มีใครเกลียดแม่ตัวเองบ้างมั้ย

เรื่องมีอยู่ว่า ตั้งแต่เล็กแม่จะทำกับข้าวให้เราทุกเช้าก่อนไป รร แม่เราเป็นแม่บ้านอยู่บ้านทำงานบ้าน โดยที่พ่อให้ค่ากับข้าวหาเงินเลี้ยงครอบครัวซึ่งมีเรา น้องชายเรา และพี่สาวเราซึ่งเป็นลูกติดแม่(อันนี้เราไม่ซีเรียส) และทุกๆเดือนแม่จะได้ค่าเช่าบ้านจากบ้านที่พ่อซื้อให้คนเช่า เดือนละ4,500 โดยประมาณ เราคิดว่าพ่อเราดีมากถึงพ่อเราจะกินเหล้าเบียร์สูบบุหรี่ ซึ่งนั้นก็เป็นการผ่อนคลายของพ่อเรา เพราะต่อให้อยู่บ้านแม่เราก็แทบจพฃดไม่คุยด้วย นับวันยิ่งหนักขึ้นๆ เอากับข้าวไปกินบนห้องบ้าง ทำกินคนเดียวบ้าง สอบลูกแบบผิดๆ แม่เราเก็บหนังสือที่เราเรียนให้น้องชายเราเอามาลอก(น้องอยู่ป.4ก็เอาหนังสือเราตอน ป.4 ลอก)ตอนเราขึ้น ม.1 เราอยากสอบที่นึง แม่ให้เราไปสอบอีกที่นึงเพราะตามคนข้างบ้าน พอเราสอบไม่ติด ด่าเราว่าโง่บ้างอยากได้ลูกเข้าเป็นลูกบ้างเทียบเรากับลูกเขา ไม่คุยกับเรา แม่เราไม่เคยดีกับเราดีแค่กับพี่กับน้องเราแต่อยู่ๆก็กลับมาคุยกัน จน ม.6 ทุกคนก็รู้ว่าจะสอบเข้ามหาลัยเหนื่อยมาก  แม่เราก็ทะเลาะกับเราไม่คุยกับเรา ไม่ทำกับข้าวไม่ยุ้งกับเรา เอาเราไปด่ากับข้างบ้านบ้าง ญาติบ้าง พอเราเข้า มหาลัยชื่อดังได้ แม่ก็มาคุยกับเราชมเราหลังมือเป็นหน้ามือ พอขึ้นปี1 แม่เริ่มจะไม่ทำกับข้าว เพราะไม่มีใครอยู่บ้าน น้องไม่เรียนถูก รร ไล่ออก พี่สาวเราอยู่บ้านแฟน ซึ้งแม่ก็เอาไปพูดกับใครต่อใครว่า พี่เราไม่เคยได้เสียกับ ผช. นอนแยกห้องถึงจะไปอยู่ด้วยกันในความเป็นจริงมันไม่มีหรอก จะพูดทำไมมันไม่ใช่อะไรที่ควรพูด แม่ดูภูมิใจที่น้องเราไม่เรียนมีแฟนไม่ทำงาน ส่วนพ่อ เราก็ไปทำงาน ตอนพ่อเกิดอุบัติเหตุเราจับได้ว่าพ่อมีคนอื่น ตอนแรกเราก็โกรธ แต่ตอนนี้เราเริ่มเข้าใจ วันนึงเรากลับบ้านพ่อไม่รู้ว่าเราจะกลับพ่อตกลงกับเพื่อนไว้แล้วว่าจะไปโฮมสเตย์กัน เราถึงบ้านพ่อเราก็บอกเรา เราก็โอเคพอพ่อขับรถออกไป แม่เราก็ตะโกนถามมาว่าพ่อไปไหน เราก็ตอบว่าไปโฮมสเตย์กับเพื่อน(เรานั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะคอมหน้าบ้านแม่เราอุ่นกับข้าวหลังบ้าน) แม่เราก็บอกว่าจะกินข้าวมั้ย เราก็บอกว่าค่อยกินทำการบ้านอยู่ แล้วแม่ก็พูดขึ้นมาว่าเอองั้นไม่ต้องกินละเดี๋ยวเอาไปให้คนอื่นกิน แล้วก็ด่าพ่อเรา เราก็บอกว่าพ่อเราไม่รู้ว่าเรากลับมา