👨‍👩‍👧‍👦บทเพลงที่กล่าวถึงหรือทำให้ระลึกถึง "พ่อแม่" 👨‍👩‍👧‍👦

กระทู้สนทนา

เช้าวันจันทร์นะเจ้าคะ

พอมาพูดถึงวันจันทร์ก็มีความรู้สึกขี้เกียจอย่างบอกไม่ถูก แต่กระทู้วันนี้ของป้าเขียวไม่ได้เกี่ยวกับความขี้เกียจเล้ยยย... ป้าเขียวก็บ่นไปงั้นๆ แหล่ะ...วันนี้จะชวนมากินมาม่ากันสักหน่อย มันมีเหตุที่มาและที่ไปเช่นเคย...
เพี้ยนกินมาม่า

ปอ.ลอ. คนอ่อนไหวอาจจิตะเตือนใจเน้อ...
เพี้ยนไม่อยากจะเล่า

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เริ่มเลยล่ะกันคือเมื่อเช้าก็ตื่นช้าไป 15 นาที เนื่องจากความเมื่อยล้าสะสม บวกกับความแก่ในสังขารอ่ะนะ ก็เลยทำให้ป้าเขียวได้เห็นข่าวๆ หนึ่งตอนที่ถักเปียผมให้ลูกสาว ก็เป็นข่าวที่เด็กถูกทอดทิ้ง ป้าเขียวไม่ได้อยากจะมาพูดพาดพึงให้เกิดเป็นประเด็นดราม่าอะไร แต่มันเกิดคำถามขึ้นในหัวสมองอันน้อยนิดของป้าเขียวเองแหล่ะ ป้าเขียวดูแล้วก็น้ำตาคลอเพราะสงสารน้องนะ เด็กก็คือเด็ก เขาทำผิดอะไร คนเราพอเกิดมาทุกคนก็มีความรู้สึกรักและผูกพันกันแล้ว

จากเรื่องนี้มันเลยทำให้ป้าเขียวอยากมาพูดในมุมมองของแม่คนหนึ่งที่มีลูกนะ บางคนคงอาจจะสงสัยว่าทำไมป้าเขียวถึงชอบมาพูดเรื่องราวเกี่ยวกับลูกสาวของป้าเขียวในห้องบางรัก เพราะนี่คือความรักที่ไม่มีข้อแม้ และเป็นรักที่ไม่ต้องการการตอบแทน มันคือความรักบริสุทธิ์จากใจ ป้าเขียวคือมนุษย์คนหนึ่งที่มีความรู้สึกนึกคิดแบบคนทั่วไป พอมีครอบครัว ป้าเขียวก็อยากจะมีอีกหนึ่งชีวิตเพื่อมาเติมเต็มคำว่าครอบครัวนะ ป้าเขียวถือว่าเป็นคนที่ร่างกายไม่ปกติเท่าไหร่ คือมีลูกยากนิดหนึ่ง ป้าเขียวใช้เวลาเฝ้ารอเล็กคนนี้ปีกว่า ด้วยอายุตอนนั้นของป้าเขียวยังน้อย แต่มันผิดปกติที่การตกไข่ของตัวป้าเขียวเอง ตอนนั้นก็ต้องทานยาปรับฮอร์โมน จนวันหนึ่งสิ่งที่เราฝันและตั้งใจไว้ว่าอยากมีนางฟ้าตัวน้อยมาก็เติมเต็มชีวิตคู่ของเรา ตอนแรกผลการตรวจวัดออกมาว่าตั้งครรภ์ ป้าก็ดีใจมาก ซื้อชุดตรวจสอบหลายรูปแบบเพื่อความชัวร์ พอมั่นใจก็ไปฝากครรภ์ ในระยะที่เราตั้งครรภ์ ผู้หญิงที่เคยผ่านจุดนี้จะต้องเข้าใจกันอยู่แล้วว่าเจออะไร 8-9 เดือนกับสายใยแห่งความรักที่มีให้หนึ่งชีวิตในท้องมันต้องมี แต่บางครั้งป้าเขียวไม่เข้าใจคนที่เอาเลือดเนื้อเชื้อไขตัวเองไปทิ้งหรือฆ่า เขาเกิดมาแล้วได้ลืมตาดูโลกแล้ว และปากที่บอกว่าแม่รักลูกนะคือรักแบบไหน ตรงนี้ป้าเขียวไม่เข้าใจจริงๆ เพราะป้าเขียวก็รักลูกของป้าเขียวเหมือนแม่คนอื่นเช่นกัน ป้าเขียวไม่เคยตีลูกเลย มีแค่บ่นๆ แต่ไม่ได้ใช้เสียงดังหรือคำหยาบเพื่อทำร้ายจิตใจลูกนะ ป้าเขียวมองว่ามันจะสร้างแผลในใจให้กับเด็ก แผลแบบนี้มันต้องรักษาด้วยใจ จุดหนึ่งป้าเขียวก็มีอารมณ์โมโหหรือโกรธเช่นคนทั่วไป แต่ป้าเขียวพยายามสงบและควบคุมมัน ไม่ได้ระบายสิ่งเหล่านี้ไปที่การลงโทษหรือทำร้ายลูก คืออยากจะถามว่าถ้าเราทำแบบนั้นเราได้อะไร สะใจหรือคิดว่าเด็กจะเป็นคนดีเพราะการถูกทำร้าย ป้าเขียวมองว่ามันเป็นการสร้างความหวาดกลัวให้กับเด็ก และความเจ็บปวดฝังใจให้กับเด็กมากกว่า

