คือแม่เรารักเรามากนะคะเราก็รักแม่มากแต่แม่เป็นคนแบบที่เราไม่ชอบอ่ะคะแบบถ้าคนนี้เป็นคนใกล้ตัวหรือเป็นเพื่อนจะออกห่างคนแรกเลยค่ะ
เราอยู่กับแม่2คนแม่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะตั้งแต่เด็กจนโตคือไม่เคยมีโอกาสพูดดีๆกับแม่เป็นเรื่องเป็นราวเลยค่ะเหมือนพูดอะไรก็จะโดนขัดโดนว่าโดนด่าตลอดเวลาทุกอย่างทุกการกระทำเพื่อนหรือของๆเราแม่จะด่าทุกอย่างทุกคนเลยค่ะแบบชีวิตเราไม่มีอะไรดีเลยด่าหยาบคายเลยค่ะ
ตั้งแต่อนุบาลเริ่มจำความได้ก็คิดอยู่ตลอดว่าทำไมต้องเกิดมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้เราทำอะไรผิดนิดเดียวคือฟาดๆๆๆปาข้าวของทุกอย่างขังในห้องน้ำขังนอกบ้านด่าหยาบคายด่าตั้งแต่เด็กเลยว่าจะเกิดมาทำไมแบบด่าทุกคำที่เป็นคำหยาบมาตั้งแต่จำความได้เลยค่ะจนถึงปจบก็ทำงานแล้วบางทีเราดิ้นในท้องหรือพอเกิดมาแล้วเลี้ยงยากก็ด่าๆเรามาถึงปัจจุบันคือบางทีเราก็งงว่าตอนนั้นเราบังคับตัวเองได้มั้ยจริงๆเค้าเป็นคนทำให้เราเกิดมารึป่าวเราไม่ได้เลือกที่จะเกิดมาเพื่อดิ้นในท้องแล้วโดนด่าว่าชาติช** ต่างๆอ่ะ
สมัยเรียนมปลายจะเอ็นทรานซ์ก็คือเราอยู่กับอาม่าก็โทรมาด่าทุกวันบอกว่าไม่อ่านหนังสือทั้งๆที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันด้วยซ้ำและไม่ได้มีใครไปบอกแน่นอนค่ะเพราะเราอ่านนสหนักมากจนคนที่บ้านบอกให้นอนบ้างไม่เคยเห็นเรานอนเลยคือทุกครั้งที่เค้าโทรมาด่าๆๆๆแล้วตัดสายไปทุกวันเราจะไม่ได้อ่านนสต่อค่ะมันเสียใจมากนอนร้องไห้ทุกวันกว่าจะตั้งสติอ่านต่อได้ก็คือ3-4ชั่วโมงอ่ะโดนด่าทุกวันยังไงมันก็ไม่ชินอ่ะค่ะไม่เคยชินเลย
พออยู่มหาลัยก็ต้องย้ายกลับมาอยู่กับแม่ใหม่แม่มีตารางเรียนเราทุกวันเลิกเรียนต้องกลับเลยไม่ให้ไปรับน้องด้วยเพิ่งจะมาเริ่มปล่อยเรื่องเวลากลับบ้านตอนปี3แล้วแล้วก็ชอบด่าสิ่งที่เราเรียนคณะที่เราเรียนว่ามีแต่คนโง่ๆเท่านั้นที่เรียนด่าตั้งแต่รู้ว่าเราติดยันเราเรียนจบเลยค่ะด่าทุกวันคือเราเครียดเรื่องเรียนเราไม่เคยบอกแม่เลยเพราะบอกไม่ได้แน่นอนเรียนยากการแข่งขันสูงเราต้องเข้มแข็งกับทุกเรื่องตลอดเวลาไม่งั้นถ้าเราปล่อยช่องว่างเค้าซ้ำแน่นอนค่ะ(คณะที่เราเรียนและมหาลัยไม่ได้แย่เลยค่ะน่าจะเป็นมหาลัยที่เด็กส่วนมากอยากเข้ามาเรียนด้วย) คือเราว่าเราเป็นเด็กดีนะไม่ได้เข้าข้างตัวเองเราไม่เคยทำเสียชื่อเลยแต่เค้าไม่เคยภูมิใจกับเราเลยอ่ะทำไรก็ไม่เคยดีพอพูดเรื่องเรียนเราก็เหมือนบลัฟตลอดว่าสิ่งที่เค้าเรียนมันยากกว่าดีกว่าแล้วก็พูดเรื่องของตัวเองไปยาวมาก