จะอะไรนักหนาแล้วพูดดีๆไม่ได้หรอ ทำการบ้านอยู่ก็เห็นจะไม่ให้กินก็ไม่กินก็ได้ เราก็ปิดคอมไม่ทำการบ้านแล้วขึ้นไปบนห้องโทรหาพี่เรา พี่เราก็อึดอัด แม่ชอบอายที่พี่เรามีสิว เวลาพี่เราเป็นสิวแล้วกลับมาบ้าน แม่จะพูดว่าทำไมอยู่แบบนั้นอะ น่าเกลียด สกปรก แม่ที่ดีเขาคงถามลูกว่าหาหมอรึยังไปทำอะไรมา แล้วเราก็โทรหาพ่อเล่าให้พ่อฟังเราบอกพ่อว่าป๊าไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเราก็กลับหอมหาลัยแล้วเราไม่อยู่บ้านแล้วพ่อก็ถามเราว่าเราโอเคมัย มีอะไรบอกได้โทรมาได้ตลอดเราก็บอกพ่อว่าเราขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง เที่ยวให้สนุก เราก็ขับรถร้องไห้ไปหอ เรากลับมาเหนื่อยๆแทนที่แม่จะพูดดีๆกับเรา เราจะไม่กลับมาบ้านก็ได้แต่เราสงสารแม่ สุดท้ายแม่ก็เหมือนเดิมไม่เคยให้กำลังใจหรือซัพพอร์ตเราเลย วันแม่ปีที่ผ่านมาเราเรียนหนักมากเราไม่ได้ทักไปหาแม่แต่กะจะโพสสุขสันต์วันแม่ในเฟสแม่แต่แล้วแม่ก็โทรมาหาเราว่า คุณมันคนไม่มีแม่ ปัจจุบันเราเรียนอยู่ปี2 เรานั่งอยู่กับแฟน แม่ก็โทรไปด่าเราให้แฟนเราฟัง ว่าเราเลว รักแต่พ่อซึ่งปีที่แล้วเราซื้อแบรนด์เห็นหลินจือให้แม่(400-500บาท) แต่ซื้อกาแฟมอคโคน่าสีแดงให้พ่อ(80บาท) แฟนเราก็เปิดลำโพงเพราะไม่คิดว่าแม่เราจะพูดแบบนี้ แม่ด่าเราเสียๆหายๆ ด่าพ่อเราจนเรารับไม่ได้แฟนเราก็ปิดลำโพงพอวางสายแฟนเราก็บอกว่าขอโทษไม่คิดว่าแม่จะพูดแบบนี้ ก่อนหน้านี้แม่ก็เคยด่าเรากับพ่อเราหลายครั้ง แต่แฟนเราแค่ไม่บอกให้ฟัง การได้ยินแม่ตัวเองด่าตัวเองแบบหยาบคาย เป็นใครใครก็รับไม่ได้ แม่รักน้องชายเรา ทั้งๆที่น้องเราไม่เรียนไม่ทำงานพาแฟนมานแนที่บ้านเหมือนโรงแรมพาเพื่อนมานอน5-6คน แม่ดูสนุกแล้วก็ไปนั่งร่วมวงกินเบียร์กับเพื่อนของลูกตัวเอง พอเพื่อนน้องเรามาทุกวันก็ด่าไล่ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ทำตัวไม่น่าเคารพ เราไม่อยากกลับบ้านเลยเพราะเราเหนื่อยจากเรียนแล้วไม่อยากเหนื่อยใจ เราต้องแบกความหวังของพ่อ แบกหน้าพ่อให้ได้มากที่สุดเราอยากทำให้พ่อเราภูมิใจ คนที่ดีมาแม่ก็ไม่ดีกับเขาไปว่าเขานินทาเขา คนที่ไม่ดีแม่ก็ไปชมเขาเยิลยอเขา ชอบหวังแต่ของคนอื่น ตู้เย็นบ้านเราแช่ของไม่พอเอาไปแช่บ้านญาติพ่อ ทั้งๆที่ไม่ชอบเขาด่าเขา เราก็บอกว่าทีแบบนี้ไปขอช่วยเขา