พ่อกับแม่ไม่เคยสร้างความเป็นครอบครัวตั้งแต่เด็ก พ่อชอบสังสรรค์ กินเหล้า ผู้หญิง เรียกว่า หนุ่มรักความสำราญ แต่งงานก็แล้ว มีลูกก็แล้ว ก็ไม่ปรับปรุงตัว ไม่มีความรับผิดชอบ ลูกเมียอด ไม่เคยเหลียวแล ขอให้ได้เที่ยว แม้แต่หลอกเงินปู่ หลอกเอาเงินคนโน้น คนนี้ เพื่อเอาไปเที่ยวสนุก แม่ก็ผิดหวัง แล้วก็ติดเหล้าในที่สุด โกรธ เกลียด แค้น พ่อ มาก สาปแช่งกันเลย หลังจากแม่เริ่มกินเหล้า แม่ก็เปลียน ชอบคุย ชอบสนุก ชอบออกไปเที่ยว ด่า เมาทุกวัน บางคืน ก็ออกไปเที่ยวตามผับบาร์ อาชีพที่ทำก็เสีย เพราะเมา เงินไม่พอใช้ ก็ให้ลูกไปขอลุง กับ ป้า
ลูกอาศัยกับแม่เป็นหลัก แต่ ตำว่า แม่ สำหรับ ลูก คือ กลัว กังวล เพราะจำภาพเวลาเค้าเมา ด่า ขู่ทำร้าย กดดัน เวลาไปเรียน จนกระทั่งไปทำงานแล้วก็กังวล ว่าเค้าอยู่บ้านกินเหล้า จะก่อเหตุอะไรไหม เวลา แม่ไม่อยู่ เช่นออกไปเที่ยวกลางคืน หรือไปค้างต่างจังหวัด คือ ความสุข ความสบายใจ ของลูก ไม่ต้องอยู่กับความกลัว เวลาจะทำอะไร ตำว่ากลัวแม่ มาก่อนเลย ลูก 3 คน ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนอะไรให้เลย ช่วยเหลือตัวเอง ทำงานบ้าน โดยเฉพาะพี่คนโต เหมือเป็นเสาหลัก เรียนจบปริญญาตรี ทำงานทุกคน ไม่เที่ยว ไม่มีแฟน ไม่ดื่ม ไม่สูบ ออกแนวเครียดๆ เก็บกด มองหน้าก็เรียกว่าอมทุกข์ มาตลอด
ระหว่างเรียน / ทำงาน ก็มีช่วงเวลาที่แยกกันอยู่กับแม่บ้าง ก็มีช่วงเวลาดีบ้าง แต่ก็ต้องเครียดเป็นระยะๆ เวลาแม่เมาแล้วโทรมาหา บางตรั้งเมาแล้วก็ไปก่อเรื่อง แม่ไม่เคยสร้างสายใย ความผูกพันใดๆกับลูกเลย แต่เรื่องนึงที่แม่ให้เต็มที่คือ เรื่องกิน แม่ไม่เคยดูแลใส่ใจ หรือถามไถ่เกี่ยวกับชีวิตลูกเลย อยู่เป็นไง เพื่อนดีไหม ลูกเรียนอะไร ไปเรียนยังไง เจ็บไขได้ป่วยหรือไหม พูดเข้าใจง่ายๆ ว่า แม่ทำหน้าที่ให้เราโตทางกายอย่างเดียว ทางใจแม่ไม่เคยหล่อเลี้ยงอะไรเลย
ตอนนี้อายุ 40 กว่ากันแล้ว ก็กลับมาอยู่ด้วย แม่ก็เรียกร้องให้เราให้ความรัก การพูดคุย การเอาใจใส่ แต่แม่ก็ยังนิสัยเสียเหมือนเดิม พวกเรา 3 คนก็รู้กัน แต่พยายามอดทน แม่ก็ด่าหยาบคาย แช่ง บางตรั้งก็ด่าต่อหน้าคนอื่น เราก็ทน ไม่เคยคิดที่จะเอาเรื่องทั้งในอดีตและปัจจุบันมาแก้แค้นอะไร แต่เราทำได้แค่หน้าที่ เราไม่สามารถรักเค้าแบบลูกรักแม่ได้ เราไม่รู้ว่า ลูกรักแม่มันต้องมีความรู้สึกแบบไหน มันไม่เคยเกิดกับเรา เรากลัวแม่ แม่ไม่อยู่ขณะใด เรารู้สึกโล่ง
