สวัสดีค่ะ ขอเกริ่นก่อนนะคะ เราตอนนี้เพิ่งเรียนจบมา และได้งานทำเลย ซึ่ง ทำมาได้ ครึ่งปีแล้วค่ะ เป็นโรงเรียนที่ดังในระแวกบ้านเรา ใครๆก็มองว่าเข้ายาก ได้เงินดี ดูดี มีภาษีดี เราได้เข้าไปเพราะคนเก่าออกกระทันหันค่ะ ถ้าเป็นคนทั่วไป รวมถึงเพื่อนที่จบมารุ่นเดียววกัน มีแต่คนมองว่า ดี เริ่มก็สตาท มากกว่าคนอื่น ภาษีดีเป็นครูสอนภาษา #แต่ผิดกับเราตอนนี้ที่รู้สึกไม่โอเค เพราะอะไรหน่ะหรอ?
1.อาจจะเป็นเพราะสังคม เราเองเป็นคนเข้ากับผู้ใหญ่ได้นะตอนที่ไม่ใช่ในสังคมของการทำงาน แต่พอเข้ามากลายเป็นคนที่พูดน้อย ด้วยอายุ ที่ห่างกันมากด้วย แต่ละคนก็เข้าหายาก จนเราเองช่วงที่ทำงานแรกๆพอกลับบ้านปึ๊บพูดกับพี่เหมือนเป็นคนเก็บกด และ กว่าเราจะปรับตัวได้ก็ใช้เวลา เกือบครึ่งปี ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยโอเค แถมยังมีพี่ที่ทำงานคนนึงชอบกัดเราตลอดเวลา ไม่ว่าเราจะทำอะไรเค้าก็จะว่าเราเป็นคนแรก
2.เคยมีความคิดอยากจะออก แต่ ด้วยความที่ นึกตลอดเวลาว่าทำงาน ดีกว่าตอนไม่มีเงิน ถ้าออกค่าใช้จ่าย ที่บ้าน อีก เราก็คงออกไม่ได้ ถึงทำให้เราไม่กล้าจะไปไหน เพราะ คำว่า โรงเรียนดี เงินก็ดี หยุดเสาร์อาทิตย์ ถ้าออก ค่าบ้าน ค่ารายจ่ายในบ้าน พ่อแม่เราก็ไม่ได้ทำงานแล้ว เราเลยไม่กล้าปรึกษาใครเลย ไม่กล้าพูดเรื่องเครียดๆในที่ทำงาน เพราะพี่สาวก็เครียดเหมือนกัน ทำให้เราไม่กล้าจะเอาความเครียดของเราไปเพิ่ม
3.พี่ในกลุ่มที่เรานั่งกินข้าวด้วย ก็เหมือนหลอกใช้
ขอขยายความส่วนนี้
ตั่งแต่เราเข้ามาทีพี่กลุ่มนึง ชวนเรามากินข้าวด้วย แต่ด้วยความเป็นเด็กกว่าเราจึงเป็นคนคอยเตรียมชามช้อน ตักข้าว ทำทุกอย่าง เราก็เต็มใจทำให้ แต่พอนานเข้าวันไหนที่เราติดภารกิจมาช้า คือเค้าก็ไม่คิดจะเตรียมอะไรไว้ให้เราเลย หรือวันไหนแค่ขึ้นมาช้า คือ เค้าก็นั่งเล่นโทรศัพท์ รอเรามาเตรียมหยิบจานชามให้เค้าเหมือนเดิม
ยิ่งไปกว่านั้น เรา จะชอบโดนว่าว่า ทำอันนั้นไม่ดี อันนี้ช้า แล้วจะชอบไปชมคนที่ไม่ค่อยช่วยอะไร ทั้งที่เราทำให้ขนาดนี้ เวลาเค้าตจไปไหนไม่ว่างดูเด็กก็มีแต่เราที่ต้องดูให้ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เราเลย ทั้งที่เป็นเวลาพักของเรา แต่เราไม่เคยได้ยินคำขอบคุณ หรือ คำชมให้ หายเหนื่อยเลยซักครั้งเดียว แต่ถ้าคนแบบเราไม่ทำก็จะผิดปกติแล้งว่าทำไมสันนี้ไม่ทำ ไม่ช่วย
เราควรทำอย่างไรดีคะ? ที่ตั้งกระทู้เพื่ออยากระบายด้วยส่วนหนึ่ง เราเข้าใจนะว่าในการทำงาน ไม่มีสบาย. แต่ที่เราเป็นอยู่ไม่ใช่เพราะงานลำบากงานยาก หรือว่สต้องล้างจานถูพื้นแต่อย่างใด แต่เป็นจากสังคมที่ทำงานล้วนๆ ถ้ามีพี่ๆท่านใดอ่านจนจบ ช่วยให้คำปรึกษา น้องคนนี้ทีค่ะ เราเพิ่งเข้าสู่สังคมการทำงานเราสู้เต็มที่นะไท่เคยขี้เกียจ แต่กับสังคมถ้าให้คำแนะนำได้จะขอบคุณมากค่ะ
