ตอนนี้เราเรียนอยู่มหาลัยค่ะ ตอนแรกเราสนิทกับคนนึงเพราะเราดูเข้ากันได้ค่ะ ไม่เกเร ฟังเพลงแนวเดียวกัน รสนิยมคล้ายๆกัน แต่หลังๆก็มีเพื่อนอีกคนนึงเพิ่มเข้ามาเป็น 3 คน ก็ดูเข้ากันได้ดีเลยค่ะ คุยอะไรก็ดูสนุกไปหมด เราก็แอบคิดในใจว่าโชคดีจังที่เจอสองคนนี้ แต่พอมาเรื่อยๆเหมือนสองคนนั้นสนิทกันมากขึ้น คุยถูกคอกัน เวลาเดินก็เดินกันสองคน เราต้องเดินตามหลังตลอด เวลานั่งเรียนเขาก็หันหน้าเข้าหากันคุยกันแค่สองคน เราก็พยายามเข้าไปมีส่วนร่วมในบทสนทนานะคะ แต่บางทีก็ถูกเมิน เเล้วคำพูดของเขาก็แบบว่า ‘นี่ เดี๋ยวเราไปโน้นกันเนาะ’ ‘เดี๋ยวเราทำนี่กันแค่สองคนเนาะ’ ‘เดี๋ยวเราไปกันสองคนเนาะ’ อย่างงี้อ่ะค่ะ เรารู้ว่าเค้าแค่เเซวๆหยอกๆเรา แต่ความรู้สึกคนฟังอ่ะ มันโดนเดี่ยวเหมือนเป็นส่วนเกินของเค้า ไม่ต้องมีกูก็ได้ แต่เรามั่นใจค่ะ ว่าเราไม่ได้ไปทำนิสัยไม่ดีใส่พวกเค้า เเต่ที่เค้าสนิทกันกว่า เพราะเค้าดูเข้ากันได้มากกว่าเรา เราไม่ใช่คนขำง่าย พูดไม่เก่ง เวลาอยู่ด้วยเลยดูไม่สนุก ความรู้สึกตอนนี้คือโคตรรรรรน้อยใจ แล้วเวลาเค้าทำอะไรเราก็จับผิดเค้าไปหมด เรารู้สึกว่าบางเรื่องเราก็คิดเล็กคิดน้อย ตอนนี้ไม่มีความสุขเลย บางวันไม่อยากไปเรียนด้วยซ้ำ เราไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลยค่ะ เราจะปล่อยวางยังไงคะ ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย แต่บางทีได้ยินคำพูดของเพื่อนทีไรเราก็้น้อยใจทุกทีเลยค่ะ