ไม่รู้ว่าเรียกซึมเศร้าหรือป่าว?
เรื่องมันเริ่มเมื่อประมาณกันยาที่ผ่านมาหลังจากที่เราเรียนจบ เราก็ได้กลับมาอยู่บ้านเเละอะไรที่ไม่คาดคิดมันก็ค่อยๆเริ่มขึ้น หลังเราเรียนจบเราก็มาดูแลแม่ใหญ่อยู่บ้านแทนแม่ งานมันก็ไม่ได้หนังหนาอะไรแถมยังเป็นคนในครอบครัวอีกเราก็ยินดีทำ ทั้งที่ใจลึกๆเราอยากออกไปใช้ชีวิตในแบบที่เราอยากเป็นๆผญ.วัย22 ที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักแบบคนอื่นๆเรา เเละฝันเราต้องพังลง..... ตอนนี้เเหระที่เราเริ่มรู้สึกไม่มีความสุข อะไรที่เคยชอบเคยทำก็ไม่อยากทำ ไม่อยากคุยกะใครไม่อยากออกไปเจอใครเก็บตัวเองอยู่แต่ในห้อง เราเริ่มหาความสุขได้น้อยลงๆ เเละสุดท้ายผ่านมา3เดือนกว่าๆ เราก็ไม่เคยพบมันอีกเลยความสุขที่เราต้องการ ไม่รู้ว่าเกี่ยวไหมนะ? เราชอบทะเลาะกับแม่แทบทุกเรื่องทุกวันจนบางที่เราก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกัน บางครั้งที่เราเหนื่อยจนอยากร้องไห้ช่วงแรกๆก็มีร้องบางบ่นบ้างแต่พอหลายเดือนเข้ามันทำให้เรารู้ว่าต่อให้เราร้องไปก็ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครรับรู้ สุดท้ายเราก็ต้องกั้นน้ำตาแล้วทำหน้าที่ต่างๆต่อไป ในวันที่เราเหนื่อย เราท้อ เราดาวน์สุดๆเราอยากได้กำลังใจบ้าง แต่เรากลับหาไม่ได้เลยจากคนในครอบครัว และที่แย่ไปกว่านั้นคือแบตเพียง1%เดียวในตัวเรายังต้องไปทำหน้าที่เป็นพาวเวอร์แบงค์ให้กับคนรอบข้างอีก เราไม่มีความสุขเลยจริงๆนะ เราโครตนอย โครตน้อยใจ ไม่อยากอยู่อีกต่อไป
เราได้ยินเรื่องโรคซึมเศร้าจากในโซเชียลต่างๆมากมาย มันทำให้เราสงสัยตัวเองว่าเราเป็นหรือป่าว เราลองหาข้อมูลจากหลายๆแหล่ง ลองทำแบบทดสอบต่างๆนาๆ มันยิ่งทำให้เรารู้สึกกลัว มันทำให้เราสงสัยว่าที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ อาการไม่อยากทานอาหาร หลับยากเวียนหัวบ่อย รู้สึกไม่มีแรง ไม่อยากทำอะไร รู้สึกเศร้าๆชอบคิดถึงคนที่จากไป(พ่อใหญ่เราเสียนะ เสียมาหลายปีแล้ว) ชอบอยู่คนเดียวเกียดความวุ่นวายอาการพวกนี้มันคืออะไร?
เราสงสัยว่าแค่เราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงหรือป่าวเพราะนอกจากเพื่อนสนิท2คนแล้วเราไม่ต้องการใครจริงๆแม้กระทั้งครอบครัว เราดูเหมือนคนไม่ดีเลยเน๊อะ แต่เรารู้สึกลึกๆว่าที่เราเป็นแบบนี้มันมาจากคนในครอบครัวเราอะ ถ้าเราไม่มีเพื่อน2คนนั้น เราคงไม่ได้มาเขียนกระทู้นี้แน่ๆ
ที่เป็นอยู่ไม่รู้ว่าเรียกซึมเศร้าหรือป่าว?
