ผมมีเรื่องราวที่สับสน ซับซ้อน มันยากที่จะเดินต่อไป ทุกครั้งที่เดินก็จะรู้สึกทุกข์ใจ ทรมาน เครียด เศร้า เดินไปไหนก็มีแต่จะเจ็บ
ผมตั้งใจว่าจะหาตัวเองว่าชอบอะไร อยากเป็นอาชีพอะไร ผมมีเวลาอีก2ปีกว่า ตอนนี้ผมอยู่ ม.4 ศรั่งเศส ผมอาศัยอยู่สกลนคร
ผมมีโรคประจำตัว (ดีซาน) มันมีมาตั้งแต่เกิดเพราะผมเกิดก่อนกำหนด มันเป็นอะไรที่แย่มากในการดำเนินชีวิต ผมทำงานช่วยพาอแม่ขายของทุกๆวัน พอวันศุกร์และเสาร์เป็นเวลาขายของ ของผมที่ต้องมาขายของจนเช้า มันทำให้เรียนไม่รู้เรื่อง
มาเข้าประเด็นดีกว่า ผมโดนครูว่า"หน้าตาเธอเหมือนเด็กติดยา" ใช่ ครูผมพูดออกมา ตอนเทอมแรกพูดงี้ ตอนเทอมสองก็พูดงี้ แต่เทอมสองหนักกว่า ผมโดนครูด่าบ่อยขึ้น ทั้งที่มันก็ไม่ใช่เรื่อง การบ้าน เสียงดังในห้อง มันเป็นเพียงแค่ผมเผลอหลับและช่วยกดปุ่มโปรแจ็คเตอร์ โดนว่าใส่ว่า"ผู้ชายพึ่งไม่ได้" "เธออย่าทำตัวเหมือนพวกสมองผิดปกติ" เธอคงไม่รู้ว่าผมเป็นดีซาน ผมสมองช้า ผมพยายามทำให้ครูชม ผมตั้งใจเรียน แม้จะเป็นไข้ก็ยังมา ผมต้องทำไง แล้วทำไมผมต้องโดนว่าหน้าตาเหมือนเด็กติดยา อ่าว ก็ผมทำงานขายของช่วยพ่อแม่ ครูบอกกับผมว่า"ถ้างั้นเธอลาออกเถอะจะได้ช่วยเต็มที่" ซึ่งในใจผมหน่ะอยากมีอาชีพที่ดี เงินเดือนดี อยากไปต่างประเทศ อยากมีอนาคตที่ดี ปลดหนี้ให้พ่อ พอผมได้ยินอย่างงี้ มีสิ่งหนึ่งพุ่ทขึ้นมาในหัวว่า ถ้าผมตามหาตัวเองไม่เจอก่อนขึ้นมหาลัยผมต้องฆ่าตัวตายเพื่อที่จะไม่หนักใจไม่ทรมาน ผมควรทำไงดี ผมหมดหนทางที่จะเดิน โดนด่า โดนว่า โดนเพื่อนตี แถมมีงานต้องช่วยพ่อแม่ ผมแทบจะใจขาดตาย การบ้านก็ทำไม่เสร็จ ผมอยากให้คุณแนะนำทางที่เดินหน่อย มันอาจดูไม่มีค่า แต่สำหรับผม มันก็สามารถให้ผมเดินต่อไปได้ ปล.คุณอ่านแล้วอาจไม่เข้าใจก็ขออภัยด้วย
คุณคิดว่าตัวเองเป็นเพียงแค่ความผิดพลาดรึปล่าวครับ?
ผมตั้งใจว่าจะหาตัวเองว่าชอบอะไร อยากเป็นอาชีพอะไร ผมมีเวลาอีก2ปีกว่า ตอนนี้ผมอยู่ ม.4 ศรั่งเศส ผมอาศัยอยู่สกลนคร
ผมมีโรคประจำตัว (ดีซาน) มันมีมาตั้งแต่เกิดเพราะผมเกิดก่อนกำหนด มันเป็นอะไรที่แย่มากในการดำเนินชีวิต ผมทำงานช่วยพาอแม่ขายของทุกๆวัน พอวันศุกร์และเสาร์เป็นเวลาขายของ ของผมที่ต้องมาขายของจนเช้า มันทำให้เรียนไม่รู้เรื่อง
มาเข้าประเด็นดีกว่า ผมโดนครูว่า"หน้าตาเธอเหมือนเด็กติดยา" ใช่ ครูผมพูดออกมา ตอนเทอมแรกพูดงี้ ตอนเทอมสองก็พูดงี้ แต่เทอมสองหนักกว่า ผมโดนครูด่าบ่อยขึ้น ทั้งที่มันก็ไม่ใช่เรื่อง การบ้าน เสียงดังในห้อง มันเป็นเพียงแค่ผมเผลอหลับและช่วยกดปุ่มโปรแจ็คเตอร์ โดนว่าใส่ว่า"ผู้ชายพึ่งไม่ได้" "เธออย่าทำตัวเหมือนพวกสมองผิดปกติ" เธอคงไม่รู้ว่าผมเป็นดีซาน ผมสมองช้า ผมพยายามทำให้ครูชม ผมตั้งใจเรียน แม้จะเป็นไข้ก็ยังมา ผมต้องทำไง แล้วทำไมผมต้องโดนว่าหน้าตาเหมือนเด็กติดยา อ่าว ก็ผมทำงานขายของช่วยพ่อแม่ ครูบอกกับผมว่า"ถ้างั้นเธอลาออกเถอะจะได้ช่วยเต็มที่" ซึ่งในใจผมหน่ะอยากมีอาชีพที่ดี เงินเดือนดี อยากไปต่างประเทศ อยากมีอนาคตที่ดี ปลดหนี้ให้พ่อ พอผมได้ยินอย่างงี้ มีสิ่งหนึ่งพุ่ทขึ้นมาในหัวว่า ถ้าผมตามหาตัวเองไม่เจอก่อนขึ้นมหาลัยผมต้องฆ่าตัวตายเพื่อที่จะไม่หนักใจไม่ทรมาน ผมควรทำไงดี ผมหมดหนทางที่จะเดิน โดนด่า โดนว่า โดนเพื่อนตี แถมมีงานต้องช่วยพ่อแม่ ผมแทบจะใจขาดตาย การบ้านก็ทำไม่เสร็จ ผมอยากให้คุณแนะนำทางที่เดินหน่อย มันอาจดูไม่มีค่า แต่สำหรับผม มันก็สามารถให้ผมเดินต่อไปได้ ปล.คุณอ่านแล้วอาจไม่เข้าใจก็ขออภัยด้วย