หนูเคยเป็นแบบนี้. ป.1 หนูจำไม่เคยลืม ย่าเล่าว่า แม่หนูหนีไปตั้งแต่หนู2-3ขวบ พอหนูอายุ6-7ขวบ มีผู้หญิง2คนมา. แสดงตัวว่าเป็นน้า กับแม่ของหนู. แต่แม่ที่หนูรู้จักคือย่า
พ่อหนูไม่อยากให้หนูเจอแม่ พ่อพาหนูไปนอนบ้านญาติเพื่อหนีผู้หญิงคนนั้น คือแม่และน้าของหนู แต่สุดท้ายย่าหนูไปพูดจนพ่อหนูใจอ่อน ยอมให้หนูไปอยู่กับแม่และน้า2วัน. 2วันที่แสนจะกลัว. หนูไม่พูดกับใคร หนูสับสนทุกอย่าง มีผู้ชายคนหนึ่งมา แม่บอกให้หนูเรียกว่าพ่อ. แต่พ่อที่แท้จริงของหนูรอหนูกลับบ้าน หนูไม่พูดกับแม่หนูเลย. หนูอยากกลับบ้านมาหาย่าที่หนูเรียกว่าแม่ อยากกลับมาหาพ่อ. จากวันนั้น หนูรู้เลยว่า คนที่หนูเรียกว่าแม่มาตลอด คือย่าของหนู พอหนูขึ้นป.2-3มา แม่ของหนูกับพ่อใหม่กลับมาหาหนูปีละครั้ง หนูไม่เคยได้ความรัก หนูไม่เคยรู้สึก ว่าหนูได้ความรักจากแม่ของหนูเลย จนหนูอยู่ป.4 หนูได้มาเจอครูบุญไหล่ ครูขจร ท่านให้ทุกอย่างที่หนูต้องการ ที่หนูไม่เคยได้รับจากแม่. จนป.4-6. หนูมีความสุข หนูได้รับความรัก ความห่วงใย. จนหนูรู้สึกว่าหนูมีความสุขที่โรงเรียนมากกว่าที่บ้าน. หนูกลับบ้านเกือบ5โมงเย็นทุกวัน เพื่อที่อยากจะอยู่โรงเรียนให้นานที่สุด หนูกลายเป็นคนที่เรียกร้องความสนใจ กลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่น อยากได้ความรัก ความห่วงใย เหมือนที่คนอื่นได้ ครูบุญไหล่ครูขจร. ก็ให้ทุกอย่าง ที่หนูอยากได้ ที่หนูต้องการ. จนขึ้นมัธยมมา นิสัยเดิมๆ มันเริ่มกลับมา หนูไม่ได้เจอครูมัจ ไม่ได้สังเกตเห็นเลย. หนูได้รับหน้าที่ ทำความสะอาดห้องครูเนียงทุกวัน จนหนูได้มาเห็นห้องป.1. ความทรงจำเก่าๆ ภาพอดีตมันย้อนมา จนทำให้หนูรู้สึกว่า หนูอยากมาห้องป.1. หนูอยากเจอครูป.1. แต่หนูกลัวครูมัจจำหนูไม่ได้ หนูพยายามทุกวัน ที่อยากจะยกมือสวัสดี อยากช่วยหลายอย่าง จนมาเรื่อยๆหนูรู้สึกว่าหนูอยากไปจริงๆแล้ว หนูไปส่องทุกวัน แดดร้อนแค่ไหนก็ส่อง. จนหนูได้เข้าไป. หนูได้รับอะไรมากมายจากครูมัจ อาจจะไม่ใช่สิ่งของแต่มันเป็นความรู้สึก อะไรหลายๆอย่างที่หนูอธิบายไม่ได้ หนูมีความสุขทุกครั้งที่ได้เข้าไป ความรู้สึกเหมือน ตอนที่หนูอยู่กับครูบุญไหล่ครูขจร จนหนูไปเกือบทุกวัน จนบางครั้งหนูก็ไม่สามารถหักห้ามใจตัวเองได้ มีแต่จะไปอย่างเดียว แต่ครูมัจก็ไม่เคยปฏิเสธ ที่จะให้หนูเข้าไป จนหนูรู้สึกรัก ครูมัจ ที่ครูมัจเป็นคนที่ดีมาจากข้างใน ไม่ใช่การแสดงละคร แต่บางครั้งก็มีครูท่านอื่นมาเตือน เพื่อนๆมาเตือน ว่าบางครั้งก็ให้มันน้อยๆลงหน่อย อย่าไปอาทิตย์หนึ่ง3-4วัน ไปอาทิตย์ละครั้ง หรือไม่ต้องไปประจำก็ได้. ครูมีงานที่ต้องทำมากมาย นี่คือสิ่งที่หนูต้องกลับคิดแล้ว. ทำไมหนูอยากไปจนแทบจะไม่ทำอะไรเลย ในทุกๆวัน
สิ่งที่หนูทำลงไป สิ่งที่หนูแสดงออกไป มีแต่คนว่าหนูบ้า หนูไม่เหมือนเพื่อน หนูมันเด็กเส้น ที่มีแต่คนรัก แต่ในความจริง หนูรู้สึกว่า ไม่มีใครรักหนูเลย ใครมันจะมาสนใจคนอย่างหนู หนูไปโรงเรียน หนูไม่รู้จะหันไปมองใคร คนอื่นเขามองเป็นเรื่องตลกไปหมด หนูกลายเป็นคนเรียกร้องความสนใจ อยากให้คนรัก มีคนมาห่วง เหมือนที่คนอื่นได้ จนหนูมาเจอครูมัจนี้แหละ หนูรักครูมัจ ครูมัจให้หนู หลายอย่างเหมือนกับที่หนูอยากได้จากแม่ แต่บางครั้งมันมากเกินไป มันเกินที่เด็กอย่างหนูจะทำ ทุกครั้งที่หนูเจอครูมัจ หนูอยากวิ่งหนีไปไกลๆ หนูไม่อยากเห็นตัวเองมีสภาพแบบนี้ หนูเป็นคนเรียกร้องความสนใจ แต่สิ่งที่หนูทำลงไปทั้งหมดหนูก็แค่อยากได้ความรัก ความอบอุ่น ความห่วงใย อยากให้คนอื่นรักหนูบ้าง...เขาเรียกอาการอะไรคะ ควรพบจิตแพทย์ไหม
พ่อแม่แยกทางกัน อยู่กับย่าตั้งแต่เด็ก รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนชอบเรียกร้องความสนใจจากครูในโรงเรียน
พ่อหนูไม่อยากให้หนูเจอแม่ พ่อพาหนูไปนอนบ้านญาติเพื่อหนีผู้หญิงคนนั้น คือแม่และน้าของหนู แต่สุดท้ายย่าหนูไปพูดจนพ่อหนูใจอ่อน ยอมให้หนูไปอยู่กับแม่และน้า2วัน. 2วันที่แสนจะกลัว. หนูไม่พูดกับใคร หนูสับสนทุกอย่าง มีผู้ชายคนหนึ่งมา แม่บอกให้หนูเรียกว่าพ่อ. แต่พ่อที่แท้จริงของหนูรอหนูกลับบ้าน หนูไม่พูดกับแม่หนูเลย. หนูอยากกลับบ้านมาหาย่าที่หนูเรียกว่าแม่ อยากกลับมาหาพ่อ. จากวันนั้น หนูรู้เลยว่า คนที่หนูเรียกว่าแม่มาตลอด คือย่าของหนู พอหนูขึ้นป.2-3มา แม่ของหนูกับพ่อใหม่กลับมาหาหนูปีละครั้ง หนูไม่เคยได้ความรัก หนูไม่เคยรู้สึก ว่าหนูได้ความรักจากแม่ของหนูเลย จนหนูอยู่ป.4 หนูได้มาเจอครูบุญไหล่ ครูขจร ท่านให้ทุกอย่างที่หนูต้องการ ที่หนูไม่เคยได้รับจากแม่. จนป.4-6. หนูมีความสุข หนูได้รับความรัก ความห่วงใย. จนหนูรู้สึกว่าหนูมีความสุขที่โรงเรียนมากกว่าที่บ้าน. หนูกลับบ้านเกือบ5โมงเย็นทุกวัน เพื่อที่อยากจะอยู่โรงเรียนให้นานที่สุด