ถ้าเราเห็นความรักมาเป็นพัน หรือหลายๆสิ่งที่โลกเหวี่ยงเข้ามาในชีวิตเรา 

ให้เราได้พบเจอมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกว่าไหมครับ 

มีคนบอกว่า เมื่อเวลาหมุนตัวเราก็ต้องหมุนไปตามเวลาวันนี้เราเจอเรื่องแย่ๆก็ใช่ว่ามันจะอยู่กับเราตลอดไป

หรือเมื่อเราเจอเรื่องดีมันก็ไม่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดเช่นกัน

สิ่งสำคัญคือ เรารักตัวเรามากแค่ไหน มากพอที่จะยืนลำพังท่ามกลางคนมากมายได้หรือเปล่า 

เพื่อหวังว่าสักวัน เรื่องบังเอิญนั้นจะเหวี่ยงคนที่รักเราจริงๆเข้ามาในชีวิต คนที่เขารักเราที่หัวใจ

เราเข้าใจนะเมื่อถูกทิ้ง เราจะหาที่พึ่งทางใจให้เร็วเพื่อรักษาแผล แต่เราว่าทางรักษาที่ดีที่สุดคือการรักษาด้วยการรักตัวเราเองมากเท่าที่จะมากได้ 

อิคิไก เราคือ เรายืนตรงไหน 

เรายืนในจุดที่เราเห็นมุมที่กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วมองความสุขนั้นด้วยรอยยิ้มที่บริสุทธิ์มอบความรักให้ลอยไปตามอากาศ 

จะเห็นว่าเราไม่ได้มีความสุขหรอกแต่ในขณะเดียวกันเราก็ไม่ได้ทุกข์กับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย

1000minds

ปล่อยวางความคิด ปล่อยวางความเป็นเจ้าของลง ไม่ยึดติดกับอะไรทั้งนั้น เราว่ามันช่วยได้เยอะในยามที่เรากำลังเจอทางที่ยากลำบาก

แล้วเริ่มก้าวช้าๆหัดเดินอีกครั้งหนึ่ง 

เราเปลี่ยนใครไม่ได้เราเปลี่ยนตัวเราก็ไม่ได้ มีแต่เวลาที่จะเปลี่ยนทั้งหมดนี้เอง เราเชื่อแบบนั้น เมื่อตัวเราเดินผ่านเวลาวันหนึ่งเราจะไม่มองกลับหลังอีกต่อไปหรืออยากจะย้อนเวลาอีกต่อไป

ความเสียใจจะยังอยู่ แต่เราเชื่อว่ามันจะอยู่ไม่นาน

ความปวดร้าวจะยังอยู่แต่เราเชื่อว่ามันจะอยู่ไม่นาน

ความรักจะยังอยู่และเราเชื่อว่ามันจะอยู่ในจุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้

ตรงที่เราได้พบคนที่รักเราคนเดียวและรักโดยไม่มีเหตุผล

( ^ _ ^)—>…………<——-(^ _^)