ที่พูดมาไม่ได้พูดว่าตัวเองดีหรืออะไร แต่พยายามมองชีวิตให้เป็นชีวิต ชีวิตเรา และชีวิตเขา มันคือหนึ่งชีวิตเท่ากัน ความต้องการมันก็ควรจะเป็นของใครของมัน ไม่ใช่เราต้องการแบบนี้ แล้วไปควบคุมเขาทุกอย่าง เรื่องบางเรื่องคือควรปล่อย

ออกทะเลไปไกลล่ะ... กลับมาที่เดิมต่อ คือเหตุผลเมื่อเช้าที่เห็นน้องถูกทอดทิ้งเพราะความยากจนและสามีใหม่ไม่ยอมรับเด็ก อันนี้เล่นเอามนุษย์ป้าถึงกับ
เงิบ

คือคนเราเลือกความรักฉันชู้สาวมาเป็นอันดับหนึ่งเลยเหรอ... แล้วอีกหนึ่งชีวิตที่เขายังไม่สามารถดูแลตัวเองได้ คุณเลือกทิ้ง... ป้าเขียวยอมรับในเหตุผลของคำว่ารักที่คุณบอกว่ารักลูกจริงๆ แต่ มันคือชีวิตเขาเราก็เป็นได้แค่ท่านผู้ชม แต่อดสงสารหนูน้อยคนนั้นไม่ได้ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ เลือกพ่อเลือกแม่ไม่ได้ แต่พ่อแม่เลือกได้ว่าจะทำให้ชีวิตลูกเป็นไปในทิศทางไหน

ขนาดสัตว์ที่มันไม่สามารถพูด และไม่สามารถหาเงินมาซื้อของกินให้ลูกมันได้ มันจนกว่ามนุษย์เราเสียอีก แต่มันร่ำรวยในความรัก ป้าเขียวเลี้ยงแมวจรจัดอยู่ ตัวนี้รุ่นที่ 3 รุ่นยายของมันเคยหอบลูกมาจากป่าเพื่อมาร้องขอข้าวกินที่บ้าน ตอนนั้นตัวผอมมาก ป้าเขียวก็ให้ข้าวให้น้ำมาตลอด จนรุ่นยายมันหายไป รุ่นแม่ก็พาลูกมาบ้านป้าเขียวอีก ป้าเขียวก็ให้อาหารตลอดนะ แต่แมวพวกนี้จะไม่ให้เราจับ มันจะขู่ ป้าเขียวบอกไม่เป็นไร มาขอแค่ข้าวกิน เราให้ได้เราก็ให้ เพราะถ้าเราไม่ให้มันก็จะพากันไปขโมยของกินบ้านคนอื่น และก็โดนคนอื่นด่าคนอื่นตี ป้าเขียวมองว่าถ้ามันสามารถทำงานหาเงินซื้อข้าวกินได้มันคงไม่มาขโมยของใครกินหรอก เพราะมันไม่มีไง มันคือธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตที่ต้อง กิน ขี้ ปรี้ นอน เราคือมนุษย์เราสามารถเอื้อเฟื้อแบ่งปันได้ ทำไมแค่เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องวางยาสัตว์กันด้วยย แปลก!!... นี่หรือมนุษย์ที่เรียกตัวเองว่าสัตว์ประเสริฐ