สิ่งที่เค้าทำกับลูก ณ ตอนนี้ ถ้าเป็นลูกคนอื่น เค้าไปนานแล้ว
ขอคำแนะนำ หน่อยได้ไหมค่ะ
พ่อกับแม่ไม่เคยสร้างความเป็นครอบครัวตั้งแต่เด็ก แต่เวลานี้กลับเรียกร้อง ควรทำอย่างไร
ลูกอาศัยกับแม่เป็นหลัก แต่ ตำว่า แม่ สำหรับ ลูก คือ กลัว กังวล เพราะจำภาพเวลาเค้าเมา ด่า ขู่ทำร้าย กดดัน เวลาไปเรียน จนกระทั่งไปทำงานแล้วก็กังวล ว่าเค้าอยู่บ้านกินเหล้า จะก่อเหตุอะไรไหม เวลา แม่ไม่อยู่ เช่นออกไปเที่ยวกลางคืน หรือไปค้างต่างจังหวัด คือ ความสุข ความสบายใจ ของลูก ไม่ต้องอยู่กับความกลัว เวลาจะทำอะไร ตำว่ากลัวแม่ มาก่อนเลย ลูก 3 คน ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนอะไรให้เลย ช่วยเหลือตัวเอง ทำงานบ้าน โดยเฉพาะพี่คนโต เหมือเป็นเสาหลัก เรียนจบปริญญาตรี ทำงานทุกคน ไม่เที่ยว ไม่มีแฟน ไม่ดื่ม ไม่สูบ ออกแนวเครียดๆ เก็บกด มองหน้าก็เรียกว่าอมทุกข์ มาตลอด
ระหว่างเรียน / ทำงาน ก็มีช่วงเวลาที่แยกกันอยู่กับแม่บ้าง ก็มีช่วงเวลาดีบ้าง แต่ก็ต้องเครียดเป็นระยะๆ เวลาแม่เมาแล้วโทรมาหา บางตรั้งเมาแล้วก็ไปก่อเรื่อง แม่ไม่เคยสร้างสายใย ความผูกพันใดๆกับลูกเลย แต่เรื่องนึงที่แม่ให้เต็มที่คือ เรื่องกิน แม่ไม่เคยดูแลใส่ใจ หรือถามไถ่เกี่ยวกับชีวิตลูกเลย อยู่เป็นไง เพื่อนดีไหม ลูกเรียนอะไร ไปเรียนยังไง เจ็บไขได้ป่วยหรือไหม พูดเข้าใจง่ายๆ ว่า แม่ทำหน้าที่ให้เราโตทางกายอย่างเดียว ทางใจแม่ไม่เคยหล่อเลี้ยงอะไรเลย
ตอนนี้อายุ 40 กว่ากันแล้ว ก็กลับมาอยู่ด้วย แม่ก็เรียกร้องให้เราให้ความรัก การพูดคุย การเอาใจใส่ แต่แม่ก็ยังนิสัยเสียเหมือนเดิม พวกเรา 3 คนก็รู้กัน แต่พยายามอดทน แม่ก็ด่าหยาบคาย แช่ง บางตรั้งก็ด่าต่อหน้าคนอื่น เราก็ทน ไม่เคยคิดที่จะเอาเรื่องทั้งในอดีตและปัจจุบันมาแก้แค้นอะไร แต่เราทำได้แค่หน้าที่ เราไม่สามารถรักเค้าแบบลูกรักแม่ได้ เราไม่รู้ว่า ลูกรักแม่มันต้องมีความรู้สึกแบบไหน มันไม่เคยเกิดกับเรา เรากลัวแม่ แม่ไม่อยู่ขณะใด เรารู้สึกโล่ง
สิ่งที่เค้าทำกับลูก ณ ตอนนี้ ถ้าเป็นลูกคนอื่น เค้าไปนานแล้ว
ขอคำแนะนำ หน่อยได้ไหมค่ะ