เราเป็นสาวประเภทสองเรามีแฟนแต่แฟนมีลูกติดแล้ววันนี้เขาตัดสินใจเลิกกับเราเพราะว่าเขากลัวว่าลูกเขาจะรับเราไม่ได้

เราเป็นสาวประเภทสองเรามีแฟนแต่แฟนเรามีลูกติดเมื่อก่อนเขาดูใส่ใจเรามาก เขาบอกเจาชอบเราเขาแอบมองเราอยู่ตลอดไม่ว่าเราจะมีความสุขหรือทุกขเขารู้หมดทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเรา เพราะเราเคยคุยกับเขามาสักพักแต่เราก็ไม่ได้สนใจเขา พอมาวันหนึ่งเขาตัดสินใจทักเรามามันเป็นวันที่เราเสียใจและเป็นวันคล้ายวันเกิดของเรา เราก็เลยคุยกับเขา แต่เราอยู่จังหวัดเดียวกันแต่เขาไปเรียนตจว. พอวันหนึ่งเขากลับมาบ้านเกิด ตกดึกมาเราก็ไปสถานที่ผับแห่งหนึ่ง แล้ววันนั้นเขาก็ไปด้วย ด้วยความที่เจาอยากเจอเราแต่นั้งกันคนละโต๊ะแต่นั่งตรงข้ามกัน เขาก็มองเราอยู่ตลอดก็พิมแชทคุยกันตลอด สักแปปเราหิวข้าวเราก็เลยชวยเขาออกไปเซเว่นแต่เขาก็ไปด้วย กินข้าวป้อนขนมให้ พอตกดึกเราเมาแล้วเราร้องไห้เราลืมคนเก่าไม่ได้แต่เขาก็รู้ สักพักเขาเดินมากอดมาปลอบเรามาลูปหัวเรา แต่จะบอกให้รู้ว่าตอนนั้นเขายังไม่รู้ว่าเราเป็นกะเทย คือแบบมันมีความสุขมาก เขาคือคนที่ทำให้เราลืมคนเก่าได้ และมาวันหนึ่งเราก็คุยกับเขาเรื่องส่วนตัวของกันและกัน เราบอกเราเป็นผช.นะตัวรับได้หรอ เขาบอกเขารับได้แต่เขาก็ตอบกลับมาว่าเขาก็มีเรื่องหนึ่งที่ไม่มีใครรับได้ในตัวเขาเลยก็คือเขามีลูกติดที่พึ่งเกิดได้ไม่กี่เดิน เราก็บอกเรารับได้ พอคุยกันไปได้ไม่กี่สันสักพักเราก็คบกันแท้กหากันคุยกันหวานกันมาก จนเพื่อนๆทัก พอมาวันที่29เดือนธ.คเราขึ้นไปหาเขาที่ตจว. เขาก็ดีใจมากที่เราไปหาเขา พอไปถึงเขาก็ไปรับที่bts สำโรง เขาก็พากลับบ้านแต่ที่บ้านเขานั้นก็ไม่มีใครอยู่เพราะกลับบ้านต่างจังหวัดกัน เขาก็อยู่กับน้อง2คนเขาเป็นแฝดกันเขาเป็นคนพี่ พอไปถึงเขาก็กอดก็นั้นก็นี่ แล้วก็หลับกันไปเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง พอบ่ายเขาก็ไปทำงาน ขอเลื่อนย้านไปเลย เราตั้งใจไปอยู่ข้ามปีกับเขา เรามีความสุขดีนะ จะเล่าเข้าเรื่องเลยดีกว่าเรากลับบ้านวันที่1ตอนเช้าเขาก็ไปส่งขึ้นรถ พอเรากลับมาบ้านเราได้ไม่กี่วันเรารู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไปแบบไม่เหมือนเมื่อก่อน วันหนึ่งเรายัดสินใจทักไปคุยกับเราเรื่องที่เราคิดมากคาใจอยู่ทุกวันว่าทำไมอยู่ๆเขาเปลี่ยนไปเขากลับบอกมาว่า เขาอยู่กับเราเขารู้สึกฝืนตัวเอง เขสบอกก่อนหน้านี้รู้สึกอย่างที่บอกไปจริงก็คือเขารักเรา เขาก็บอกว่าตอนนั้นเขาคิดถึงแต่ความสุขตัวเอง จนเขามาคิดว่าวันหนึ่งเขากลัวว่าลูกเขาจะรับเราไม่ได้ที่เราเป็นแบบนี้ แต่อยากรู้เหมือนกันเขาเอาความมั่นใจมาจากไหน ในเมื่อเขาตัดสินแบบนั้นแล้วเราทำไงได้อ่ะปงปากบอกรักเรานักรักเราหนาแต่ก็ทิ้งกันโดยปัญหาที่ว่ากลัวลูกเขาจะรับเราไม่ได้ ทุกคนคิดว่ามันเกี่ยวกันไหม ที่ลูกเขาจะรับเราไม่ได้ถ้าเราใส่ใจเขาดูแลเขาเหมือนลูกเราถ้าเราดูแลดีลูกเขาจะรับเราไม่ได้หรอ ทั้งที่โลกนี้ไม่มีใครกำหนดให้พ่อเป็นผชแม่เป็นผญ สังคมก็เห็นกันอยุ่ แม่บางคนเป็นทอมพ่อเป็นกระเทยคิดว่าลูกเขาจะรับไม่ได้หรอ ทุกวันนี้เขาใช้อะไรเลี้ยงลูกกันจำเป็นแม่ต้องเป็นผญ.เสมอไปหรอคะ มันเป็นเรื่องของอนาคตหนิ แค่ช่างเถอะเราแค่สงสัย ว่าทำไมเขาคิกว่าลูกเขาจะรับเราไม่ได้แต่ส่วนเขาบอกว่าเจารับเราได้ แต่เขาไม่คิดที่จะลองข้ามปัญหานี้ไปดู เราก็ได้แต่ถอยออกมาให้เขา เพื่อนๆคิดว่ามันเกี่ยวกันไหมที่ลูกของเขาจะรับเราไม่ได้