ทุกวันที่เรากลับบ้านเราต้องตั้งสติหน้าประตูทุกวันเลยค่ะต้องเงี่ยหูฟังว่ามีเสียงอะไรมั้ยคือเราต้องทำใจทุกวันเลยว่าเข้าบ้านปุ้บเค้าอาจจะด่าเราเลยด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้วันไหนที่ไม่ด่าเหมือนเป็นโบนัสมากเลยค่ะ
ชอบด่าเรื่องผู้ชายด้วยค่ะอันนี้งงมากเลยชอบคิดตลอดเวลาว่าเราไปเอากับผู้ชายจะท้องมั่วผู้ชายบอกว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิมาบอกมองเห็นทุกอย่างคือเราได้แต่ฟังๆๆแล้วพูดอะไรไม่ได้มาทั้งชีวิตปกติคือเค้าจะด่าๆๆเราต้องฟังๆๆอธิบาย=เถียงเท่ากับฟาดมากขึ้นปัจจุบันก็ฟาดอยู่ไม่พอใจก็ทำลายข้าวของพังถีบกระทืบตบขว้างฟาดทุกอย่างใส่โทรศัพท์ไอแพดคอมพิวเตอร์ของบริษัทก็ขว้างไม่เหลือเลยค่ะล่าสุดจะเขวี้ยงกรรไกรกับดัมเบลใส่แล้วแบบรอยจ้ำรอยเขียวเต็มแขนไปหมดเลย
เค้าชอบพูดด้วยว่าไม่มีใครชอบเราเลยป้าอาม่าทุกๆคนเกลียดเราแต่ไม่กล้าบอกเราเราได้ยินแบบนี้มาตั้งแต่เด็กยันโตเลยค่ะคือเข้าใจแบบนี้มาตลอดจนตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่เลยว่าที่พูดจริงมั้ยแต่ดูจากป้าๆที่แอบมาให้กำลังใจลับหลังว่าให้อดทนนะถ้ามีอะไรก็โทรมาได้แบบมาคุยกับป้าๆได้เราถึงเริ่มคิดละว่าจริงๆเค้าไม่ได้เกลียดเราหรือปล่าว
เรารู้สึกแย่กับตัวเองมากที่เคยอยากพ้นทุกข์เรื่องนี้โดยการหนีโลกนี้ไปเลยแบบเป็นความคิดตอนอนุบาลเลยค่ะเกือบไปแล้วด้วยแต่มีสถานการณ์ทำให้เราทำไม่ได้แต่พอโตมาเจอโลกที่กว้างขึ้นที่ไม่ได้มีแต่แม่ทำให้รู้ว่ามีอีกหลายอย่างมากที่เราอยากทำแบบโลกนี้มีอีกหลายอย่างที่ทำแล้วมีความสุขที่เรายังไม่ได้ลองยังไม่ได้ไปเลยยังอยากเห็นตัวเองประสบความสำเร็จในชีวิตอยู่จริงๆเป้าหมายที่ทำให้เราสอบมหาลัยได้คือแม่เลยอ่ะถึงเค้าจะทำให้เราทุกข์มากๆแต่เราอยากทำให้เค้าอยู่สบายอ่ะอยากให้เค้ามีเงินไม่ลำบากเราคิดว่าเราก็เป็นส่วนนึงส่วนใหญ่เลยที่ทำให้เค้าทุกข์เหมือนกันเหมือนคนที่ทัศนคติต่างกันมากๆนิสัยต่างกันมากๆมาอยู่ด้วยกันตลอดเวลาอ่ะค่ะ
