คืองี้..ก่อนหน้าที่ฉันจะแต่งงาน(แต่งงานมาแล้ว5ปีกว่าๆ)หมายถึงช่วงอยู่มหาลัย ฉันมีโอกาสได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเด็กๆที่เรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาลยันป.หกละก็แยกทางกันช่วงมัธยม เป็นเพื่อนผช.คะ ตัวสูง ตัวคล้ำๆ(ดำตั้งแต่เด็กยันโตเลย อิอิ) ตอนนั้นมันก็ทักเราปกตินะ ไม่รู้ไปค้นคว้าหาเบอร์ฉันมาได้ยังไง แต่เราก็คุยกันเป็นเพื่อนไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ไปไกล ไม่ได้โทรคุยกันบ่อยด้วย และมันเองก็ไม่เคยจีบฉันนะ เรื่องมาพีคตอนปี4 หลายอย่างทำให้ฉันรู้สึกได้ว่ามันรู้สึกกับฉันมากกว่าเพื่อนละ แต่มันไม่กล้าบอกฉันตรงๆ
ฉันไม่ได้รู้สึกจากคำพูดมันนะ เพราะมันก็ไม่เคยพูดจาทำนองเชิงชู้สาว แต่รู้สึกได้จากการกระทำของมันที่เปลี่ยนไป (ฉันเคยพูดดักทางไว้ว่าไม่ชอบให้เพื่อนผช.มาจีบ จะเลิกคบ
เพราะฉันจะรู้สึกทำตัวไม่ถูกอ่ะ) ไอ้ฉันก็แกล้งทำเป็นใสๆ ไม่รู้ตัว เพราะ1.เรามีแฟนแล้ว(แต่ไม่เคยบอกเขา) 2.มันคือเพื่อนกูคะ ภาพเด็กผช.ตัวดำๆ น้ำมูกหนืดๆที่ถูกปาดไปแก้มซ้ายที-ขวาทีมันติดตา
สุดท้ายพอเรียนจบปุ้บ ฉันก็แต่งงานกับแฟนทันที ฉันส่งการ์ดเชิญให้เขา เขารับปากว่าจะมา แต่พอถึงวันงาน เขาป่วยเจียนตายอยู่โรงบาลเลยมาไม่ได้ ส่งมาแต่ข้อความแสดงความยินดี จากนั้นเราก็ขากการติดต่อโดยสิ้นเชิง จากวันนั้นจนถึงทุกวันนี้ฉันยังคงรู้สึกผิด ฉันรู้ว่าเขาจะต้องเสียใจมาก แต่ก็ไม่รู้จะทำไง
และทุกวันนี้ฉันก็ยังคิดถึงมันตลอดเวลา ฉันไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับมันกันแน่ในตอนนั้น ทำไมวันนี้ถึงยังคงคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลาแบบนี้
และบางทีอาจจะเป็นฉันคนเดียวก็ได้ที่ยังคงคิดถึงมันอยู่ มันอาจจะลืมฉันไปแล้วด้วยซ้ำ
ความรู้สึกเรามันคืออะไร
ฉันไม่ได้รู้สึกจากคำพูดมันนะ เพราะมันก็ไม่เคยพูดจาทำนองเชิงชู้สาว แต่รู้สึกได้จากการกระทำของมันที่เปลี่ยนไป (ฉันเคยพูดดักทางไว้ว่าไม่ชอบให้เพื่อนผช.มาจีบ จะเลิกคบ
สุดท้ายพอเรียนจบปุ้บ ฉันก็แต่งงานกับแฟนทันที ฉันส่งการ์ดเชิญให้เขา เขารับปากว่าจะมา แต่พอถึงวันงาน เขาป่วยเจียนตายอยู่โรงบาลเลยมาไม่ได้ ส่งมาแต่ข้อความแสดงความยินดี จากนั้นเราก็ขากการติดต่อโดยสิ้นเชิง จากวันนั้นจนถึงทุกวันนี้ฉันยังคงรู้สึกผิด ฉันรู้ว่าเขาจะต้องเสียใจมาก แต่ก็ไม่รู้จะทำไง
และทุกวันนี้ฉันก็ยังคิดถึงมันตลอดเวลา ฉันไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับมันกันแน่ในตอนนั้น ทำไมวันนี้ถึงยังคงคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลาแบบนี้
และบางทีอาจจะเป็นฉันคนเดียวก็ได้ที่ยังคงคิดถึงมันอยู่ มันอาจจะลืมฉันไปแล้วด้วยซ้ำ