ญาติพ่อซื้อของมากินเลี้ยงตัวเองกินเต็มที่ทั้งๆที่ไม่ออกเงินสักบาท แต่พอตัวเองซื้อมาแฟนเราบอกให้โทรไปชวนเขา แม่เราไม่ชวน เราก็บอกว่าหวังแต่เอาของคนอื่น กินขอฃเขาก็ให้เขากินบ้างจะได้ไม่เป็นขี้ปาก ไม่ต้องมาทวงบุญคุณอะไรกันอีก แม่เราก็เฉยบอกเออไม่ต้องชวน บอกด้วยว่าไม่ต้องมา บแกให้พ่อบอกด้วยว่าไม่ได้ซื้ออะไรมาทีเขาจะได้ซื้อเข้ามา แม่เราชอบอวดเนี่ยลูกได้เกรดเยอะ ลูกได้เงินเดือนเยอะทั้งที่พี่เราได้แค่8,000 บอกคนอื่นว่าแฟนเราจบโท ชอบอวดคนอื่นทั้งๆที่มันเกินความจริงไปมากๆ แม่คงคิดว่าคนอื่นนู้ไม่ทัน โทรศัพท์แม่เสียเราบอกซื้อใหม่เดี๋ยวนี้โทรศัพท์เครื่องดีๆก็ไม่แพงแล้ว แม่เราบอกว่าไม่เอาไม่อยากเอาเงินตัวเองจ่าย แต่ก็มาบ่นว่าจะซื้อใหม่เบื่อค้างชาจแบตไม่เข้า บอกเราว่าอยากสบายเหมือนน้องสะใภ้พ่อเราจัง อยู่บ้านเฉยๆได้เงิน15,000 ไม่ต้องทำอะไรซึ่งเขาไม่มีบ้านอยู่แต่พ่อซื้อบ้านให้แม่อยู่1หลังให้เช่า1หลัง มีที่ดินซึ่งทั้งหมดแม่อยากได้พ่อก็หาให้  โคตรทุเรศอะ พ่อเราเคยบอกว่าพ่อจะไม่อยํ่บ้านแล้วปล่อยให้แม่อยู่คนเดียวพ่อจะไปอยู่บ้านญาติที่ต่างจังหวัดเราบอกพ่อว่าถ้าพ่อไม่อยู่เราก็ไม่อยู่ทุกวันนี้ถ้าพ่อไม่ลับบ้านเราก็ไม่กลับ เพราะเรไม่อยากกลับไปโดนด่าโดนว่า ลับหลังน้องเราว่าน้องเราด่าน้องเรา ต่อหน้าพูดดีให้เงินตามใจน้องเราจนได้ใจไม่เรียนไม่ทำงานเพราะมีแม่คอยสนับสนุนให้ทำ แฟนเรานอน รพ เราก็ไปเฝ้าโทรมาหาเราบอกว่าพี่สาวเราบอกว่าแฟนเราไม่ได้พิการจะไปเฝ้าทำไม เราก็โทรไปถามพี่เราพี่เราบอกว่าไม่ได้พูดอะไรเลย แม่จะพูดให้เราทะเลาะกันทำไม ความคิดแม่ทั้งนั้นแต่ชอบโยนหาคนอื่น ทั้งๆที่แม่ขายของอยู่หน้าร้านของแฟนเรา คนดีๆไม่เคยดีกับเขาจริงๆ แม่เราไม่เคยให้ค่าเช่า ยืมทั้งโต๊ะทั้งเก้าอี้เขา แต่ก็ยังไปว่าเขา ถ้าพ่อเราหย่ากับแม่ เราโอเคมากๆ เราเคยพูดว่าให้พ่อลาออกมาเกาะแม่บ้างแม่เกาะพ่อมาทั้งชีวิตแล้วแม่เราบอกไม่เลี้ยง ไม่ยุ่ง เราจบปี4 พ่อเกษียรพอดีเราอยากรู้มากว่าแม่เราจะอยู่ยังไง เราโคตรเกลียดแม่ตัวเองเลย เราคิดว่าเราคงเป็นคนที่โคตรโชคร้ายที่เกิดมามีแม่แบบนี้ แม่ไม่เคยเป็นตัวอย่างที่ดีให้เราเลยจนเราคิดว่าถ้าเรามีลูกเราจะไม่เป็นแม่แบบนี้ เราอยากรู้ว่าคนอื่นมีแม่แบบนี้มั้ย เราอยากรู้ว่าเราควรจะบอกกับแม่ยังไงทำยังไงให้แม่ดีขึ้น แล้วก็วิธีที่จะทำให้เรามองแม่ดีขึ้น