ออกทะเลอีกแล้วววว... กลับมาที่เจ้าเหมียวต่อ ป้าเขียวให้อาหารมาแบบนี้หลายปีแล้ว แต่ไม่เคยได้จับตัวเลยนะ คือถึงเวลามันจะออกมาจากป่าทุกเย็น เพื่อมานั่งรอขอข้าวกิน ถ้าป้าเขียวปิดหน้าบ้าน มันก็จะเดินมาหลังบ้านนั่งตรงหน้าประตูจ้องเรา คือบอกว่าวันนี้มาแล้วนะ แต่บางทีมันไม่มา ป้าก็จะเทอาหารทิ้งไว้ เผื่อมันมาดึกๆ ตัวปัจจุบันนี้ท้องบ่อยมากๆ พอคลอดลูกใหม่ๆ ป้าจะซื้อเป็นปลาให้ มันจะไม่กินนะ มันจะคาบกลับไปให้ลูกมัน ซึ่งป้าเขียวก็เคยเดินหามาหลายปีเหมือนกันว่ามันนอนที่ไหน ทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันนอนที่ไหน มีหน้าที่ให้อาหารก็ให้ไป บางวันเป็นอาหารชิ้นเล็ก ป้าเห็นความพยายามของความเป็นแม่นะ คาบวิ่งเดินเอาไปให้ลูกไม่รู้กี่รอบ มันเป็นมุมมองที่น่ารักจากคำว่าแม่ที่แท้จริง พอเจ้าเหมียวมันคลอดลูก และลูกๆ สามารถเดินได้นะ เค้าจะพาลูกๆ มาที่บ้านป้านะ พามาโชว์ตัวแต่ก็ไม่ให้จับเช่นเคย ป้าก็ต้องทำหน้าที่เดิมคือให้อาหาร จากนั้นมันก็หายไป เหมือนมันจะรอฟังเสียงรถป้า พอรถมาถึงบ้านเข้าจอดปุ๊บ มันก็จะเดินตามเข้าบ้านมา ที่เล่านี่คือเปรียบเทียบความรักของแม่เฉยๆ นะ

หลายๆ ท่านอาจจะไม่มีท่านแล้ว แต่ท่านยังอยู่ในใจเสมอนะคะ บางคนอาจจะเกลียดแม่ตัวเองเพราะฝังใจในบางเรื่องราว ถ้าลืมได้ ขอให้ลืมซะ ลองนึกย้อนในตอนที่คุณอยู่ในท้องแม่ คนเป็นแม่ทั้งลำบากทั้งเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย จุดนี้ป้าเขียวผ่านมาแล้ว มันทำให้ป้าเขียวเข้าใจแม่ของป้าเขียวมากขึ้น

ที่พูดไม่ได้ยกยอปอปั้นแค่คนเป็นแม่นะคะ คนเป็นพ่อบางท่านที่เขารักลูกมาก ป้าเขียวนับถือในความรักของท่านเช่นกัน ถึงแม้ท่านไม่เคยได้ตั้งครรภ์ แต่ความห่วงใยและการหาเลี้ยงครอบครัวก็มาจากคนเป็นพ่อ พ่อคือคนที่เสียสละเพื่อหลายๆ ชีวิตให้ได้กินอิ่มนอนอุ่น
นานาจบข่าว

ป้าเขียวขอจบแค่นี้ดีกว่าเนอะ เพราะป้าเขียวเป็นคนหนึ่งที่สามารถเขียนเรื่องราวให้คนร้องไห้ได้... ไม่อยากให้ทุกคนมีความเศร้า... แค่อยากมาพูดคุยแบ่งปันเรื่องความรักอีกแบบหนึ่งแค่นั้นเอง...

วันนี้ป้าเขียวขอแบ่งปันด้วยบทเพลงเหล่านี้ก็แล้วกันนะคะ