รู้สึกว่า ตัวเองอยากเป็นเจ้าของธุระกิจมากกว่างานที่ต้องทำอยู่ตอนนี้
1.อาจจะเป็นเพราะสังคม เราเองเป็นคนเข้ากับผู้ใหญ่ได้นะตอนที่ไม่ใช่ในสังคมของการทำงาน แต่พอเข้ามากลายเป็นคนที่พูดน้อย ด้วยอายุ ที่ห่างกันมากด้วย แต่ละคนก็เข้าหายาก จนเราเองช่วงที่ทำงานแรกๆพอกลับบ้านปึ๊บพูดกับพี่เหมือนเป็นคนเก็บกด และ กว่าเราจะปรับตัวได้ก็ใช้เวลา เกือบครึ่งปี ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยโอเค แถมยังมีพี่ที่ทำงานคนนึงชอบกัดเราตลอดเวลา ไม่ว่าเราจะทำอะไรเค้าก็จะว่าเราเป็นคนแรก
2.เคยมีความคิดอยากจะออก แต่ ด้วยความที่ นึกตลอดเวลาว่าทำงาน ดีกว่าตอนไม่มีเงิน ถ้าออกค่าใช้จ่าย ที่บ้าน อีก เราก็คงออกไม่ได้ ถึงทำให้เราไม่กล้าจะไปไหน เพราะ คำว่า โรงเรียนดี เงินก็ดี หยุดเสาร์อาทิตย์ ถ้าออก ค่าบ้าน ค่ารายจ่ายในบ้าน พ่อแม่เราก็ไม่ได้ทำงานแล้ว เราเลยไม่กล้าปรึกษาใครเลย ไม่กล้าพูดเรื่องเครียดๆในที่ทำงาน เพราะพี่สาวก็เครียดเหมือนกัน ทำให้เราไม่กล้าจะเอาความเครียดของเราไปเพิ่ม
3.พี่ในกลุ่มที่เรานั่งกินข้าวด้วย ก็เหมือนหลอกใช้
ขอขยายความส่วนนี้
ตั่งแต่เราเข้ามาทีพี่กลุ่มนึง ชวนเรามากินข้าวด้วย แต่ด้วยความเป็นเด็กกว่าเราจึงเป็นคนคอยเตรียมชามช้อน ตักข้าว ทำทุกอย่าง เราก็เต็มใจทำให้ แต่พอนานเข้าวันไหนที่เราติดภารกิจมาช้า คือเค้าก็ไม่คิดจะเตรียมอะไรไว้ให้เราเลย หรือวันไหนแค่ขึ้นมาช้า คือ เค้าก็นั่งเล่นโทรศัพท์ รอเรามาเตรียมหยิบจานชามให้เค้าเหมือนเดิม
ยิ่งไปกว่านั้น เรา จะชอบโดนว่าว่า ทำอันนั้นไม่ดี อันนี้ช้า แล้วจะชอบไปชมคนที่ไม่ค่อยช่วยอะไร ทั้งที่เราทำให้ขนาดนี้ เวลาเค้าตจไปไหนไม่ว่างดูเด็กก็มีแต่เราที่ต้องดูให้ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เราเลย ทั้งที่เป็นเวลาพักของเรา แต่เราไม่เคยได้ยินคำขอบคุณ หรือ คำชมให้ หายเหนื่อยเลยซักครั้งเดียว แต่ถ้าคนแบบเราไม่ทำก็จะผิดปกติแล้งว่าทำไมสันนี้ไม่ทำ ไม่ช่วย
เราควรทำอย่างไรดีคะ? ที่ตั้งกระทู้เพื่ออยากระบายด้วยส่วนหนึ่ง เราเข้าใจนะว่าในการทำงาน ไม่มีสบาย. แต่ที่เราเป็นอยู่ไม่ใช่เพราะงานลำบากงานยาก หรือว่สต้องล้างจานถูพื้นแต่อย่างใด แต่เป็นจากสังคมที่ทำงานล้วนๆ ถ้ามีพี่ๆท่านใดอ่านจนจบ ช่วยให้คำปรึกษา น้องคนนี้ทีค่ะ เราเพิ่งเข้าสู่สังคมการทำงานเราสู้เต็มที่นะไท่เคยขี้เกียจ แต่กับสังคมถ้าให้คำแนะนำได้จะขอบคุณมากค่ะ