เพื่อนเมิน เพราะเราเป็นตัวของตัวเอง

คือ เริ่มเรื่อง เราเป็นเด็กต่างอำเภอเข้ามาเรียนในเมือง ระดับชั้นปวส มันก่อต้องเรียน อยู่ 2 ปี เราก็ไเด้ทำความรู้จักกับเพื่อนต่างๆในห้อง ระยะเเรกมีเเค่เพื่อน ที่เรารู้จัก เเละก๊กเดียวกัน 3-4 คน เเต่มีคนนึ่ง ด้อปไป เเล้วที่นี้ เราก้อเปนเดกใหม่ เนาะ เพื่อนชวนไปไหนก่อไปด้วยความอยากรู้ โลกต่างๆ เเต่ต่อ มาเราก้อได้เพื่อนใหม่อีกนึ่งคน ในงานไปกินเลี้ยงวันเกิดชึ่งก็เป็นเพื่อน ของเพื่อนในกุ่มม ต่อมาเราก้อเที่ยวก้อ เล่น ก้อเรียน ปกติ จนมาถึงจุดนึ่งที่บางครั้งเราคิดว่าเราโดนเอาเปรียบเพราะความอะไรก้อได้ของเรา จนเรามามีเเฟนคนปัจจุบัน เราคิดว่าเราโตขึ้น ยุว ปวส ปีสุดท้าย บวกกับ มีปัญหาการเงินที่บ้าน เวลาเพื่อนชวนไปไหน เรามักจะไม่ค่อยได้ไป ช่วงนี้ มันทำไห้เกิดช่องว่าง เเต่เราก่อพยายามอธิบายให้เพื่อนในกุ่มคนนึ่งรู้ว่าปัญหาเราเปิ้นเพราะอะไรถึงไป ไม่ได้ พักหลังมาเรากลายเปนกัวการได้ออกไปไหนมาไหน กะเพื่อนเพราะมันเกิดความรู้สึกหน่วง เเละเราก็รับรู้ว่าเค้าคงคุยกันหลับหลังเรา เเต่เราก้อไม่รู้จะทำยังไง
เรากลับมาเปนตัวของตัวเอง ทำตามใจตัวเองมากขึ้น กลับกล้ายเปนสิ่งที่พวกเพื่อนมองเมินเราทั้งๆ เราไม่ได้ทำไรไห้พวกเค้า เลย ใครเคยเป็นไหม