เรื่องมันเริ่มเมื่อประมาณกันยาที่ผ่านมาหลังจากที่เราเรียนจบ เราก็ได้กลับมาอยู่บ้านเเละอะไรที่ไม่คาดคิดมันก็ค่อยๆเริ่มขึ้น หลังเราเรียนจบเราก็มาดูแลแม่ใหญ่อยู่บ้านแทนแม่ งานมันก็ไม่ได้หนังหนาอะไรแถมยังเป็นคนในครอบครัวอีกเราก็ยินดีทำ ทั้งที่ใจลึกๆเราอยากออกไปใช้ชีวิตในแบบที่เราอยากเป็นๆผญ.วัย22 ที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักแบบคนอื่นๆเรา เเละฝันเราต้องพังลง..... ตอนนี้เเหระที่เราเริ่มรู้สึกไม่มีความสุข อะไรที่เคยชอบเคยทำก็ไม่อยากทำ ไม่อยากคุยกะใครไม่อยากออกไปเจอใครเก็บตัวเองอยู่แต่ในห้อง เราเริ่มหาความสุขได้น้อยลงๆ เเละสุดท้ายผ่านมา3เดือนกว่าๆ เราก็ไม่เคยพบมันอีกเลยความสุขที่เราต้องการ ไม่รู้ว่าเกี่ยวไหมนะ? เราชอบทะเลาะกับแม่แทบทุกเรื่องทุกวันจนบางที่เราก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกัน บางครั้งที่เราเหนื่อยจนอยากร้องไห้ช่วงแรกๆก็มีร้องบางบ่นบ้างแต่พอหลายเดือนเข้ามันทำให้เรารู้ว่าต่อให้เราร้องไปก็ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครรับรู้ สุดท้ายเราก็ต้องกั้นน้ำตาแล้วทำหน้าที่ต่างๆต่อไป ในวันที่เราเหนื่อย เราท้อ เราดาวน์สุดๆเราอยากได้กำลังใจบ้าง แต่เรากลับหาไม่ได้เลยจากคนในครอบครัว และที่แย่ไปกว่านั้นคือแบตเพียง1%เดียวในตัวเรายังต้องไปทำหน้าที่เป็นพาวเวอร์แบงค์ให้กับคนรอบข้างอีก เราไม่มีความสุขเลยจริงๆนะ เราโครตนอย โครตน้อยใจ ไม่อยากอยู่อีกต่อไป
เราได้ยินเรื่องโรคซึมเศร้าจากในโซเชียลต่างๆมากมาย มันทำให้เราสงสัยตัวเองว่าเราเป็นหรือป่าว เราลองหาข้อมูลจากหลายๆแหล่ง ลองทำแบบทดสอบต่างๆนาๆ มันยิ่งทำให้เรารู้สึกกลัว มันทำให้เราสงสัยว่าที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ อาการไม่อยากทานอาหาร หลับยากเวียนหัวบ่อย รู้สึกไม่มีแรง ไม่อยากทำอะไร รู้สึกเศร้าๆชอบคิดถึงคนที่จากไป(พ่อใหญ่เราเสียนะ เสียมาหลายปีแล้ว) ชอบอยู่คนเดียวเกียดความวุ่นวายอาการพวกนี้มันคืออะไร?
เราสงสัยว่าแค่เราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงหรือป่าวเพราะนอกจากเพื่อนสนิท2คนแล้วเราไม่ต้องการใครจริงๆแม้กระทั้งครอบครัว เราดูเหมือนคนไม่ดีเลยเน๊อะ แต่เรารู้สึกลึกๆว่าที่เราเป็นแบบนี้มันมาจากคนในครอบครัวเราอะ ถ้าเราไม่มีเพื่อน2คนนั้น เราคงไม่ได้มาเขียนกระทู้นี้แน่ๆ