ที่อยากจะถามเพื่อนๆก็คือพอทำงานเราย้ายมาอยู่คอนโดกับแม่ห้องเดียวกันทำให้เราทุกข์เรื่องนี้เพิ่มขึ้นมากแบบมากๆๆๆตลอดเวลาเหมือนมีคนจ้องจับผิดเราตลอดเวลาพร้อมหาเรื่องตลอดเวลาเลยด้วยความที่เค้าชอบคิดวิเคราะห์เองต่างๆบวกกับนิสัยที่ว่าตัวเองไม่เคยทำผิดชีวิตเราไม่ใช่ของเราชีวิตเราคือของแม่แม่มีสิทธิจะให้เราทำอะไรก็ได้อันนี้คือคำพูดของเค้านะคะแล้วการกระทำก็ทำจริงค่ะเราพูดเต็มปากเลยว่าเราไม่มีความสุขเลยทำงานก็มีเรื่องเครียดมากๆแล้วแต่เรื่องแม่สามารถกลบทุกความเครียดได้หมดเลยค่ะเสียใจและเครียดทุกวันแล้วหลังๆฟาดปาข้าวของหนักมากขึ้นด้วยอยากรู้ว่าเพื่อนๆจะทำยังไงคะคือเราเคยคิดหลายทีมากว่าเราควรออกไปอยู่เองมั้ยแต่แม่ก็ต้องอยู่คนเดียวเราไม่อยากให้เค้าอยู่คนเดียวเลยค่ะเรากลัวเค้าคิดมากแบบคิดไม่ดีอ่ะค่ะแต่เราก็อยู่ไม่ไหวเหมือนกันคือเราคิดว่าเราไม่สามารถสร้างครอบครัวได้เลยค่ะถ้าไม่ใช่คนที่เค้าชอบแบบรวยหรือเป็นหมอทำนองนี้อ่ะค่ะเหมือนเค้ารักเรามากเป็นห่วงมากแต่มากเกินไปบวกกับที่เราสังเกตมาคือรอบตัวเค้าไม่ค่อยเหลือใครแล้วเหลือแค่พี่น้องเค้าบอกว่ารำคาญเพื่อนพอสนิดกับคนไหนก็คืออยู่ด้วยกันได้ไม่นานอ่ะค่ะซักพักก็มาด่าคนนั้นให้ฟังละชอบคิดในแง่ร้ายด้วยแบบว่าคนนั้นหลอกคนนี้แย่บางทีเราฟังเค้าคุยโทรศัพท์เรายังไม่ไหวเลยอ่ะไม่อยากฟังพูดว่าคนอื่นดูไม่ดีแบบเวอร์อ่ะถ้าเป็นเพื่อนคือเราไม่คบแน่นอนอ่ะบางทีเราอยู่ในสถานการณ์นั้นๆด้วยคือเราไม่ได้คิดแบบนั้นเลยแต่เค้าคิดไปได้ต่างๆนาๆเลยอ่ะว่าคนนั้นคนนี้ตั้งใจทำแย่เป็นคนแย่เราอยู่กับเค้าแปบๆยังไม่ไหวเลยอ่ะฟังที่เค้าพูดไม่ไหวอ่ะขนาดเรายังไม่ไหวเลยเราคนที่จะมาอยู่กับเราได้เค้าจะไหวได้ไงอ่ะถ้าเราจะสร้างครอบครัวถ้าเราอยู่กับแม่เราต้องเอาแม่ไปอยู่ด้วยอยู่แล้ว
นั่นแหละค่ะเรื่องของเรายาวหน่อยนะคะเหมือนระบายไปเยอะเลยคือเรารู้ว่าชีวิตเราไม่ได้แย่ที่สุดหรอกมันมีคนที่แย่กว่าเรามากๆแต่เราไม่มีความสุขเลยมีปัญหาหลายอย่างที่เราคิดไม่ตกตลอดอยากรู้ความคิดเห็นของเพื่อนๆคนอื่นค่ะเราคิดว่าน่าจะมีความคิดที่โตกว่าเราอาจทำให้เรามีไอเดียการแก้ปัญหาเพิ่มขึ้น อยากย้ำอีกทีว่าแม่เรารักเรามากนะคะ เวลาท่านอารมณ์ดีก็ดีมากๆค่ะ ยังพยายามตื่นมาทำผักปั่นให้เราก่อนไปทำงานทุกเช้า แค่จุดที่มันเป็นปัญหามันก็ทุกข์มากค่ะ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ
ถ้าเจอแม่ทำแบบนี้คุณจะทำอย่างไรคะ
เราอยู่กับแม่2คนแม่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะตั้งแต่เด็กจนโตคือไม่เคยมีโอกาสพูดดีๆกับแม่เป็นเรื่องเป็นราวเลยค่ะเหมือนพูดอะไรก็จะโดนขัดโดนว่าโดนด่าตลอดเวลาทุกอย่างทุกการกระทำเพื่อนหรือของๆเราแม่จะด่าทุกอย่างทุกคนเลยค่ะแบบชีวิตเราไม่มีอะไรดีเลยด่าหยาบคายเลยค่ะ
ตั้งแต่อนุบาลเริ่มจำความได้ก็คิดอยู่ตลอดว่าทำไมต้องเกิดมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้เราทำอะไรผิดนิดเดียวคือฟาดๆๆๆปาข้าวของทุกอย่างขังในห้องน้ำขังนอกบ้านด่าหยาบคายด่าตั้งแต่เด็กเลยว่าจะเกิดมาทำไมแบบด่าทุกคำที่เป็นคำหยาบมาตั้งแต่จำความได้เลยค่ะจนถึงปจบก็ทำงานแล้วบางทีเราดิ้นในท้องหรือพอเกิดมาแล้วเลี้ยงยากก็ด่าๆเรามาถึงปัจจุบันคือบางทีเราก็งงว่าตอนนั้นเราบังคับตัวเองได้มั้ยจริงๆเค้าเป็นคนทำให้เราเกิดมารึป่าวเราไม่ได้เลือกที่จะเกิดมาเพื่อดิ้นในท้องแล้วโดนด่าว่าชาติช** ต่างๆอ่ะ
สมัยเรียนมปลายจะเอ็นทรานซ์ก็คือเราอยู่กับอาม่าก็โทรมาด่าทุกวันบอกว่าไม่อ่านหนังสือทั้งๆที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันด้วยซ้ำและไม่ได้มีใครไปบอกแน่นอนค่ะเพราะเราอ่านนสหนักมากจนคนที่บ้านบอกให้นอนบ้างไม่เคยเห็นเรานอนเลยคือทุกครั้งที่เค้าโทรมาด่าๆๆๆแล้วตัดสายไปทุกวันเราจะไม่ได้อ่านนสต่อค่ะมันเสียใจมากนอนร้องไห้ทุกวันกว่าจะตั้งสติอ่านต่อได้ก็คือ3-4ชั่วโมงอ่ะโดนด่าทุกวันยังไงมันก็ไม่ชินอ่ะค่ะไม่เคยชินเลย
พออยู่มหาลัยก็ต้องย้ายกลับมาอยู่กับแม่ใหม่แม่มีตารางเรียนเราทุกวันเลิกเรียนต้องกลับเลยไม่ให้ไปรับน้องด้วยเพิ่งจะมาเริ่มปล่อยเรื่องเวลากลับบ้านตอนปี3แล้วแล้วก็ชอบด่าสิ่งที่เราเรียนคณะที่เราเรียนว่ามีแต่คนโง่ๆเท่านั้นที่เรียนด่าตั้งแต่รู้ว่าเราติดยันเราเรียนจบเลยค่ะด่าทุกวันคือเราเครียดเรื่องเรียนเราไม่เคยบอกแม่เลยเพราะบอกไม่ได้แน่นอนเรียนยากการแข่งขันสูงเราต้องเข้มแข็งกับทุกเรื่องตลอดเวลาไม่งั้นถ้าเราปล่อยช่องว่างเค้าซ้ำแน่นอนค่ะ(คณะที่เราเรียนและมหาลัยไม่ได้แย่เลยค่ะน่าจะเป็นมหาลัยที่เด็กส่วนมากอยากเข้ามาเรียนด้วย) คือเราว่าเราเป็นเด็กดีนะไม่ได้เข้าข้างตัวเองเราไม่เคยทำเสียชื่อเลยแต่เค้าไม่เคยภูมิใจกับเราเลยอ่ะทำไรก็ไม่เคยดีพอพูดเรื่องเรียนเราก็เหมือนบลัฟตลอดว่าสิ่งที่เค้าเรียนมันยากกว่าดีกว่าแล้วก็พูดเรื่องของตัวเองไปยาวมาก
