ครอบครัวผมมีกัน 4 คน ผมเป็นคนโต วันแรกที่น้องผมเกิดมา ผมดีใจมาก ผมไม่เคยมีน้องชายมาก่อน แต่เหตุ์การณ์ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
.
.
.
.
น้องผมเป็นออทิสติกตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้อายุ 18 ปี แล้ว ต้องเข้าเรียนโรงเรียนพิเศษ เพราะน้องผมไม่สามารถสือสารกับคนรอบข้างได้ว่าต้องการอะไร รู้สึกอะไร ทุกคนต้องเดาใจ แม่ผมจะเป็นคนที่เดาใจน้องเก่งที่สุด ซึ่งค่าใช้จ่ายในการฝึกพัฒนาการต่อเดือนก็สูงมากครับ พ่อผมหาเลี้ยงครอบครัวคนเดียว (ผมสงสารพ่อมากๆ) เพราะแม่ผมต้องดูแลน้องและทำงานบ้าน (แม่จะเป็นคนที่เหนื่อยสุดและทะเลาะกับน้องประจำ แต่แม่ก็เป็นคนที่รักน้องที่สุด) ทุกวันจันทร์-ศุกร์ แม่กับลุงจะขับรถไปส่งน้องและรับน้องที่โรงเรียน เช้า-เย็น
.
.
.
.
แต่เมื่อน้องผมอายุเข้า 18 เริ่มเป็นช่วงของวัยรุ่น น้องผมจะพฤติกรรมแปลกๆมาเป็นช่วงๆ แต่ช่วงนี้หนักสุด น้องผมไม่ให้ล๊อคประตูรถ จ้องจะเปิดประตูรถตอนขับๆอยู่ พอห้ามก็เกิดการตอบโต้กันในรถ น้องผมสูง 165 น้ำหนัก 110 กิโล ไม่มีใครสู้แรงน้องได้ ต้องช่วยกันห้าม ซึ่งเหตุการณ์ที่เข้ามาแต่ละช่วงชีวิต มันทำให้พ่อ แม่ และผมเครียดมาก และพอกลางคืน ตี1-2 น้องผมไม่นอน งัดพ่อลุกขึ้นมาพาไป เซเว่นบ้าง ถ้าวันหยุดผมลุกขึ้นมาทำงานบ้านตอนเช้าไม่มีใครนอนกับน้อง น้องก็จะมาป่วนตามแม่จนทำงานบ้านไม่ได้เลย
.
.
.
.
ผมแค่อยากจะรู้ว่า น้องผมยังพอมีโอกาศที่จะเป็นเหมือนเด็กทั่วไปมั้ย เพราะอีกใจนึงผมก็สงสารน้องผม เขาอึดอัด เขาบอกไม่ได้ว่าเขาต้องการอะไร เขาไม่เคยมีเพื่อนแบบพวกคุณ เพื่อนสนิทเค้าคือคุณลุงของผม อายุ 50+ ที่เหลือก็ไม่มีใครกล้ามาเล่นกับน้อง เพราะตัวใหญ่กลัวต้องจะทำร้าย
.
.
.
.
และวันที่ผมไม่อยากให้เกิดก็มาถึง น้องผมเริ่มค่อต้านการไปโรงเรียน พยายามเอามือล้วงคอให้อ๊วก ให้พ่อแม่อับอาบบ้าง เพื่อที่จะต้องตามใจ และวันนี้ คุณครูโทรมาบอกแม่ว่าน้องตบหน้าครูไป 1 ที ซึ้งคุณครูแนะนำว่าน้องผมจะต้องใช้ยากล่อมประสาท ใช่ครับยาที่กินเข้าไปแล้วทำเราเอ๋อหลุดลอย
.
.
.
.
