สวัสดีครับ เข้าเรื่องเลยละกันนะครับ
ผมอายุ 16 ปี อยู่ม.4 ผมเป็นคนที่เคารพพ่อมาก เราคุยถูกคอกันทุกเรื่อง แต่เรื่องเดียวที่เราความเห็นไม่ตรงกันคือเรื่อง อาชีพในอนาคตของผม เมื่อบทสนทนาเข้าสู่หัวข้อนี้เมื่อไหร่ต่างก็จบลงด้วยการรู้สึกไม่ดีต่อกันเสมอ ผมมีความคิดว่า เราควรทำอาชีพที่มันตอบโจทย์ความเป็นตัวเรา และ ตรงกับสิ่งที่เราชอบ แต่พ่อผมเห็นว่า สิ่งที่ผมพูดมามันความฝัน และบอกว่า ประเทศไทยมีอาชีพอะไรบ้างที่ทำแล้วอยู่รอด สุดท้ายก็อยากให้ผมเป็น ทนาย อัยการ หรือ ข้าราชการ ... ผมบอกว่าตัวผมเองก็คือตัวผมเองผมสามารถบอกตัวเองได้ว่าตัวเองเป็นยังไง ผมชอบอะไร ผมควรทำอาชีพอะไร แต่พ่อผมบอกว่า คนที่จะกำหนดตัวผมคือคนที่รับผมเข้าทำงาน
และบอกอีกว่า ไม่มีใครชอบอาชีพที่ตัวเองทำกันหรอก ...หืม..ไม่จริงหรอกครับ ผมเคยพิสูจน์ให้พ่อเห็นแล้วว่า ผมไม่ได้แค่ชอบ แต่ผมสามารถทำให้มันออกมาเป็นผลงานจริงๆได้ และ ผมก็มีความกระตือรือร้นกับมัน ถึงแม้มันจะไม่ใช่ผลงานที่สมบูรณ์ก็ตามเพราะมันต้องใช้เวลามากในการทำ แต่ผมก็จมกับสิ่งที่ผมทำได้ทั้งวันโดยไม่เบื่อ ถ้าคนที่ส่งผมเรียนไม่ใช่พ่อผม ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ ... ผมควรจะทำยังไงดี ให้พ่อยอมรับในเส้นทางที่ผมเลือก
ผมอยากเป็น นักพัฒนาเกมครับ และคิดอยากจะเข้าศึกษาต่อคณะ IDD มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์..ครับ
หลายครั้งที่ผมหันเข็มทิศตัวเองออกจากอาชีพในฝันของผม แต่สุดท้ายผมก็กลับมาหลงรัก อาชีพนี้เหมือนเดิมหลายต่อหลายครั้ง
ผมอยากเป็นอาชีพนี้มาตั้งแต่ ป.4 แล้วครับ แต่พ่อก็บอกว่า ทำเกรดให้ดีก่อน เอ็งยังมีสิทธิ์ตัดสินใจอีกตั้งหลายปี ..ก็ไม่เข้าใจทำไมเราจะคิดตั้งแต่เนิ่นๆไม่ได้ ต้องไปคิดเอาในตอนที่ไฟลนก้นเท่านั้นหรือ??
ป.ล. ฐานะครอบครัวผมปานกลางครับ พ่อทำอาชีพข้าราชการ
พ่อไม่ยอมรับในเส้นทางอาชีพที่ผมจะเลือกเดิน ผมควรทำอย่างไรดี?
ผมอายุ 16 ปี อยู่ม.4 ผมเป็นคนที่เคารพพ่อมาก เราคุยถูกคอกันทุกเรื่อง แต่เรื่องเดียวที่เราความเห็นไม่ตรงกันคือเรื่อง อาชีพในอนาคตของผม เมื่อบทสนทนาเข้าสู่หัวข้อนี้เมื่อไหร่ต่างก็จบลงด้วยการรู้สึกไม่ดีต่อกันเสมอ ผมมีความคิดว่า เราควรทำอาชีพที่มันตอบโจทย์ความเป็นตัวเรา และ ตรงกับสิ่งที่เราชอบ แต่พ่อผมเห็นว่า สิ่งที่ผมพูดมามันความฝัน และบอกว่า ประเทศไทยมีอาชีพอะไรบ้างที่ทำแล้วอยู่รอด สุดท้ายก็อยากให้ผมเป็น ทนาย อัยการ หรือ ข้าราชการ ... ผมบอกว่าตัวผมเองก็คือตัวผมเองผมสามารถบอกตัวเองได้ว่าตัวเองเป็นยังไง ผมชอบอะไร ผมควรทำอาชีพอะไร แต่พ่อผมบอกว่า คนที่จะกำหนดตัวผมคือคนที่รับผมเข้าทำงาน
และบอกอีกว่า ไม่มีใครชอบอาชีพที่ตัวเองทำกันหรอก ...หืม..ไม่จริงหรอกครับ ผมเคยพิสูจน์ให้พ่อเห็นแล้วว่า ผมไม่ได้แค่ชอบ แต่ผมสามารถทำให้มันออกมาเป็นผลงานจริงๆได้ และ ผมก็มีความกระตือรือร้นกับมัน ถึงแม้มันจะไม่ใช่ผลงานที่สมบูรณ์ก็ตามเพราะมันต้องใช้เวลามากในการทำ แต่ผมก็จมกับสิ่งที่ผมทำได้ทั้งวันโดยไม่เบื่อ ถ้าคนที่ส่งผมเรียนไม่ใช่พ่อผม ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ ... ผมควรจะทำยังไงดี ให้พ่อยอมรับในเส้นทางที่ผมเลือก
ผมอยากเป็น นักพัฒนาเกมครับ และคิดอยากจะเข้าศึกษาต่อคณะ IDD มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์..ครับ
หลายครั้งที่ผมหันเข็มทิศตัวเองออกจากอาชีพในฝันของผม แต่สุดท้ายผมก็กลับมาหลงรัก อาชีพนี้เหมือนเดิมหลายต่อหลายครั้ง
ผมอยากเป็นอาชีพนี้มาตั้งแต่ ป.4 แล้วครับ แต่พ่อก็บอกว่า ทำเกรดให้ดีก่อน เอ็งยังมีสิทธิ์ตัดสินใจอีกตั้งหลายปี ..ก็ไม่เข้าใจทำไมเราจะคิดตั้งแต่เนิ่นๆไม่ได้ ต้องไปคิดเอาในตอนที่ไฟลนก้นเท่านั้นหรือ??
ป.ล. ฐานะครอบครัวผมปานกลางครับ พ่อทำอาชีพข้าราชการ