ทุกวันที่เรากลับบ้านเราต้องตั้งสติหน้าประตูทุกวันเลยค่ะต้องเงี่ยหูฟังว่ามีเสียงอะไรมั้ยคือเราต้องทำใจทุกวันเลยว่าเข้าบ้านปุ้บเค้าอาจจะด่าเราเลยด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้วันไหนที่ไม่ด่าเหมือนเป็นโบนัสมากเลยค่ะ
ชอบด่าเรื่องผู้ชายด้วยค่ะอันนี้งงมากเลยชอบคิดตลอดเวลาว่าเราไปเอากับผู้ชายจะท้องมั่วผู้ชายบอกว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิมาบอกมองเห็นทุกอย่างคือเราได้แต่ฟังๆๆแล้วพูดอะไรไม่ได้มาทั้งชีวิตปกติคือเค้าจะด่าๆๆเราต้องฟังๆๆอธิบาย=เถียงเท่ากับฟาดมากขึ้นปัจจุบันก็ฟาดอยู่ไม่พอใจก็ทำลายข้าวของพังถีบกระทืบตบขว้างฟาดทุกอย่างใส่โทรศัพท์ไอแพดคอมพิวเตอร์ของบริษัทก็ขว้างไม่เหลือเลยค่ะล่าสุดจะเขวี้ยงกรรไกรกับดัมเบลใส่แล้วแบบรอยจ้ำรอยเขียวเต็มแขนไปหมดเลย
เค้าชอบพูดด้วยว่าไม่มีใครชอบเราเลยป้าอาม่าทุกๆคนเกลียดเราแต่ไม่กล้าบอกเราเราได้ยินแบบนี้มาตั้งแต่เด็กยันโตเลยค่ะคือเข้าใจแบบนี้มาตลอดจนตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่เลยว่าที่พูดจริงมั้ยแต่ดูจากป้าๆที่แอบมาให้กำลังใจลับหลังว่าให้อดทนนะถ้ามีอะไรก็โทรมาได้แบบมาคุยกับป้าๆได้เราถึงเริ่มคิดละว่าจริงๆเค้าไม่ได้เกลียดเราหรือปล่าว
เรารู้สึกแย่กับตัวเองมากที่เคยอยากพ้นทุกข์เรื่องนี้โดยการหนีโลกนี้ไปเลยแบบเป็นความคิดตอนอนุบาลเลยค่ะเกือบไปแล้วด้วยแต่มีสถานการณ์ทำให้เราทำไม่ได้แต่พอโตมาเจอโลกที่กว้างขึ้นที่ไม่ได้มีแต่แม่ทำให้รู้ว่ามีอีกหลายอย่างมากที่เราอยากทำแบบโลกนี้มีอีกหลายอย่างที่ทำแล้วมีความสุขที่เรายังไม่ได้ลองยังไม่ได้ไปเลยยังอยากเห็นตัวเองประสบความสำเร็จในชีวิตอยู่จริงๆเป้าหมายที่ทำให้เราสอบมหาลัยได้คือแม่เลยอ่ะถึงเค้าจะทำให้เราทุกข์มากๆแต่เราอยากทำให้เค้าอยู่สบายอ่ะอยากให้เค้ามีเงินไม่ลำบากเราคิดว่าเราก็เป็นส่วนนึงส่วนใหญ่เลยที่ทำให้เค้าทุกข์เหมือนกันเหมือนคนที่ทัศนคติต่างกันมากๆนิสัยต่างกันมากๆมาอยู่ด้วยกันตลอดเวลาอ่ะค่ะ
