สวัสดีค่ะ นี่คือประสบการณ์จากชีวิตจริง อยากเล่าและอยากแชร์ความรู้สึกในช่วงที่ได้เจอกับตัว
วันที่ 10 ม.ค. 2563 ช่วงเช้าดิฉันกับแฟน ได้ไปส่งลูกเข้าเรียนตามปกติของทุกวัน เป็นวันกิจกรรมของทางโรงเรียนคือ วันเด็กค่ะ ก็จะวุ่นวายในช่วงเช้า ทั้งครู นักเรียน และผู้ปกครอง
ดิฉันกับแฟนได้เดินไปส่งลูกที่เรียนอนุบาล 1 ตั้งใจว่าจะพาไปส่งถึงห้องเรียนให้กับมือครูประจำชั้น เพราะความวุ่นวายทำให้ลูกดิฉันหลงได้ แล้วจังหวะเจอครูพี่เลี้ยงของลูก ซึ่งกำลังเดินลงจากชั้น2 ไปยังลานกิจกรรม ดิฉันก็เรียกถามแบบปกติ เสียงธรรมดาว่า " ครู...ค่ะ เอากระเป๋าไว้ตรงไหนดีค่ะ " จบประโยค ครูพี่เลี้ยงชักสีหน้าใส่ แล้วประชดพูดว่า " ไม่ใช่หน้าที่ที่จะเอากระเป๋าไปเก็บให้ เชิญคุณเดินไปเอาไว้เอง " ดิฉันฟังแล้วรู้สึกตกใจและไม่พอใจ เลยบอกกลับไปว่า " ขอโทษนะคะ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า นี่ถามนะ ไม่ได้ใช้ให้ไปเก็บ " แล้วก็โฟกัสลูก ส่วนครูพี่เลี้ยงก็ไม่พอใจจูงเด็กที่เอาลงมาแล้วเดินไปลานกิจกรรม แล้วแฟนดิฉันพาเดินไปชั้น2 วางกระเป๋าไว้ตรงหน้าห้อง ส่วนฉันก็รออยู่ข้างล่างดูว่าครูพี่เลี้ยงเดินพาเด็กไปเข้าแถวตรงไหน จะได้พาลูกไปถูก ( ที่อาคารเรียนไม่ให้ผู้ปกครองเดินขึ้นไป ดิฉันแค่ถามเพื่อความแน่ใจเท่านั้น )
แล้วช่วงเย็นดิฉันไปรับลูกกลับบ้านตามปกติ ดิฉันไปรับลูกคนเดียวค่ะ แล้วก็เจอครูประจำชั้นและครูพี่เลี้ยง ดิฉันก็ปกติ ไหว้ตามมารยาท แต่ครูพี่เลี้ยงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ดิฉันก็คุยกับครูประจำชั้นปกติ แล้วครูพี่เลี้ยงก็เปิดประเด็นขึ้นมาโผ่งๆเลยค่ะ ว่าไม่พอใจดิฉัน ดิฉันก็หน้าเอ๋อไปสักพักเพราะจู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาเองเลยค่ะ แล้วก็มีการเถียงและอธิบาย ส่วนครูประจำก็บอกว่า " เขาไม่ได้อยู่ที่เกิดเหตุ แต่ได้ฟังจากครูพี่เลี้ยง ก็ไม่พอใจเหมือนกันนะ " กลับกลายเป็นว่าดิฉันโดนรุมจากการเถียงเลยค่ะ ดิฉันมองหน้าลูก ดิฉันอาจเป็นแม่พระ แต่เลือกจบด้วยการขอโทษให้มันจบๆกันไป ทำไมดิฉันถึงเลือกวิธีนี้ เพราะ ดิฉันไม่มีเงินที่จะส่งเสียลูกดิฉันเรียนค่ะ เลยได้เรียนโรงเรียนวัดที่เรียนฟรีค่ะ และ ลูกดิฉันยังต้องเจอกับครูกลุ่มนี้อีก 1 ปี ดิฉันอยากให้ลูกอยู่แบบมีความสุข ดิฉันอาจจะเลือกวิธีที่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกแบบว่า ทำไมดิฉันไม่ตอบโต้ ยอมทำไม ดิฉันเป็นคนไม่กล้าสู้คนค่ะ แค่พิมพ์ยังอยากจะร้องไห้ แต่ดิฉันพิมพ์ทำให้รู้สึกโล่งขึ้นมานิดหน่อย ดิฉันแค่คิดว่า ทำยังไงให้ดิฉันกับลูกออกจากจุดนี้ อาจจะจบด้วยการขอโทษเขาก่อน มันไม่แฟร์สำหรับดิฉันจริง แต่ก็นะ....
คำพูดของคนมันน่ากลัวนะ รู้หน้าไม่รู้ใจ ใส่คำพูดให้ดูมีสีสันในการทะเลาะมากขึ้น เมือไหร่จะหมดจากโลกซะที ใจคนหนอ.....
