คือ เราไม่รู้ควรทำยังไง รู้สึกว่าเพื่อนทุกคนเป็นเหมือนผีในชีวิตเรา เราทำผิดก็ว่าเราเป็นเหมือน หมาหัวเน่า
ตัวนึง แล้วทีเราทำไรให้ไม่เคยจำใส่หัวกระบาลบ้างหรอว่ะ หรือเรางี่เง่าเกินไปหรอ ทำไมต้องทำร้ายจิตใจคนอย่างเราด้วยว่ะ สนุกมากหรอใช้เพื่อนอ่า
พอต้องการความช่วยเหลือมาหาจัง พอทีนี้ไม่มีไรให้ช่วยก็ทิ่งเป็นหมาเลย เวลาเรามีปัญหาก็ไม่มีใครจะช่วยเลย เอาแต่หัวเราะ พอกลับบ้านเรากักขังตัวเองอยู่ในห้อง มันเป็นแบบนี้ทุกวันตั้งแต่ขึ้น ม.1มา ยอมรับความรู้สึกตัวเองว่า มันอยากตายว่ะที่ต้องอยู่ในชีวิตแบบนี้ เวลาอยู่โรงเรียนก็ต้องยิ้มทำเหมือนเราไม่เป็นอะไร แต่ในใจมันอยากตายทุกวัน เวลามีงานกลุ่มก็เหมือนเป็นนรกในใจเรา เพราะทำผิดอะไรก็โดนว่า อยากอยู่คนเดียวใช้ชีวิตคนเดียวมาก
หรือไม่ก็ออกจากโลกพวกนี้ไป ถ้าเป็นไปได้จริงไม่อยากเกิดแล้วรอดออกมาได้เลย
อยากตาย
ตัวนึง แล้วทีเราทำไรให้ไม่เคยจำใส่หัวกระบาลบ้างหรอว่ะ หรือเรางี่เง่าเกินไปหรอ ทำไมต้องทำร้ายจิตใจคนอย่างเราด้วยว่ะ สนุกมากหรอใช้เพื่อนอ่า
พอต้องการความช่วยเหลือมาหาจัง พอทีนี้ไม่มีไรให้ช่วยก็ทิ่งเป็นหมาเลย เวลาเรามีปัญหาก็ไม่มีใครจะช่วยเลย เอาแต่หัวเราะ พอกลับบ้านเรากักขังตัวเองอยู่ในห้อง มันเป็นแบบนี้ทุกวันตั้งแต่ขึ้น ม.1มา ยอมรับความรู้สึกตัวเองว่า มันอยากตายว่ะที่ต้องอยู่ในชีวิตแบบนี้ เวลาอยู่โรงเรียนก็ต้องยิ้มทำเหมือนเราไม่เป็นอะไร แต่ในใจมันอยากตายทุกวัน เวลามีงานกลุ่มก็เหมือนเป็นนรกในใจเรา เพราะทำผิดอะไรก็โดนว่า อยากอยู่คนเดียวใช้ชีวิตคนเดียวมาก
หรือไม่ก็ออกจากโลกพวกนี้ไป ถ้าเป็นไปได้จริงไม่อยากเกิดแล้วรอดออกมาได้เลย