ที่อยากจะถามเพื่อนๆก็คือพอทำงานเราย้ายมาอยู่คอนโดกับแม่ห้องเดียวกันทำให้เราทุกข์เรื่องนี้เพิ่มขึ้นมากแบบมากๆๆๆตลอดเวลาเหมือนมีคนจ้องจับผิดเราตลอดเวลาพร้อมหาเรื่องตลอดเวลาเลยด้วยความที่เค้าชอบคิดวิเคราะห์เองต่างๆบวกกับนิสัยที่ว่าตัวเองไม่เคยทำผิดชีวิตเราไม่ใช่ของเราชีวิตเราคือของแม่แม่มีสิทธิจะให้เราทำอะไรก็ได้อันนี้คือคำพูดของเค้านะคะแล้วการกระทำก็ทำจริงค่ะเราพูดเต็มปากเลยว่าเราไม่มีความสุขเลยทำงานก็มีเรื่องเครียดมากๆแล้วแต่เรื่องแม่สามารถกลบทุกความเครียดได้หมดเลยค่ะเสียใจและเครียดทุกวันแล้วหลังๆฟาดปาข้าวของหนักมากขึ้นด้วยอยากรู้ว่าเพื่อนๆจะทำยังไงคะคือเราเคยคิดหลายทีมากว่าเราควรออกไปอยู่เองมั้ยแต่แม่ก็ต้องอยู่คนเดียวเราไม่อยากให้เค้าอยู่คนเดียวเลยค่ะเรากลัวเค้าคิดมากแบบคิดไม่ดีอ่ะค่ะแต่เราก็อยู่ไม่ไหวเหมือนกันคือเราคิดว่าเราไม่สามารถสร้างครอบครัวได้เลยค่ะถ้าไม่ใช่คนที่เค้าชอบแบบรวยหรือเป็นหมอทำนองนี้อ่ะค่ะเหมือนเค้ารักเรามากเป็นห่วงมากแต่มากเกินไปบวกกับที่เราสังเกตมาคือรอบตัวเค้าไม่ค่อยเหลือใครแล้วเหลือแค่พี่น้องเค้าบอกว่ารำคาญเพื่อนพอสนิดกับคนไหนก็คืออยู่ด้วยกันได้ไม่นานอ่ะค่ะซักพักก็มาด่าคนนั้นให้ฟังละชอบคิดในแง่ร้ายด้วยแบบว่าคนนั้นหลอกคนนี้แย่บางทีเราฟังเค้าคุยโทรศัพท์เรายังไม่ไหวเลยอ่ะไม่อยากฟังพูดว่าคนอื่นดูไม่ดีแบบเวอร์อ่ะถ้าเป็นเพื่อนคือเราไม่คบแน่นอนอ่ะบางทีเราอยู่ในสถานการณ์นั้นๆด้วยคือเราไม่ได้คิดแบบนั้นเลยแต่เค้าคิดไปได้ต่างๆนาๆเลยอ่ะว่าคนนั้นคนนี้ตั้งใจทำแย่เป็นคนแย่เราอยู่กับเค้าแปบๆยังไม่ไหวเลยอ่ะฟังที่เค้าพูดไม่ไหวอ่ะขนาดเรายังไม่ไหวเลยเราคนที่จะมาอยู่กับเราได้เค้าจะไหวได้ไงอ่ะถ้าเราจะสร้างครอบครัวถ้าเราอยู่กับแม่เราต้องเอาแม่ไปอยู่ด้วยอยู่แล้ว
นั่นแหละค่ะเรื่องของเรายาวหน่อยนะคะเหมือนระบายไปเยอะเลยคือเรารู้ว่าชีวิตเราไม่ได้แย่ที่สุดหรอกมันมีคนที่แย่กว่าเรามากๆแต่เราไม่มีความสุขเลยมีปัญหาหลายอย่างที่เราคิดไม่ตกตลอดอยากรู้ความคิดเห็นของเพื่อนๆคนอื่นค่ะเราคิดว่าน่าจะมีความคิดที่โตกว่าเราอาจทำให้เรามีไอเดียการแก้ปัญหาเพิ่มขึ้น อยากย้ำอีกทีว่าแม่เรารักเรามากนะคะ เวลาท่านอารมณ์ดีก็ดีมากๆค่ะ ยังพยายามตื่นมาทำผักปั่นให้เราก่อนไปทำงานทุกเช้า แค่จุดที่มันเป็นปัญหามันก็ทุกข์มากค่ะ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