปัญหามันเริ่มเข้าช่วงม.4เทอม2 เรื่องสังคมในห้องค่ะ
เรารู้สึกว่า สังคมในห้องเราไม่ค่อยดี ทุกคนดูไม่มีน้ำใจ ไม่มีมนุษยสัมพันธ์เลย อยู่ใครอยู่มัน
ที่สำคัญแข่งกันเรียนหนักมาก เพราะหากใครตั้งใจเรียนในคาบวิชา(ของอาจาย์ประจำห้อง)
เด็กคนนั้นจะถูกสปอยเป็นพิเศษจนเกินหน้าเกินตา ส่วนเด็กที่ไม่ได้ก็ไม่ได้อะไรเลย
เราเป็นเด็กในห้องที่อยู่ในจำพวกเรียนได้ค่ะ ไม่ได้เก่งมาก แต่ก็ไม่ได้แย่มาก
ช่วงแรกที่เราเรียนยังไม่มีอะไรนะคะ แต่พอเราเรียนไปเรื่อยๆ เรารู้สึกกดดันจากการแข่งขันในห้อง
ทุกคนชิงดีชิงเด่นกัน เราไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่มันคือความเห็นกว่าตัวที่แสดงออกมาจากตัวแต่ละคน
เช่น มีเพื่อนเราคนหนึ่ง(ลาออกไปแล้ว)ทุกคนก็ซ้ำเติมเพื่อนที่ลาออกไปว่าเป็นไอ่เอ๋อ อ่อนแอบ้าง
เอาแต่ใจตัวเอง ไม่เข้าใจโลก เหมือนคนในห้องจะสามัคคีกันเรื่องแบบนี้มากๆ ถ้าเกิดว่ามีใครสักคนล้ม
ไม่ข้ามก็คงเหยียบไปเลย จนมันมาถึงตาเราค่ะ เริ่มตอนเราอยู่ม 5เทอม2 หนักขึ้นมาก
เราเริ่มไม่ไปโรงเรียน จริงๆเราลาแค่2วันนะคะ เพื่อนอีกคน
ก็ลา2วันเหมือนกัน แต่ครูกลับโทรมาถามทางบ้านเราอย่างเดียว ว่าเราหนีเรียนไปหาผู้ชายรึปล่าว
หรือมีปัญหาอะไร เรารู้สึกครูประจำชั้น อคติกับเรามากๆ จนเราเกิดเป็นสภาวะเครียด เรากังวล กลัว
ไม่กล้าและไม่อยากที่จะไปโรงเรียน เราตัดสินใจที่จะบอกที่บ้านว่า เราทนกับสภาพสังคมในห้องไม่ไหว
ที่บ้านก็เข้าใจ เราจึงตัดสินใจไปโรงเรียนเองก่อนเพื่อไปคุยกับครูคนนั้น ครูคนนั้นพูดดีมากตอนคุยกับเรา
เราบอกครูว่า เราทนสังคมที่นี้ไม่ไหว เครียด กดดันมาก ครูก็เหมือนจะเข้าใจ
แต่พอถึงคาบที่ครูคนนั้นสอน ครูคนนั้นพูดถึงเรื่องสังคมของประเทศญี่ปุ่น ครูคนนั้นพูดว่า
"ในสังคมญี่ปุ่น ถ้าใครทนอยู่ในสังคมไม่ได้ก็ไปตายค่ะ เขาก็ฆ่าตัวตายจะได้ไม่ไปเป็นภาระคนอื่น"
ไม่รู้ว่าแซะเราหรือยังไง แต่มันจุกเหมือนแทงใจดำเรา
หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ไปโรงเรียนอีกค่ะ ไปอีกทีวันจันทร์ เพื่อจะไปทำเรื่องออก เราก็พูดความในใจที่อดกลั้นมานาน
แต่เหมือนครูไม่ได้เข้าใจแล้วบอกให้เราอดทน บอกว่าเราอ่อนแอ ยอมแพ้ง่ายเกินไป
ซึ่งที่ผ่านมาเราว่าเราอดทนมามากแล้ว ที่เราตัดสินใจไม่ไปโรงเรียนเพราะมันบั่นทอนจิตใจเรา เราเริ่มวิตกกังวล ร้องไห้ตลอด
เริ่มทำร้ายตัวเอง ความคิดทำร้ายตัวเองมีทุกครั้งที่เรากลับมาจากโรงเรียน เราอยากให้เขาเข้าใจว่า ที่เรามาลาออกคือมันมา
ถึงจุดที่เราอดทนที่สุดจริงๆ ครูก็พยายามพูดรั้งไม่ให้เราออก แถมไปเรียกเพื่อนเรามาคุยทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ไปอีก
เพื่อนก็เริ่มมาถามเรานู่นนี่ ทำเหมือนจะรั้งเราไว้ แต่ลึกๆเรารู้ดีว่ามันก็แค่คำสั่งจากคุณครู
เราจะทำยังไงดีคะ เพื่อที่จะออกจากนรกนี่ได้สักที
ปล*เราวางแผนการเรียนของเราไว้เรียบร้อยแล้ว