ผมอยากทราบว่ายังมีวิธีอื่นอีกมั้ยครับ เพราะที่บ้านพาไปหา หมอโรงพยาบาลหลายที่มาก ใครเคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาบ้างครับ ผมอยากรู้ว่ามันพอมีโอกาศมั้ย หรืออยากแนะนำอะไรเพิ่มเติมผมยินดีรับฟังครับ ตอนนี้ครอบครัวผมไม่รู้จะไปพึ่งทางไหนแล้ว ผมอยากคุยกับน้องรู้เรื่องครับ ผมอยากเห็นน้องผมมีเพื่อนเหมือนเด็กคนอื่นบ้าง ผมอยากเห็นน้องผมมีความสุข ทุกวันนี้ผมเหมือนเป็นลูกคนเดียว โมเมนท์พี่น้องผมไม่เคยได้รับมันเลยครับ
.
.
.
.
ส่วนตัวผมตอนนี้กำลังจะเรียนจบ ผมจะกลับบ้าน
เดือนละ 2 ครั้ง ชีวิตนี้ผมคงทำงานประจำไม่ได้แน่ ผมคงต้องงานที่อิสระ เพื่อที่จะได้เลี้ยงดูน้องและทำงานไปด้วยได้ เพราะอีกไม่นานพ่อผมกำลังจะเกษียนแล้ว ความหวังทุกอย่างอยู่ที่ผมคนเดียว ซึ้งแต่ก่อนผมไม่เข้าใจ แต่วันนี้ผมเข้าใจความเครียดที่พ่อแม่ผมแบกรับมาตลอดว่าต้องเจออะไรบ้าง ต่อไปคงเป็นตาผมบ้างแล้วสิน่ะ ผมกลัวอย่างเดียว กลัวผมจะตายก่อน แล้วไม่มีใครดูแลน้องผม
.
.
เพราะคงไม่ใครเข้าใจหรอก ถ้าปัญหามันไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเอง ขอบคุณที่รับฟังและอ่านจนจบครับ
.
.
ถ้าชีวิตคุณคล้ายผมเรามาพูดคุยแลกเปลี่ยนวิธีการแก้ปัญหาได้ครับ
น้องอายุ18เป็นออทิสติก สามารถหายได้มั้ยครับ ?
.
.
.
.
น้องผมเป็นออทิสติกตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้อายุ 18 ปี แล้ว ต้องเข้าเรียนโรงเรียนพิเศษ เพราะน้องผมไม่สามารถสือสารกับคนรอบข้างได้ว่าต้องการอะไร รู้สึกอะไร ทุกคนต้องเดาใจ แม่ผมจะเป็นคนที่เดาใจน้องเก่งที่สุด ซึ่งค่าใช้จ่ายในการฝึกพัฒนาการต่อเดือนก็สูงมากครับ พ่อผมหาเลี้ยงครอบครัวคนเดียว (ผมสงสารพ่อมากๆ) เพราะแม่ผมต้องดูแลน้องและทำงานบ้าน (แม่จะเป็นคนที่เหนื่อยสุดและทะเลาะกับน้องประจำ แต่แม่ก็เป็นคนที่รักน้องที่สุด) ทุกวันจันทร์-ศุกร์ แม่กับลุงจะขับรถไปส่งน้องและรับน้องที่โรงเรียน เช้า-เย็น
.
.
.
.
แต่เมื่อน้องผมอายุเข้า 18 เริ่มเป็นช่วงของวัยรุ่น น้องผมจะพฤติกรรมแปลกๆมาเป็นช่วงๆ แต่ช่วงนี้หนักสุด น้องผมไม่ให้ล๊อคประตูรถ จ้องจะเปิดประตูรถตอนขับๆอยู่ พอห้ามก็เกิดการตอบโต้กันในรถ น้องผมสูง 165 น้ำหนัก 110 กิโล ไม่มีใครสู้แรงน้องได้ ต้องช่วยกันห้าม ซึ่งเหตุการณ์ที่เข้ามาแต่ละช่วงชีวิต มันทำให้พ่อ แม่ และผมเครียดมาก และพอกลางคืน ตี1-2 น้องผมไม่นอน งัดพ่อลุกขึ้นมาพาไป เซเว่นบ้าง ถ้าวันหยุดผมลุกขึ้นมาทำงานบ้านตอนเช้าไม่มีใครนอนกับน้อง น้องก็จะมาป่วนตามแม่จนทำงานบ้านไม่ได้เลย
.