หนูกลายเป็นคนที่เรียกร้องความสนใจ กลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่น อยากได้ความรัก ความห่วงใย เหมือนที่คนอื่นได้ ครูบุญไหล่ครูขจร. ก็ให้ทุกอย่าง ที่หนูอยากได้ ที่หนูต้องการ. จนขึ้นมัธยมมา นิสัยเดิมๆ มันเริ่มกลับมา หนูไม่ได้เจอครูมัจ ไม่ได้สังเกตเห็นเลย. หนูได้รับหน้าที่ ทำความสะอาดห้องครูเนียงทุกวัน จนหนูได้มาเห็นห้องป.1. ความทรงจำเก่าๆ ภาพอดีตมันย้อนมา จนทำให้หนูรู้สึกว่า หนูอยากมาห้องป.1. หนูอยากเจอครูป.1. แต่หนูกลัวครูมัจจำหนูไม่ได้ หนูพยายามทุกวัน ที่อยากจะยกมือสวัสดี อยากช่วยหลายอย่าง จนมาเรื่อยๆหนูรู้สึกว่าหนูอยากไปจริงๆแล้ว หนูไปส่องทุกวัน แดดร้อนแค่ไหนก็ส่อง. จนหนูได้เข้าไป. หนูได้รับอะไรมากมายจากครูมัจ อาจจะไม่ใช่สิ่งของแต่มันเป็นความรู้สึก อะไรหลายๆอย่างที่หนูอธิบายไม่ได้ หนูมีความสุขทุกครั้งที่ได้เข้าไป ความรู้สึกเหมือน ตอนที่หนูอยู่กับครูบุญไหล่ครูขจร จนหนูไปเกือบทุกวัน จนบางครั้งหนูก็ไม่สามารถหักห้ามใจตัวเองได้ มีแต่จะไปอย่างเดียว แต่ครูมัจก็ไม่เคยปฏิเสธ ที่จะให้หนูเข้าไป จนหนูรู้สึกรัก ครูมัจ ที่ครูมัจเป็นคนที่ดีมาจากข้างใน ไม่ใช่การแสดงละคร แต่บางครั้งก็มีครูท่านอื่นมาเตือน เพื่อนๆมาเตือน ว่าบางครั้งก็ให้มันน้อยๆลงหน่อย อย่าไปอาทิตย์หนึ่ง3-4วัน ไปอาทิตย์ละครั้ง หรือไม่ต้องไปประจำก็ได้. ครูมีงานที่ต้องทำมากมาย นี่คือสิ่งที่หนูต้องกลับคิดแล้ว. ทำไมหนูอยากไปจนแทบจะไม่ทำอะไรเลย ในทุกๆวัน
สิ่งที่หนูทำลงไป สิ่งที่หนูแสดงออกไป มีแต่คนว่าหนูบ้า หนูไม่เหมือนเพื่อน หนูมันเด็กเส้น ที่มีแต่คนรัก แต่ในความจริง หนูรู้สึกว่า ไม่มีใครรักหนูเลย ใครมันจะมาสนใจคนอย่างหนู หนูไปโรงเรียน หนูไม่รู้จะหันไปมองใคร คนอื่นเขามองเป็นเรื่องตลกไปหมด หนูกลายเป็นคนเรียกร้องความสนใจ อยากให้คนรัก มีคนมาห่วง เหมือนที่คนอื่นได้ จนหนูมาเจอครูมัจนี้แหละ หนูรักครูมัจ ครูมัจให้หนู หลายอย่างเหมือนกับที่หนูอยากได้จากแม่ แต่บางครั้งมันมากเกินไป มันเกินที่เด็กอย่างหนูจะทำ ทุกครั้งที่หนูเจอครูมัจ หนูอยากวิ่งหนีไปไกลๆ หนูไม่อยากเห็นตัวเองมีสภาพแบบนี้ หนูเป็นคนเรียกร้องความสนใจ แต่สิ่งที่หนูทำลงไปทั้งหมดหนูก็แค่อยากได้ความรัก ความอบอุ่น ความห่วงใย อยากให้คนอื่นรักหนูบ้าง...เขาเรียกอาการอะไรคะ ควรพบจิตแพทย์ไหม