เหตุเกิดแค่ถาม (ระบาย)
วันที่ 10 ม.ค. 2563 ช่วงเช้าดิฉันกับแฟน ได้ไปส่งลูกเข้าเรียนตามปกติของทุกวัน เป็นวันกิจกรรมของทางโรงเรียนคือ วันเด็กค่ะ ก็จะวุ่นวายในช่วงเช้า ทั้งครู นักเรียน และผู้ปกครอง
ดิฉันกับแฟนได้เดินไปส่งลูกที่เรียนอนุบาล 1 ตั้งใจว่าจะพาไปส่งถึงห้องเรียนให้กับมือครูประจำชั้น เพราะความวุ่นวายทำให้ลูกดิฉันหลงได้ แล้วจังหวะเจอครูพี่เลี้ยงของลูก ซึ่งกำลังเดินลงจากชั้น2 ไปยังลานกิจกรรม ดิฉันก็เรียกถามแบบปกติ เสียงธรรมดาว่า " ครู...ค่ะ เอากระเป๋าไว้ตรงไหนดีค่ะ " จบประโยค ครูพี่เลี้ยงชักสีหน้าใส่ แล้วประชดพูดว่า " ไม่ใช่หน้าที่ที่จะเอากระเป๋าไปเก็บให้ เชิญคุณเดินไปเอาไว้เอง " ดิฉันฟังแล้วรู้สึกตกใจและไม่พอใจ เลยบอกกลับไปว่า " ขอโทษนะคะ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า นี่ถามนะ ไม่ได้ใช้ให้ไปเก็บ " แล้วก็โฟกัสลูก ส่วนครูพี่เลี้ยงก็ไม่พอใจจูงเด็กที่เอาลงมาแล้วเดินไปลานกิจกรรม แล้วแฟนดิฉันพาเดินไปชั้น2 วางกระเป๋าไว้ตรงหน้าห้อง ส่วนฉันก็รออยู่ข้างล่างดูว่าครูพี่เลี้ยงเดินพาเด็กไปเข้าแถวตรงไหน จะได้พาลูกไปถูก ( ที่อาคารเรียนไม่ให้ผู้ปกครองเดินขึ้นไป ดิฉันแค่ถามเพื่อความแน่ใจเท่านั้น )
แล้วช่วงเย็นดิฉันไปรับลูกกลับบ้านตามปกติ ดิฉันไปรับลูกคนเดียวค่ะ แล้วก็เจอครูประจำชั้นและครูพี่เลี้ยง ดิฉันก็ปกติ ไหว้ตามมารยาท แต่ครูพี่เลี้ยงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ดิฉันก็คุยกับครูประจำชั้นปกติ แล้วครูพี่เลี้ยงก็เปิดประเด็นขึ้นมาโผ่งๆเลยค่ะ ว่าไม่พอใจดิฉัน ดิฉันก็หน้าเอ๋อไปสักพักเพราะจู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาเองเลยค่ะ แล้วก็มีการเถียงและอธิบาย ส่วนครูประจำก็บอกว่า " เขาไม่ได้อยู่ที่เกิดเหตุ แต่ได้ฟังจากครูพี่เลี้ยง ก็ไม่พอใจเหมือนกันนะ " กลับกลายเป็นว่าดิฉันโดนรุมจากการเถียงเลยค่ะ ดิฉันมองหน้าลูก ดิฉันอาจเป็นแม่พระ แต่เลือกจบด้วยการขอโทษให้มันจบๆกันไป ทำไมดิฉันถึงเลือกวิธีนี้ เพราะ ดิฉันไม่มีเงินที่จะส่งเสียลูกดิฉันเรียนค่ะ เลยได้เรียนโรงเรียนวัดที่เรียนฟรีค่ะ และ ลูกดิฉันยังต้องเจอกับครูกลุ่มนี้อีก 1 ปี ดิฉันอยากให้ลูกอยู่แบบมีความสุข ดิฉันอาจจะเลือกวิธีที่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกแบบว่า ทำไมดิฉันไม่ตอบโต้ ยอมทำไม ดิฉันเป็นคนไม่กล้าสู้คนค่ะ แค่พิมพ์ยังอยากจะร้องไห้ แต่ดิฉันพิมพ์ทำให้รู้สึกโล่งขึ้นมานิดหน่อย ดิฉันแค่คิดว่า ทำยังไงให้ดิฉันกับลูกออกจากจุดนี้ อาจจะจบด้วยการขอโทษเขาก่อน มันไม่แฟร์สำหรับดิฉันจริง แต่ก็นะ....
คำพูดของคนมันน่ากลัวนะ รู้หน้าไม่รู้ใจ ใส่คำพูดให้ดูมีสีสันในการทะเลาะมากขึ้น เมือไหร่จะหมดจากโลกซะที ใจคนหนอ.....