.
.
.
ผมแค่อยากจะรู้ว่า น้องผมยังพอมีโอกาศที่จะเป็นเหมือนเด็กทั่วไปมั้ย เพราะอีกใจนึงผมก็สงสารน้องผม เขาอึดอัด เขาบอกไม่ได้ว่าเขาต้องการอะไร เขาไม่เคยมีเพื่อนแบบพวกคุณ เพื่อนสนิทเค้าคือคุณลุงของผม อายุ 50+ ที่เหลือก็ไม่มีใครกล้ามาเล่นกับน้อง เพราะตัวใหญ่กลัวต้องจะทำร้าย
.
.
.
.
และวันที่ผมไม่อยากให้เกิดก็มาถึง น้องผมเริ่มค่อต้านการไปโรงเรียน พยายามเอามือล้วงคอให้อ๊วก ให้พ่อแม่อับอาบบ้าง เพื่อที่จะต้องตามใจ และวันนี้ คุณครูโทรมาบอกแม่ว่าน้องตบหน้าครูไป 1 ที ซึ้งคุณครูแนะนำว่าน้องผมจะต้องใช้ยากล่อมประสาท ใช่ครับยาที่กินเข้าไปแล้วทำเราเอ๋อหลุดลอย
.
.
.
.
ผมอยากทราบว่ายังมีวิธีอื่นอีกมั้ยครับ เพราะที่บ้านพาไปหา หมอโรงพยาบาลหลายที่มาก ใครเคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาบ้างครับ ผมอยากรู้ว่ามันพอมีโอกาศมั้ย หรืออยากแนะนำอะไรเพิ่มเติมผมยินดีรับฟังครับ ตอนนี้ครอบครัวผมไม่รู้จะไปพึ่งทางไหนแล้ว ผมอยากคุยกับน้องรู้เรื่องครับ ผมอยากเห็นน้องผมมีเพื่อนเหมือนเด็กคนอื่นบ้าง ผมอยากเห็นน้องผมมีความสุข ทุกวันนี้ผมเหมือนเป็นลูกคนเดียว โมเมนท์พี่น้องผมไม่เคยได้รับมันเลยครับ
.
.
.
.
ส่วนตัวผมตอนนี้กำลังจะเรียนจบ ผมจะกลับบ้าน
เดือนละ 2 ครั้ง ชีวิตนี้ผมคงทำงานประจำไม่ได้แน่ ผมคงต้องงานที่อิสระ เพื่อที่จะได้เลี้ยงดูน้องและทำงานไปด้วยได้ เพราะอีกไม่นานพ่อผมกำลังจะเกษียนแล้ว ความหวังทุกอย่างอยู่ที่ผมคนเดียว ซึ้งแต่ก่อนผมไม่เข้าใจ แต่วันนี้ผมเข้าใจความเครียดที่พ่อแม่ผมแบกรับมาตลอดว่าต้องเจออะไรบ้าง ต่อไปคงเป็นตาผมบ้างแล้วสิน่ะ ผมกลัวอย่างเดียว กลัวผมจะตายก่อน แล้วไม่มีใครดูแลน้องผม
.
.
เพราะคงไม่ใครเข้าใจหรอก ถ้าปัญหามันไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเอง ขอบคุณที่รับฟังและอ่านจนจบครับ
.
.
ถ้าชีวิตคุณคล้ายผมเรามาพูดคุยแลกเปลี่ยนวิธีการแก้ปัญหาได้ครับ